การเดินเข้าสู่โลกหลังกำแพง

ต้องเดินผ่านประตูเหล็กที่แน่นหนาหลายประตู

เมื่อผ่านจากประตูเข้าสู่ด้านในเพื่อเดินเข้าสู่แดนต่างๆ

สองข้างทางเดินจะเป็นกำแพงสูง ร่องน้ำ และรั้วลวดหนาม

สิ่งที่เป็นทั้งสัญญะและสิ่งขวางกั้นระหว่างคนข้างนอกกับคนข้างใน

 

กำแพงสูงทำหน้าที่กั้นสายตาของคนข้างในไม่ให้เห็นโลกภายนอก

ยกเว้นเธอจะเงยหน้าดูท้องฟ้า

รั้วลวดหนามสูงป้องกันการหลบหนี

ประตูหลายๆ ชั้น กั้นพื้นที่แต่ละแห่งออกจากกัน

บางแห่งเส้นทางเดินจากแดนถึงแดนค่อนข้างไกล...บางครั้งจึงต้องใช้จักรยาน

บางแห่งสถานที่คับแคบกว่า...เดินจากประตูด้านนอกเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงพื้นที่เป้าหมาย

 

"ขังแปด" ภาพยนตร์ไทยที่สร้างจินตภาพเกี่ยวกับโลกหลังกำแพงของผู้หญิง

แต่จะบอกว่า ในหนังนั้นโหดร้ายและรุนแรงเกินจริงอยู่มาก

เพราะภาพจริงที่ปรากฎในปัจจุบันไม่เป็นเช่นนั้น

โลกหลังกำแพงเป็นเสมือนบ้านหลังใหญ่ๆ ที่มีคนอยู่รวมกันเยอะๆ

แบ่งเป็นอาคารเป็นหลังๆ ในอาคารแบ่งเป็นห้องๆ ตามการใช้งาน

แม้ไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่บ้าน แต่ก็ไม่โหดร้ายทารุณอย่างในหนัง

ไม่แน่ใจว่าหนังสะท้อนเรื่องราวในอดีตสัก 20-30 ปีก่อนหน้าหรือเปล่า

 

ฉันลองตั้งคำถามกับตนเองว่า "ถ้าฉันต้องมาอยู่ที่นี่ ฉันจะอยู่ได้ไหม?"

ฉันลองตอบคำถามเช่นกันว่า "น่าจะอยู่ได้นะ แต่ต้องปรับตัว ปรับใจอยู่บ้างบางอย่าง"

เช่น

ห้องนอนที่ไม่ได้เป็นส่วนตัว แต่เราจะมีเพื่อนร่วมห้องนับสิบ นับร้อย

ที่นอนเรียงกันเป็นแถวบนพื้นที่นอนแคบๆ ที่ถูกกำหนดอาณาเขตด้วยผ้าปู

เมื่อนั่งอยู่บนที่นอน หลายคนบอกว่านั่นคือโลกส่วนตัวเท่าที่จะเป็นไปได้ในที่นี่

และ

ยังมีส้วมที่แสนจะเปิดเผยอยู่ในห้องนอน นั่นก็ต้องปรับตัวเช่นกัน

เพราะเราเคยเข้าส้วมแบบมิดชิด แต่สำหรับที่นี่มันกลายเป็นความเสี่ยงจนต้องเปิดเผย

แม้จะทำธุระส่วนตัวก็ตาม และทุกคนต้องรับรู้ ยกเว้นจะชินชาและเมินเฉย

หรือ

การอาบน้ำในลานโล่งๆ ร่วมกับเพื่อนๆ อีกนับร้อยพร้อมๆ กัน

คงไม่ได้สนุกเหมือนเล่นสงกรานต์

 บางแห่งจะมีการจำกัดจำนวนน้ำที่ให้ใช้ หรือเวลาเปิด-ปิดน้ำ

นอกนั้นคงเป็นเรื่องของจิตใจมากกว่าเรื่องทางกายภาพ

 

เสียงหนึ่งสะท้อนความรู้สึกแรกที่เข้าสู่โลกหลังกำแพงให้ฉันฟังว่า

...เธอต้องเดินผ่านประตูถึงสามประตู เวลาที่ประตูแต่ละบานถูกปิดลง เสียงดัง "ตึง"

เธอรู้สึกว่าเสียงปิดประตูนั้นดังเข้าไปถึงหัวใจ ทันทีที่ประตูบานสุดท้ายปิดลง

เสียงดังตึงครั้งที่สามนั้น เธอต้องหลับตาลงพร้อมน้ำตาที่ไหลริน

ในใจคิดว่า อิสรภาพของเธอได้จบสิ้นลงแล้วพร้อมกับประตูที่ปิดลง...

 

.............................

ติดตามตอนแรกได้ที่

01.บันทึกจากผู้หญิงหลังกำแพง