ชีวิตประจำวันของคนเราโดยมากแล้วจะอยู่ที่ทำงานมากกว่าอยู่กับบ้านซะอีก ฉันเริ่มทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่พัฒนาระบบเป็นตำแหน่งแรกที่เกี่ยวกับการบริหารงานบุคคลากร และตอนนี้ฉันทำงานในหน้าที่เจ้าหน้าที่งานบุคคลากรเต็มขั้นเลยที่เดียวที่นำเข้าสู่เนื้อหาเช่นนี้ เพราะตั้งแต่ฉันเรียนจบมา ปี 2549 วันที่ 23 มกราคม และฉันได้เริ่มงานวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2549 ฉันรู้สึกว่าตอนนั้นอยากทำงานมากแต่พอทำจริง ๆ แล้วเป็นประสบการณ์ที่หาจากห้องเรียนไม่ได้เลย ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับการอยู่ในสังคมอีกระดับหนึ่งซึ่งเป็นการปรับตัวที่ค่องข้างยากทีเดียวที่เขียนเช่นนี้ไม่ใช้เพราะอยู่ในสังคมไม่ได้หรอกนะ แต่เป็นการท้าทายตัวของเรามากเลย ที่เขียนเช่นนี้เพราะชีวิตประวันของฉันแต่ละวันก็จะทำซ้ำ ๆ กันไปตั้งแต่เช้าทานเข้าจากที่บ้านตื่นมาก็มีกับข้าววางอยู่ที่โต๊ะเต็มเลย และก็ไปทำงานก่อน 8.00น. ทุกวันฉันต้อง

เช็คการทำงานของพนักงาน การขาดลา มาสาย ทุกวัน

การทำเงินเดือน งานประกันสังคม งานกองทุน การจัดสวัสดิการพนักงาน ทุกเดือน

การตรวจสุขภาพประจำปี การฝึกอบรม เป็นประจำทุกปี

และทุกวันนี้ก็ยังทำอยู่ ดูเหมือนมันจะน่าเบื่อหน่ายนะ แต่ที่จริงแล้วมันมันใช่เลยเพราะพนักงานสร้างปัญหาใหม่  ๆ ให้ฉันได้ฝึกสมองคิด จัดการ เกี่ยวกับมันตลอดเวลา เพราะอยู่กับคนแล้วความเป็นนักจิตวิทยาก็เกิดขึ้นภายในตัวของฉันเอง ฉันต้องให้ช้กลยุทธ์ต่าง ๆ เช่น การพูดเอาใจ การใช้กฎเกณฑ์ขั้นเด็ดขาด บางทีเป็นสิ่งที่ท้าทายมาก ฉันชอบเพราะมันไม่น่าเบื่อแต่ก็ต้องทำทุกวัน ทุกเดือน และทุกปี และตอนเช้าก่อนออกจากบ้านทุกวันฉันจะคิดอยู่เสมอว่าวันนี้ ลูกน้อง นายจ้าง จะมีสถานการณ์อะไรให้ฉัน ได้คิด ได้ฝึกสมองของฉัน อีกนะ