บางครั้งกว่าจะได้มาในสิ่งที่หวังไว้..มันก็เหนื่อมากมาย...ไม่รู้จะหมดแรงก่อนหรือเปล่า...แสดงว่าเรากำลังท้อใช่ไหม???

   ดีใจที่ได้เข้ามาเขียนในบล๊อกอีกครั้ง หลังจากที่ต้องฝ่าฟันกับปริมาณงานอันมหาศาลและแรงคาดหวังที่ผู้รับบริการต้องการจากเรา...เหนื่อยมากมาย...แต่ก็ยังคงต้องทำต่อไปเพราะนี่คืองานที่ต้องรับผิดชอบ...เนื่องจากได้ไปเล่าเรียนทางด้านการพยาบาลอาชีวอนามัยฯก็คาดหวังไว้พอสมควรว่าจะได้ทำในสิ่งที่เล่าเรียนมา...แต่ก็ยังไม่ได้เต็มตัวนัก...รุ้สึกผิดหวังบ้างแต่ก็พยายามที่จะสู้ต่อเพื่องานที่รักและคิดว่ามาได้ถูกทาง...แต่เนื่องจากยังคงต้องรับผิดชอบงานการพยาบาลผู้ป่วยใน ยังคงต้องขึ้นเวรบ่าย ดึก และยังคงต้องมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบงานด้านอาชีวอนามัยที่ได้รับมอบหมาย...ซึ่งก็ทำด้วยความเต็มใจ...แต่บางครั้งก็อดรู้สึกน้อยอกน้อยใจไม่ได้...ว่าทำไมงานด้านอาชีวอนามัย...ถึงถูกมองข้ามในบางส่วนที่มีความสำคัญ...จะเข้าประเมินถึงจะมากระพรือซักที่...ทั้งๆที่มันเป็นการดูแลคนทำงาน...แม้ว่าจะเป็นบุคคลากรในโรงพยาบาลก็ตามที...รวมทั้งตัวเราเองด้วย...บางครั้งลงเวรดึก...ก็ยังมีแรงที่จะเข้าไปตามหน่วยงานเพื่อปูทางและชี้แจงในเรื่องของความปลอดภัยในงาน...การสร้างความตระหนักในเรื่องของการดูแลสุขภาพและอยากให้ทุกคนในโรงพยาบาลรู้สึกว่ามีคนที่คอยดูแลเค้า...จริงๆ...ไม่ใช่ให้แต่การดูแลคนอื่น..แต่ลืมตัวเอง... บางครั้งก็เหนื่อยจัง... อุปสรรคของการทำงานมันมากมายเหลือเกิน...บางครั้งกว่าจะได้มาในสิ่งที่หวังไว้..มันก็เหนื่อมากมาย...ไม่รู้จะหมดแรงก่อนหรือเปล่า...แสดงว่าเรากำลังท้อใช่ไหม???...  คงต้องดูแลและให้กำลังใจตัวเองก่อนดีกว่า... กว่าจะมาขนาดนี้...มันไม่ใช่ง่ายๆเลยนี่นา...ลองดูซักตั้ง...สูดลมหายใจเข้ายาวๆลึกๆ...ตาก็เหลือบไปเห็นคนไข้CA ระยะสุดท้าย...กินก็ไม่ได้ แรงก็ไม่มี แต่ก็พยายามที่จะหายใจเพือที่จะมีชีวิตอยู่...เรายังมีเรี่ยวแรง กำลังและสมอง...คงต้องสู้...และจะพยายามต่อไปนะคะ...กำลังใจที่มีในตอนนี้...มันไม่ได้ไกลเลย,,,ลองมองหาดูสิ...แล้วคุณจะได้เห็นสิ่งที่คุณไม่เคยคิดว่ามันเป็นกำลังใจในชีวิตได้มากมาย...