การดูแลผู้เรียนเป็นรายบุคคลนั้นเริ่มต้นที่ตัวของผู้เรียนแต่ละคน การรู้จักผู้เรียนเป็นรายบุคคลของครูนั้น แสดงออกให้เห็นได้ตั้งแต่การจดจำชื่อที่เป็น“หมาย” หรือสัญญา ที่เปรียบเหมือนกับชื่อไฟล์ที่พาให้ครูจำข้อมูลรายละเอียดของนักเรียนทั้งหมดได้ ตั้งแต่รูปร่างหน้าตา บุคลิกภาพ อุปนิสัย ความสนใจ ลีลาการเรียนรู้ (learning style) ตลอดจนถึงเรื่องอื่นๆ ที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวของเด็กแต่ละคนได้
ด้วยเหตุนี้ครูสาว – วราภรณ์ ฉ้วนกลิ่น จึงพยายามหาวิธีให้ครูที่เพิ่งมาสอนในระดับชั้น ๒อีกหลายคนก็ยังจำชื่อเด็กไม่ได้ ผ่านด่านสำคัญนี้ไปให้ได้ หลังจากที่ระดมความคิดกันแล้ว คณะครูจึงได้ช่วยกันหาวิธีแก้ปัญหานี้ด้วยการเขียนชื่อนักเรียนติดไว้ที่มุมโต๊ะ เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับครู และเพิ่มความรู้สึกดีให้กับนักเรียนด้วยว่าครูจำเขาได้
เพราะครูทุกคนเข้าใจดีว่าการที่ครูจำชื่อเด็กได้เป็นการกระชับวงล้อมความสัมพันธ์ระหว่างครูและศิษย์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ส่งผลให้นักเรียนเปิดใจรับครู ให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรม และทำให้บรรยากาศในการเรียนการสอนมีความเป็นกันเอง เมื่อเรื่องเหล่าดีๆ นี้เกิดขึ้นแล้ว ก็จะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นทั้งในและนอกชั้นเรียนให้ทั้งเด็กและครูได้เรียนรู้จากกันและกันอีกมากมาย
เรื่อง “ชื่อเด็ก” จึงไม่เล็กสำหรับครู และเป็นปัจจัยความสำเร็จที่เปิดออกไปสู่ประตูของการเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ และเป็นการส่งผ่านความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกันได้อย่างลัดตรงที่สุด
