วันนี้ขณะนั่งหน้าจอโน๊ตบุคของตัวเองเพื่อที่จะทำงานในหลายๆชิ้นงาน ผมหยิบหนังสือเล่มเล็กๆเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน แล้วก็ไปสะดุดถึงข้อความหนึ่งที่ว่า "แบกวันนี้ดีกว่าแบกวันหน้า" ทำให้กลับมาย้อนคิดถึงเรื่องราวต่างๆมากมายที่คนเรากำลังเผชิญและแบกรับมัน สิ่งต่างๆทั้งหมดเหล่านี้ผมเรียกมันว่า "บททดสอบ" (ผู้รู้ช่วยชี้แนะด้วยครับ)

        ข้อค้นพบหนึ่งที่มาสนับสนุนความคิดนี้ผมได้พบเจอหลักฐานหนึ่งที่ว่า

             "เมื่ออัลลอฮฺทรงประสงค์จะให้บ่าวของพระองค์ได้รับความดีงาม พระองค์จะทรงเร่งลงโทษเขา (ด้วยการทดสอบ) ในชีวิตแห่งโลกดุนยา และเมื่อพระองค์ไม่ทรงประสงค์ให้บ่าวคนใดได้รับความดี พระองค์จะทรงประวิงเวลาโทษแก่เขาให้ล่าออกไปจนถึงวันกิยามะฮฺ และเขาก็จะถูกชำระ(อย่างแสนสาหัส)" ...  รายงานโดยติรมีซีย์

       และเมื่อนั่งคิดไตร่ตรองต่อไปผมมองว่าทุกวันนี้เราแต่ละคนมีชีวิต บทบาท สถานภาพ หน้าที่การงานที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือเป้าประสงค์ของแต่ละคนแต่ละชีวิตนั้น คือการแสวงหาในแนวทางที่เที่ยงตรงคงทนจนสามารถนำพาทุกผู้ทุกชีวิตสู่สวรรค์อันสถาพร

           ทว่า...เมื่อย้อนกลับมาดูเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นหรือในนิยามของผมเีรียกว่า "บททดสอบ" นั้นเราแต่ละคนเคยนึกฉงนสนเท่ห์ต่อสภาวการณ์ที่เกิดขึ้นในหน้าที่การงานต่างๆ บ้างก็เคยถามว่าทำไมมันต้องเป็นแบบนัน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ หรือ ทำไมฉันต้องทำงานหนักกว่าคนอื่น ในขณะที่เขา(คนอื่น) กลับไม่เห็นทำอะไรเลย ผมมองว่าหากเราเปลี่ยนคำว่าทำไมเป็นเพราะอะไรจะดีกว่าไหม๊ และหากมองในบริบทของผู้นำผมกลับพบหลักฐานอีกว่า...

            "ท่านอนัสเล่าว่า ฉันเคยรับใช้ท่านนบีมา ๑๐ ปี ท่านไม่เคยกล่าวคำว่า "อุฟ" (คำหยาบ) เลย และท่านก็ไม่เคยกล่าวคำตำหนิว่า ทำไมเจ้าจึงทำสิ่งนี้ ทำไมเจ้าจึงไม่ทำสิ่งนั้น" ... รางานโดยบุคอรีย์

           เมื่อเป็นเช่นนี้ผมกลับมาย้อนมองดูคำๆหนึ่งที่เรามักตั้งคำถามต่างๆมากมายนั่นก็คือคำว่า "องค์กร" ทุกวันนี้องค์กรการอยู่ร่วมกันแน่นอนคงมีมากกว่าหนึ่งเราใช้ชีวิตตลอดระยะห้วงเวลาของการเป็นส่วนหนึ่งในองค์กรในรูปแบบใด ผมมองว่าหากองค์กรหลากหลายองค์กรพยายามทำความเข้าใจแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันเรียนรู้ข้อผิดพลลาดขององค์กรทบทวนข้อผิดพลาดของตัวเอง การเดินทางไปสู่เป้าประสงค์ที่เราเรียกว่าสวรรค์อันสถาพรก็คงไม่ไกลการเดินทางสู่คำว่า "พัฒนา" ก็จะเกิดขึ้น มีคนกล่าวว่า "ไม่มีการอยู่ที่เดิมหากเราเริ่มต้นเรียนรู้และค้นหา"

            ผมไม่รู้ว่าทุกวันนี้องค์กรแต่ละองค์กรเป็นอย่างไร แต่บทเรียนเท่าที่ผมได้รับรู้และอยากให้หลายองค์กรลองมาถอดบทเรียนการทำงานขององค์กรลักษณะแบบนี้ดูว่าหากเราร่วมเรียนรู้ข้อผิดพลาดขององค์กรทบทวนข้อผิดพลาดของตัวเอง องค์กรของเราจะเป็นเช่นไร และสิ่งหนึ่งที่ผมได้สัมผัสผ่านการรับรู้ในเว็บบล๊อกของโลกเสมือนแห่งนี้ KM ลักษณะแบบนี้มีอยู่จริง เพราะเท่าที่ทราบก็คือ สำนักวิทยบริการ และสำนักบริการการศึกษา ของมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา และอาจจะมีหน่วยงานอื่นที่ใช้กระบวนการลักษณะดังกล่าวที่ยังไม่ได้เอ่ยถึง แต่สิ่งที่อยากให้คะนึงพึงทบทวนและทวนทบถึงบทบาทแม้กระทั่งตัวผมเอง คือ "เราจะทำอย่างไร?" ให้เราไปสู่เป้าหมายที่แท้จริง (ร่วมกัน) แล้วร่วมสร้างสรรค์สังคมที่เรียกว่า "สังคมคุณภาพ บนหาบแห่งคุณธรรม"

              บันทึก...ทบทวนตัวเองเรียนรู้เป้าหมายความท้าทายของการมีส่วนร่วม

                         ขอเป็นกำลังใจให้แก่คนทำงานทุกคน อย่าลืมว่า "แบกวันนี้ดีกว่า

                          แบกวันหน้า และขอได้โปรดอย่าถามว่าทำไม เพราะเหตุผล คือ

                          บันทึกทั้งหมดจากใจที่กล่าวมาครับ :)  จากใจ...เสียงเล็กๆ