ไม่ได้ย้ายอีกแล้วเรา..ครูบันเทิง

ย้ายยากเหลือเกิน

ดิฉันเขียนย้ายมา 5 ครั้งแล้ว ยังไม่สำเร็จซักที  เห็นใครๆก็บอกว่าต้องการเอกดนตรี  ที่นี่ก็ต้องการ ที่นู้นก็ต้องการ โอ๊ย! เขียนเลือกโรงเรียนไม่ถูกแล้ว มีแต่คนต้องการเอกดนตรี ..แต่พอสรุปเรื่องการย้ายโดย อกคศ. แต่ละครั้งไม่มีชื่อเราเลยซักที ไม่รู้เมื่อไหร่สวรรค์มีตา ฟ้าจะมีใจซักทีก็ไม่รู้น่ะ  นี่ยิ่งเขากำลังจะสอบบรรจุครูรุ่นใหม่มาอีก..เปอร์เซ็นต์กินแห้วก็มีมากขึ้น..

-เปิดเทอมนี้คงต้องนั่งรถ ไป-กลับ วันละ 100 กิโล  เหมือนเดิม

-ต้องรีบไปโรงเรียนก่อน 07.00 น.

-ทิ้งให้น้องไอซ์ อยู่กับพ่อ

-พ่อน้องไอซ์ต้องไปทำงานสาย เพราะต้อง อาบน้ำ แต่งตัวลูก ไปส่งลูกที่โรงเรียน

-ครูบันเทิงต้องอาศัยรถของเพื่อนครู..เขามารับเมื่อไหร่ต้องรีบไป

-ที่โรงเรียนไม่มีรถประจำทางผ่านไปถึง

-ต้องฝากให้แม่ครัวป้อนข้าวลูก

-เด็กอนุบาลคนอื่นพ่อ-แม่มารับตั้งแต่ บ่ายสอง แต่น้องไอซ์ต้องอยู่ถึง 5 โมงเย็น..เล่นซนตามประสาเด็กเล็ก

-บางวันน้องไอซ์เล่นซน จน หัวแตก ปากฉีก..โอ!..

-ครูบันเทิงกลับถึงบ้าน 5 โมงเย็น เห็นลูกปากฉีกมาก็ โอ!..อนาถตัวเอง..

-ไม่มีเวลาอยู่ซ้อมดนตรีตอนเย็นกับเด็กๆ เพราะต้องรีบกลับให้ทันรถ รับ-ส่ง

-บางวันเพื่อนเจ้าของรถที่ไปด้วย เขาไม่มาโรงเรียนก็ต้องวางแผนหารถไปโรงเรียนกันจ้าละหวั่น 

-พักเที่ยงก็ต้องกินข้าวไปด้วยซ้อมการแสดงไปด้วย..เพราะไม่รู้ว่าจะซ้อมตอนไหน  ผลงานก็ต้องทำ..

-ปฏิบัติงานได้ไม่เต็มที่  ผลงานก็ออกมาไม่ดีเท่าที่ควร

-เวลาพาเด็กออกงานแต่ละครั้ง เลิกดึกดื่น ก็ไปส่งลำบาก ต้องเลี้ยงดูปูเสื่อดูแลเด็กที่บ้านของครูเอง   ยิ่งออกงานมากเท่าไหร่ นั่นหมายถึง ต้องเลี้ยงลูกเพิ่มขึ้น เป็นธุระทุกอย่าง ตั้งแต่ ซ้อมการแสดง แต่งหน้า ทำผม แต่งตัว จัดรถพาเด็กไปแสดง  เลี้ยงข้าว  นอนพักค้างคืนที่บ้าน

-ผลงานครูบุษยมาศ ใน ยูทุป http://www.youtube.com/my_videos

 

แต่ถ้าได้ย้ายมาอยู่ใกล้บ้านทุกอย่างก็ลงตัวหมด

-อาบน้ำแต่งตัว ป้อนข้าวลูกตอนเช้า และไปส่งลูกไปโรงเรียนได้

-พ่อน้องไอซ์ไม่ต้องไปทำงานสาย

-ตอนเย็นได้ไปรับลูกเร็วๆ ไม่ต้องปล่อยให้เล่นที่โรงเรียนนานจนปากแตกอีก

-มีเวลาทำงานเต็มที่

-ได้อยู่ซ้อมดนตรีตอนเย็น และวันเสาร์

-สะดวกในการพาเด็กออกงาน สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียน

และยังมีอีกหลายประการที่อยากจะทำ และสร้างสรรค์ผลงาน

มีความคิดที่จะพัฒนา เรื่องการแสดง และวงดนตรีอีกมากมาย

แต่ตอนนี้ก็ได้แต่ฝัน..และก็ผิดหวังอีก..

คงต้องปิดทองหลังพระ ไปเรื่อยๆจนกว่าทองที่ปิดจะล้นออกมาให้คนเห็น  เขาจึงประจักษ์ในความสามารถของเรา และรับเราเข้าไปประจำในที่ ที่เราอยากไปอยู่ซะที..