ความสุดโต่งที่เป็นธรรมชาติ

Nobody Nobody Bongchu...


Nobody Nobody Bongchu...

 เสียงร้องเพลงของเด็กๆที่อยู่ด้านหลังดังประสานกัน พร้อมปรบมือตามจังหวะถูกต้อง แม่นยำ ไม่ผิดจังหวะแม้แต่คนเดียว ครููููวิชาการโรงเรียนวิถีพุทธเอียงหน้ามากระซิบบอกเราว่า " พี่...เป็นเด็กเราทั้งนั้น.." เรานั่งยิ้มๆขณะที่นักร้องสมัครเล่นบนเวที พูดว่า " ขอเสียงหน่อย" และยื่นไมค์ออกมา ทุกคนเหมือนถูกไขลาน ตอนเดินออกมาจากงานเราถามเด็กคนหนึ่งว่าร้องเพลงนั้นได้หรือ เด็กบอกว่าได้นิดหน่อยครับครู เป็นบางตอน ...



  1.               

มีเรื่องที่จะต้องเรียนรู้จากเด็กอีกมากมาย เช่นการแต่งตัวมาแข่งขัน แอโรบิคทีม Junia ในวันนี้ที่เราเห็นแล้วคาดเดาไม่ถูกว่า เป็นการมาสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน หรือสร้างชื่อเสีย กันแน่ มันหมิ่นเหม่เหลือเกิน กับการให้เด็กมาแสดงออกในนามของโรงเรียน แล้วไม่มีคำสั่งเป็นทางการ เดชะบุญที่เด็กตั้งใจฝึกซ้อมมาดี มีความมั่นใจ รวมทั้งมีครูมานั่งเป็นกำลังใจอยู่ ที่หวั่นๆว่าจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ กลายเป็นความสุดโต่งที่เป็นธรรมชาติและนำเสนอจากชีวิตจริงของเด็ก เสียงอุทานโอ้โฮ... ฮือ...เสียงปรบมือเมื่อแสดงจบ นั่นถือเป็นการประเมินผลได้ว่างานนี้ ผ.อ.โรงเรียนไม่ติดลบค่ะ confirm !