ความเงียบเหงามักจะอยู่กับคนเราเสมอ

ยิ่งทำงาน หรือ อยู่ในสังคมที่ใหญ่ ยิ่งเหงา

เมื่อหันมาไม่เจอใคร เวลาที่ท้อ มันมีเพียงเสียงร้องไห้ที่เกิดขึ้นในใจ

คิดถึงความรักความอบอุ่นจากแม่และพ่อพี่น้อง

อีกนานเท่าไร ถึงจะได้อยู่พร้อมกัน

ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็รู้ว่าทำอะไรอยู่ อย่างน้อยยังรู้ว่ายังหายใจได้

 

กับบ้านกินข้าวกับแม่ทั้งที่กับข้าวไม่ได้เลิดเลอ

แต่มัน แสนอร่อย

 

อยู่เมืองใหญ่ของดีมีมากมาย

แต่ทำมันมันไม่มีความสุข

 

อยากจะกลับไปแต่ยังทำหน้าที่ยังไม่เสร็จ

ความรับผิด กับ ความรักจากอ้อมอกแม่

คงไม่มีใครที่จะมีพร้อมสักทุกอย่างได้

 

แด่ความเหงา