ธรรมชาติงดงาม เขียวขจี ให้สีสัน

ในไพรวัน ดอกไม้สวย  ผีเสื้อว่อน

สัตว์เล็กใหญ่   อาศัยกัน  ป่าดงดอน

ไม่อาทร  ร่มเย็น  เป็นหนึ่งเดียว

น้ำพึ่งเรือ  เสือพึ่งป่า  อัชฌาศัย

ขาดสิ่งใด  กระทบกัน  พลันเฉลียว

นกขาดฟ้า  ปลาขาดน้ำ  จะแย่เชียว

ดอกไม้เหี่ยว  ขาดแมลง  ขยายพันธ์

คราหน้าฝน  ฝนจะโปรย ลงมาบ้าง

ไม่เคยร้าง  ตามฤดูกาล  นานเหหัน

มาปีนี้  ฝนไม่ตก เมื่อถึงครา  มารำพัน

ผู้จาบัลย์  คือ ชาวนา  ชาวไร่ครวญ 

ในวารี  ฝูงปลา   เคยแหวกว่าย

น้ำลดหาย  เหือดแห้ง  แล้งกำสรวล

ข้าวเปลือกถูก  ข้าวสารแพง  ช่างเรรวน

เริ่มคิดชวน  แห่กันไป ขายแรงงาน 

หมู่นกกา  เคยส่งเสียง  กันเซ็งแซ่

เห็นกระแต ไต่ยอดไม้ ใกล้พลบค่ำ

ลมระเรื่อย  เฉื่อยพริ้ว  ผ่านม่านดำ

ยามย่ำค่ำ  ระอองน้ำ กระซ่านเซ็น 

ธรรมชาติ  ยามเย็น  ที่บ้านฉัน

นกหลากพันธ์  กล่อมบรรเลง  ที่เคยเห็น

สายลมพริ้ว ปลิวระล่อง พร้อมไอเย็น

ไร้ทุกข์เข็น   นำจิตใจ  ให้รื่นรมณ์

ในตอนนี้  มันเป็นได้  เพียงความคิด

ย้อนอดีต  ถึงปัจจุบัน มันขื่นขม

ความแล้งหา   ความร้อนเยือน  สุดระบม

ร้าวระทม  กายใจ  ให้ใคร่ครวญ

มันจะร้อน  จะแล้ง  นานแค่ไหน

จะมีใคร  มองเห็น  แล้วเหหวน

มาดูแล   ช่วยเหลือบ้าง  เกษตรครวญ

อย่ารอจวน  ขาดใจ  ใคร่มาดู

พี่น้องที่รักทุกท่านคะ หาภาพสวยออกมาแล้ว จะแต่งกลอนประกอบ  มีแต่ภาพแบบนี้ แต่ว่ามันสวยมากคะ เลยเลือกมาให้ชมก่อนนะคะ กำลังแต่งกลอนอยู่คะ ไม่รู้ว่าจะออกมาในเรื่องใด  มีแต่นกกับน้ำและธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม จะสรรกลอน ให้ไพเราะที่สุด แล้วคอยติดตามนะคะ  ลุ้น ลุ้น คะ สุจะแต่งกลอนออกมาในรูปใดคะ แล้วพบกันนะคะ  รออีกซักครู่คะ พี่น้อง  ใครเข้ามาเยี่ยมแล้ว แต่งด้วยก็ได้คะ โดยเอาภาพเป็นเกณฑ์ในการแต่งกลอนคะ

กลอนออกมาแล้วคะ แต่งแบบธรรมดาไปก่อนนะคะ แล้วค่อยมาขัดเกลาใหม่ ให้เพราะขึ้นคะ แก้ได้นะคะ ถ้าใครว่าไม่เพราะคะ