ผม สอนแบบมีส่วนร่วม นิสิต ครุศาสตร์ จุฬาฯ
บ่ายเมื่อวาน ไปสอนนิสิตปีสี่ที่คณะครุศาสตร์ จุฬาฯ หัวข้อสบายๆ เรื่องบทบาทครูกับเหตุการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน
ผมเลิกการสอนด้วยวิธีการบรรยายคนเดียวและยาวยืดมานานหลายปีแล้ว วันนี้นิสิตทั้งหลายจึงงงกับวิธีการของผม ผมเริ่มด้วย 1.ทุกคนไม่ต้องจด ไม่จับปากกา ปิดสมุด 2.ผมเริ่มเวียนตั้งคำถามสลับไปมาซ้าย ขวา หน้า หลัง กลาง 3.คำถามคือคุณสนใจเหตุการณ์บ้านเมืองในเรื่องอะไร
ช่วงแรก คงยังตั้งตัวไม่ทัน ยังเกร็ง แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี เพราะความเห็นที่บอกออกมาเริ่มหลากหลาย มีตั้งแต่ปัญหาโลกร้อน ความแห้งแล้ง มือถือG 4 การสร้างเขื่อน การค้าประเวณี ความแตกแยกในสังคมไทย การสอบเข้ามหาวิทยาลัย การส่งออก เด็กเผาโรงเรียน กฎหมายนิรโทษกรรม บทบาทนิสิตนักศึกษาต่อสังคม ฯลฯ
ช่วงต่อมา ต่อมความสนุกระเบิดครับ เพราะได้ร่วมกันยกเอาบางประเด็นขึ้นมาพูดคุยกัน แลกเปลี่ยนกัน บทบาทผมจึงกลายเป็นผู้ฟังและชี้เพิ่มบางประเด็นให้เห็นบางแง่มุมขึ้นมา
ลงท้าย ผมให้พวกเขาแบ่งกลุ่มตามเรื่องที่สนใจ ประชุมหาแนวทางด้วยสำนึกของการเข้าร่วมดูแลสังคมในเรื่องที่กลุ่มสนใจ ช่วงนี้ล่ะครับที่นิสิตได้จับปากกาและจดบันทึกถึงข้อสรุปที่ได้จากการประชุมกลุ่มและนำเสนอในช่วงท้ายสุด
สองชั่วโมงหมดลง ผมเห็นสำนึกร่วมและจิตสาธารณะที่นิสิตคนรุ่นใหม่มีอยู่ไม่น้อย เพียงแต่เราจะแกะกล่องความคิดและมีเวทีให้พวกเขาแสดงออกได้อย่างกว้างขวางเพียงใด เพราะหลังจบการเรียนการสอน ผมมีการบ้านที่ต้องประสานหาคนทำงานด้านเด็กและสังคม ประสานพานิสิตหลายคนที่เรียนวิชานี้ ลงสัมผัสข้อเท็จจริงที่พวกเขาอยากรู้เพิ่มเติม....สวัสดีครับคุณครู
สวัสดีค่ะคุณครู .....
ตอบคุณใยไหม 1.สำนึกนิสิตรุ่นปัจจุบันกับรุ่นก่อน น่าจะต่างกันที่การออกมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่สังคม ที่รุ่นก่อนดูจะหนักแน่นและจริงจังกว่ารุ่นนี้
2.ข้อสรุปของแต่ละกลุ่มนั้น อาจารย์ที่ดูแลกลุ่มโดยเฉพาะได้นำไปประมวลอยู่ โดยเบื้องต้นได้ขอให้นิสิตนำไปจัดทำเพิ่มเติมให้สมบูรณ์ขึ้น
ธรรมะสวัสดี ท่านอาจารย์
อยากประยุกต์วิธีการสอนแบบอาจารย์
มาใช้กับการสอนคุณธรรมจริยธรรม (ธรรมะ) เหลือเกิน
อาจารย์เห็นอย่างไร กับ กระบวนการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมสำหรับเด็กและเยาวชนในสังคมไทย
และอาจารย์ว่า สถาบันศาสนา ควรมีบทบาทอย่างไรในสังคมปัจจุบัน โดยเฉพาะการปลูกฝังคุณธรรม
แวะแลกเปลี่ยนครับอาจารย์
เจริญพร
พระคุณเจ้าครับ ผมเคยใช้วิธีพูดคุยกับเด็กๆ ด้วยรูปภาพ โดยนำรูปภาพฉายขึ้นจอและให้เด็กๆ แสดงความรู้สึก (เป็นความรู้สึกนะครับ ไม่ใช่ความคิดเห็น) เด็กๆ จะแสดงออกซึ่งความรู้สึกได้ดีมาก เป็นความรู้สึกที่สอนกันเองระหว่างเด็กๆ ซึ่งผมเชื่อว่านี่คือการสอนวิชาศีลธรรมที่ดีรูปแบบหนึ่ง มากกว่าสอนตรงๆ ครับ
ชอบวิธีสอนแบบนี้ครับ ปกติไม่ชอบบรรยาย ชอบจุดประเด็นให้คิดแล้วมาช่วยกันสรุปทีหลัง คุรครูหยุยสบายดีนะครับ
ขจิตครับ ผมยึดเสมอว่าเราเป็นเพียงผู้จัดเวทีให้เกิดการเรียนรู้ ทุกครั้งไปสอนที่ไหน ก็จะใช้เวลาคิดถึงวิธีการ เพราะเนื้อหานั้นอยู่ที่ผู้เรียน ต้องเปิดสมองออกมาให้ได้
คิดถึงขจิตเสมอ