ทุกครั้งที่เดินทางไปจังหวัดไหน ๆ ฉันจะต้องมีของฝากที่ขึ้นชื่อหรือของแปลก ๆ ในจังหวัดนั้น ๆ กลับไปฝากเพื่อนบ้าน แต่คราวนี้ตั้งใจอยู่ ๓ อย่างคือขนมไทยพื้นบ้าน ปลาม้าแดดเดียวและปลาร้าปลาช่อน  เนื่องจากเพื่อนบ้านของฉันคือคนซอยเดียวกันหากใครได้กลิ่นปลาร้าทอด  ทุกคนจะรีบตักข้าวใส่จานออกตามกลิ่นจนพบและลงมือทานด้วยกันเป็นกลุ่ม 

          เมื่อกลับจากสุพรรณบุรีแล้วฉันยังไม่ได้ปลาร้าเป็นตัว  เพราะร้านแรกที่เราเข้าไปนั้นมีเฉพาะปลาร้าผัดส่วนปลาร้าเป็นตัวไม่มีขาย พวกเราจึงเลือกทานข้าวคนละจาน ละบางคนก็ซื้อขนมฝากสมาชิกในบ้าน ก่อนขึ้นรถกลับฉันไปเข้าห้องน้ำ 

          ลมพัดแรงมากเพระฝนกำลังจะตก ฉันเลือกเข้าห้องน้ำห้องแรก  เมื่อเข้าไปพบว่าเป็นห้องน้ำของคนพิการ  ซึ่งตอนนั้นมีน้องแมวเดินตามเข้าไปติด ๆ และด้านหน้ามีพนักงานทำความสะอาดอยู่ ๒ คนชายและหญิง  

         ก่อนไปเข้าห้องน้ำฉันลังเลนิดหนึ่งว่าจะฝากกระเป๋าไว้กับคุณแจ๋ว  แต่ขณะนั้นคุณแจ๋วกำลังคุยอยู่กับคุณเจตน์ฉันจึงไม่กล้ารบกวนและนำกระเป๋าเข้าไปด้วย  กลับออกมาขึ้นรถทุกคนจัดของที่ท้ายรถให้เข้าที่เข้าทางฉันได้ยืนดูและได้นำของบางอย่างไปไว้ที่พักเท้าด้วย 

          รถต้องเลี้ยวซ้ายไปทางนครสวรรค์  เพื่อหาทางกลับรถ  ฉันนึกขึ้นได้ "แมวกระเป๋าพี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ" เอาละสิตกอกตกใจไปตาม ๆ กัน "อยู่ที่ห้องน้ำแน่นอนจำได้แล้วหละ"  กว่าจะถึงจุดกลับรถเพื่อเลี้ยวขวาไปยังฝั่งตรงข้ามนานมาก  กว่าจะกลับรถได้ก็ยิ่งนาน เมื่อกลับรถได้แล้วจะต้องแล่นรถไปหาทางกลับรถอีกจุดหนึ่งเพื่อกลับไปที่ห้องน้ำของร้านแห่งนั้น น้องแมวเหยียบรถแข่งกับฝนตก  ทุกคนในรถนั่งเงียบกริบ  ไม่มีเสียงใด ๆ คงลุ้นระทึกอยู่ในใจ  ส่วนฉันคิดหาทางออกถึงวิธีการ"เมื่อกระเป๋าหายจริง" ฉันควรจะจัดการอย่างไรมากกว่าความหวังได้กระเป๋าคืน 

         แต่ละคนลุ้นและรู้สึกดีเมื่อคาดการว่ายังไม่มีใครมาเข้าห้องน้ำ  เพราะเวลานั้นอยู่ในช่วงปลอดคน  "เห็นไหมรถคันนั้นยังจอดอยู่เป็นรถของเจ้าของร้าน" เป็นเสียงของคุณเจตน์  ส่วนคุณหนึ่ง "ยังไม่มีมอเตอร์ไซค์เข้ามานะ"  คุณแจ๋วบอกว่า "ฝนตกและเย็นมากแล้วคงยังไม่มีใครมาแวะ  เห็นไหมนั่นคนงานยังอยู่หน้าห้องน้ำ"

        "พี่ลืมกระเป๋าไว้ในห้องน้ำค่ะ"  ฉันบอกพนักงานชายคนที่ทำความสะอาด  และวิ่งเข้าไปดู  ตอนแรกรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่เห็นประตูห้องน้ำเปิดแนบชิดผนัง  จึงเข้าไปดูด้านในพบกระเป๋าแขวนอยู่เหมือนเดิม  เปิดดูด้านในครบถ้วน ไม่มีสิ่งใดสูญหาย 

         กระเป๋าของฉันเป็นกระเป๋าถุงผ้าไม่มีราคาค่างวด  เพราะเป็นสิ่งที่ร้านเขาทำของแจกลูกค้า   ฉันชอบใช้เพราะรู้สึกสบายใส่อะไรได้มากมาย สมุด หนังสือ ไม้บรรทัด และอุปกรณ์ต่าง ๆ บางวันก็ใช่ใส่โน้ตบุ๊ค แต่วันนี้ใส่กล้องถ่ายรูป ๒ กล้องและกระเป๋าตังค์แบบแบนบางและแฟบ 

         เมื่อได้กระเป๋าคืนแล้วก็รู้สึกชื่นใจ  เสียงหัวเราะแบบเฮลั่นกลับมาอีกครั้ง  ระหว่างที่จะไปกลับรถคุณแจ๋วบอกว่า "นี่ไงร้านขายปลาร้า มีปลาร้าทุกชนิด"  พวกเราทั้งหมดจึงแวะลงไปอีกครั้ง คราวนี้ถูกใจมาก  ยกเว้นน้องแมวเท่านั้นที่ไม่ได้ปลาร้าเพราะไม่โปรด  ส่วนฉันดีใจมากที่ได้ "ปลาร้าปลาช่อนตามที่ต้องการ" ฝากเพื่อนบ้านและสุมหัวกันทานไปแล้ว ๑ มื้อในตอนเย็นวันนี้ ทุกคนบอกอร่อย

          เดินทางกลับด้วยเสียงหัวเราะมากมาย ไม่ทราบว่าขุดคุ้ยอะไรมาเล่ากัน  เมื่อถึงพิจิตร  ฉันสนใจถ่ายภาพข้างทาง  ชีวิตช่างเอกเขนกเหมือนคิด

        "นั่นบ้านสำเร็จรูปน่าสนใจจัง"  ... "แพงไหมน่ารักจัง"...  "แวะดูกันไหม" ... "ดูเล่น ๆ "...ก็ได้  ก็ได้"...

           ราคาหลังละตั้งแต่ ๘๕๐๐๐ บาทขึ้นไป จนถึงทำตามแบบที่ต้องการ  จัดการส่งถึงบ้านติดตั้งทำถังน้องน้ำให้ด้วย  เพียงแต่เจ้าของบ้านไปเตรียมพื้นที่ไว้รอ...หัวเราะเฮลั่น..จนถึงบ้าน..จบบันทึกการท่องเที่ยวชุดประหยัด  ไม่มีระดับ ไร้รูปแบบ