ตอนถูกไฟลวกน่ะ เราจะมัวไปถามหรือว่า ทำไมไฟต้องมาลวกเราด้วย ก็เหมือนกันตอนถูกว่ากล่าวในเรื่องที่ไม่จริง ก็ไม่ต้องตามไปถามไถ่ ต่อว่า หรือแก้ตัวอะไรกับใคร สู้นำเวลาอันมีค่าไปทำมาหากิน ไปพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นให้เจริญขึ้นดีกว่า...

 

 

 

ในหมู่มนุษย์…

ผู้ใดอดกลั้นต่อถ้อยคำล่วงเกินได้ 

ผู้นั้นชื่อว่าฝึกฝนตนแล้ว เป็นผู้ประเสริฐสุด

 

                                                                               พุทธพจน์

  

 

 

 

     นั่งฟังข่าวสลับธรรมะของพระคุณเจ้าผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ รู้สึกติดหู ติดใจกับข้อความพุทธพจน์ข้างต้นมากมาย



      หวนระลึกไปถึงคำสอนของแม่ที่ว่า บางครั้งเมื่อเกิดเรื่องราวอะไร แม้จะถูกครหาหรือพูดในสิ่งที่ไม่ได้เป็นจริงดังที่คนอื่นว่ากล่าวนั้น แม่ไม่เคยตอบโต้หรือทะเลาะ ถกเถียงกับใครเลย หลายครั้งเมื่อเห็นเช่นนั้น ลูก ๆ ก็จะเดือดเนื้อร้อนใจ... ทำไมต้องนิ่งล่ะ ก็เราไม่ได้เป็นเช่นที่เขาว่านี่ เราต้องชี้แจงสิ ไม่เช่นนั้นเราก็ยอมรับอย่างนั้นหรือ?

 

      แม่มักจะตอบว่า ตอนถูกไฟลวกน่ะ เราจะมัวไปถามหรือว่า ทำไมไฟต้องมาลวกเราด้วย ก็เหมือนกันตอนถูกว่ากล่าวในเรื่องที่ไม่จริง ก็ไม่ต้องตามไปถามไถ่ ต่อว่า หรือแก้ตัวอะไรกับใคร สู้นำเวลาอันมีค่าไปทำมาหากิน ไปพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นให้เจริญขึ้นดีกว่า...

 

      เพราะในที่สุดแล้ว ... มนุษย์ที่มีใจเที่ยงธรรมจะตัดสินกันด้วย... “การกระทำ”  ไม่ใช่ที่  “วาจา” หรอก

 

 

บันทึกไว้ด้วยหัวใจคารวะแด่ท่านผู้ใหญ่ในบ้านเมืองที่มีความอดทนอดกลั้นอย่างยิ่งค่ะ

(^___^)