ทุกปีการศึกษาใหม่จะมีครูมือใหม่เข้ามาทำงาน ทั้งใหม่ถอดด้าม และใหม่ในระดับชั้นที่ตัวเองไม่เคยสอนมาก่อน  คุณครูแคท – แคทลียา รัตนวงศ์ เป็นครูนักจัดการความรู้ที่เดิมสอนหน่วยวิชาสังคมศึกษาอยู่ระดับมัธยม ที่ปีการศึกษานี้ขอขยายศักยภาพด้วยการผันตัวเองลงมาสอนในระดับ ป.๓

 

สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แรกที่โรงเรียนเริ่มเปิดทำการ ครูนักจัดการความทั้งหลายจึงได้โอกาสมองหาประเด็นเรียนรู้ใหม่ๆ กันอย่างสนุกสนาน ทั้งเรียนผิด และเรียนถูก

 

๑. จุดเริ่มต้นเล็ก ๆ 

 

จากความเคยชินกับเด็กวัยรุ่นที่กำลังเป็นผู้ใหญ่  ใช้เหตุผลได้ไม่ต่างกัน  มีความรับผิดชอบ   พูดคุยกันในภาษาผู้ใหญ่ ๆ ปีการศึกษานี้มาพบกับโจทย์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง  แม้ว่าจะรับหน้าที่เดิมคือ ครูประจำวิชา และครูประจำชั้น  แต่กลุ่มเด็กก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง  ความตื่นเต้นจึงมีมาก  ประสบการณ์ที่ดีในระดับมัธยม และความรู้ต่าง ๆ ที่ได้รับการอบรมและถ่ายทอดจากครูรุ่นพี่ ๆ และวิทยากรถูกนำกลับมาทบทวนวนเวียนในสมองด้วยความตื่นเต้นและเป็นกังวล

 

และแล้ววันแรกก็มาถึง   แรกที่พบกับนักเรียนชั้น ๓/๑ ในฐานะประจำชั้น มีครูประจำชั้นเดิมเข้าไปนั่งอยู่ด้วย และนำนักเรียนทำกิจกรรมที่เคยทำมา ตั้งแต่สวดมนต์ไหว้พระ    ทักทายรวมทั้งแนะนำครูประจำชั้นคนใหม่อีกด้วย  ซึ่งก็มีทั้งนักเรียนที่เคยรู้จักพบเห็นหน้ามาก่อนและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน   ในเช้าวันนี้จะยังไม่มีการเรียนการสอน  ครูประจำชั้นและนักเรียนจะช่วยกันตั้งกฎทองของห้องที่จะใช้ในการอยู่ร่วมกันตลอดปีการศึกษา  โดยมีครูประจำชั้นอีก ๒ ท่านเป็นคนนำ  ครูมือใหม่จึงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง  ซึ่งจะเห็นความสดใส ร่าเริงของเด็กๆ และในบางช่วงก็ดูจะเป็นความวุ่นวายและโกลาหลเมื่อทุกคนต้องการที่จะพูด แต่ไม่มีคนฟัง แล้วอาการแบบนี้ครูมือใหม่แบบเราจะเอาอยู่ไหมหนอ

 

เมื่อถึงเวลาพักกลางวันครูประจำชั้นก็ให้นักเรียนรับประทานอาหาร แล้วคุณครูทั้ง ๒ ท่านก็ให้นักเรียนกับครูมือใหม่อยู่กันตามลำพัง  แล้วครูมือใหม่จะคุยอะไรกับเด็กๆ ดี? เพื่อที่จะเป็นการเปิดประตูของเด็กๆ ให้เราได้เข้าไป  เมื่อเดินไปเดินมาอยู่ในห้องสักครู่   จึงสังเกตเห็นว่านักเรียนทุกคนในห้องรับประทานผักทุกคน  เลยพูดขึ้นว่า “เด็กๆ ห้องนี้เก่งจังเลยนะคะ  รับประทานผักกันทุกคนเลย” เด็กบางคนก็บอกว่า “เพราะผักมีประโยชน์” บางคนก็รู้สึกว่าการรับประทานผักไม่เห็นเป็นเรื่องยาก และก็ตั้งใจรับประทานอาหารต่อไป 

 

 ในระหว่างนั้นครูก็มองนักเรียนคนหนึ่งที่เคยได้ยินข่าวว่าซนและดื้อมาก  จังหวะนั้นเองนักเรียนคนนี้ก็เงยหน้าขึ้นมามองครูพร้อมกับตักผักใส่ปาก   ครูจึงสบตา  มองหน้า อมยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับพยักหน้า  และแสดงสีหน้าชื่นชม  แล้วก็เดินดูนักเรียนรับประทานอาหารต่อไป  เมื่อเด็กคนนี้รับประทานอาหารหมดก็ลุกขึ้นไปตักเพิ่มถึง ๓ รอบ พร้อมกับบอกครูว่า “ผมเพิ่มข้าว ๓ รอบแล้ว” ครูก็เลยชมไปว่า “ดีมากค่ะ”

 

สัปดาห์แรกที่ดูจะวุ่นวายกับการเตรียมตัวและความวุ่นวายของเด็กป. ๓ ที่ไม่คุ้นเคยก็ผ่านไปพร้อมกับการได้เห็นถึงพลังของการชื่นชมซึ่งนำมาสู่การเปิดประตูใจของเด็ก

 

 เพียงสายตาที่มองอย่างชื่นชมก็มากพอที่จะทำให้คนๆหนึ่ง เปลี่ยนแปลงไปได้