จิตสาธารณะสร้างได้

นักเรียนจิตสาธารณะ

     ประมาณต้นปี 2548 ของการดำเนินงานโรงเรียนในฝันของรัฐบาล โดยการสนับสนุนของบริษัทยักษ์ใหญ่ใจดีของเมืองไทย คือ บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)
     ซึ่งจากการวิเคราะห์วางแผนเพื่อการพัฒนาคุณภาพการศึกษา เพื่อพัฒนาให้เด็กรู้รักด้านการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาให้เป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้แล้ว สิ่งหนึ่งที่คณะครูและนักเรียน
เราต้องการสร้างจิตสำนึกด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมให้คงอยู่กับสังคมของเรา ประกอบกับในท้องถิ่นเรามีพันธุ์ไม้พื้นเมืองที่มีชื่อเสียง คือ กล้วยไม้
ได้แก่ เอึ้องจันทบูร หรือ "เหลืองจัน"
     ประกอบกับมีคุณครูที่มีความรู้ ความชำนาญพิเศษในเรื่องของการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพันธุ์ไม้ จึงมีความคิดที่จะสร้างอาคารเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ โดยเฉพาะกล้วยไม้ในท้องถิ่น เพื่อวัตถุประสงค์หลักคือ การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติคืนกล้วยไม้สู่ป่า และสอนให้นักเรียนเรียนรู้จากการปฏิบัติจริง
เพราะห้องปฏิบัติการในลักษณะนี้คงจะมีเฉพาะโรงเรียนที่มีความพร้อมสูง ในตัวเมืองเท่านั้น

กระบวนการปลูกสร้าง จึงเป็นกระบวนการที่เกิดจากการมีส่วนร่วมของทุกคนไม่ว่า  โดยเฉพาะนักการภารโรง ซึ่งเป็นผู้ลงมือปฏิบัติงานหลัก มีลูกมือ คือ ครู และนักเรียน

      การทำงานในช่วงเวลาดังกล่าวจึงเหมือนไม่มีวันหยุด ตอนเย็น กลางคืน ก็ยังมาลงมือ ลงแรงกันอย่างทุ่มเท เสียสละ โดยเฉพาะนักเรียนกลุ่มยุวเกษตรกรโรงเรียนบ่อไร่วิทยาคม ในขณะนั้น เรียกว่าทุ่มทั้งตัวและหัวใจเพื่อสร้างอาคารที่พวกเขาต้องการ
     ในขณะเดียวกันบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) ก็เป็นผู้ที่เข้ามาสนับสนุนทั้งการวางแผน การร่วมให้กำลังใจ และงบประมาณในการก่อสร้าง

จึงถือว่าเป็นอาคารที่สนับสนุนหลักโดย บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)
และก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของ"การคบเด็กสร้างบ้าน "หรือ "คบเด็กทำอาคาร"โดยนักเรียนโรงเรียนบ่อไร่วิทยาคม และกลุ่มยุวเกษตรกรที่เกิดจากการร่วมคิด ร่วมสร้าง และร่วมชื่นชมอย่างแท้จริง
และในครั้งต่อไปจะพาไปเรียนรู้การทำงาน เพื่อการสร้างจิตสาธารณะของนักเรียนกลุ่มนี้ โดยที่พวกเค้าเหล่านี้ไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกเขาทำอยู่ มันคือ"จิตอาสา" หรือ "จิตสาธารณะ" เพราะเขาทำโดยไม่รู้ตัวว่าต้องกระทำ หรือถูกบังคับให้ทำ