ความเห็น: ผู้ฝึกตน (2-92)

หากต้องเจอกับคนที่พูดเพ้อเจ้อ
จิตใจหยาบช้า อิจฉาริษยา ไม่เคยทำคุณกับผู้ใด
คนเหล่านี้ไม่มีค่าพอที่เราจะไปเสียใจร้องไห้กับคำพูดและการกระทำของเขา
สักวันคนเหล่านี้ก็จะแพ้ภัยตัวเองค่ะ
หากพบกับผู้ที่พอจะมีดีถึงดีที่สุดละก็
จะต้องหันมาพิจารณาสักครึ่งหนึ่ง..
หากไม่เป็นตามนั้นก็บอกตัวเอง
"ฉันไม่ได้เป็นเช่นนี้สักนิด" แล้วดำเนินชีวิตต่อ
หากว่าสิ่งที่เขากล่าวมามีส่วนจริงอยู่บ้าง..
"อืม.. ตาถึงแฮะ" ดำเนินชีวิตต่อเช่นกัน
เป็นแบบฝึกบทแรกของการพัฒนาสู่การคิดบวกค่ะ.
**^_^**