รู้สึกเศร้าจนต้องเขียนบันทึกเพื่อเป็นบทเรียนให้ตัวเอง เผื่อจะช่วยให้ทำใจได้มากขึ้น
ไม่น่าเชื่อว่า ของที่อยู่กับตัวเราที่เราแสนคุ้นเคยบางอย่างนั้น เราแทบจะลืมไปแล้วว่าเรามีติดอยู่กับตัว แต่มีความหมายกับเราได้มากเหลือเกิน เมื่อเขาอยู่กับเรา เราเพียงรู้สึกว่าเป็นตัวแทนของความรัก ความผูกพัน ไม่นึกว่าเมื่อเราขาดมันไปโดยไม่รู้ตัว จะสร้างความรู้สึกเศร้าให้เราได้มากขนาดนี้ ลูบข้อมือครั้งใดก็น้ำตาซึมด้วยความผูกพัน
น่าเสียดายที่เราขาดความระลึกรู้ในยามที่มันหลุดหายไป
เรื่องของเรื่องก็คือ สร้อยข้อมือที่เป็นของขวัญวันเกิดจากคุณสามีเมื่อหลายปีก่อนซึ่งใส่ติดข้อมือมาตลอดเวลาเกือบ 10 ปีตกหายไปจากข้อมือเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ซึ่งเราไปสัมมนาหน่วยกันที่เกาะพิทักษ์ จ.ชุมพร ตรวจสอบดูจากรูปภาพที่ถ่ายระหว่างการเดินทาง เมื่อรู้แล้วว่าไม่มีโอกาสตามหากันเจอแล้วแน่นอน ก็รู้สึกใจหายเหลือเกิน เป็นบทเรียนที่แสนเศร้า ทำให้ได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่เรามีอยู่ใกล้ตัว ไม่ว่าจะเป็นอะไรนั้น จงเห็นคุณค่าและรักษาดูแลให้ดี อย่ารอช้าจนหมดโอกาสที่จะได้รู้คุณค่าเพราะเราสูญเสียไปแล้ว
