ชีวิตของคนเราก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เมื่อเราเรียนจบก็ต้องหางานทำเพื่อความอยู่รอดของชีวิต ในชีวิตของฉัน ฉันเรียนจบเมื่อปี 2552 เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2552และฉันก็หางานมาเรื่อยๆ ไปสมัครงานตั้งหลายแห่ง และก้ไปสัมภาษณ์ด้วย แต่ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ตัวตนของฉัน ไม่ใช่ความฝันของฉัน มีอยู่วันหนึ่งฉันได้มีโอกาสไปช่วยงานครูที่โรงเรียนเดิมที่ฉันเคยเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาล และฉันก็ช่วยงานมาเรื่อยๆ ประมาณเดือนกว่าๆ ฉันก็ได้ทำงานที่โรงเรียนแห่งนี้ ตำแหน่งครูพี่เลี้ยงเด็กพิเศษ ฉันเริ่มทำงานเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2552
ชีวิตประจำวันของฉันคือ ต้องไปถึงที่โรงเรียน 7.30 น. ในทุกๆ วัน ซึ่งในวันจันทร์เป็นเวรหน้าเสาธงของฉันกับคุณครูอีกท่านหนึ่ง จากนั้นก็จะทำงานต่างๆ ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยได้สอนเด็กสักเท่าไหร่ เพราะว่างานธุรการของโรงเรียนเยอะมากๆ ต้องทำหนังสือส่งสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาทุกวัน นอกจากนี้ก็จะมีงานในด้านการจัดบอร์ดของโรงเรียน ฉันก็จะมีหน้าที่จัดบอร์ดในวันสำคัญต่างๆ และบางครั้งก็ได้ช่วยสอนเด็กอนุบาลด้วยค่ะ พอพักเที่ยงก็ทานอาหารกลางวัน บ่ายสามโมงครึ่งก็ให้นักเรียนเข้าแถว ไหว้พระ สวดมนต์ และกลับบ้าน
ชีวิตของฉันจะเป็นอย่างนี้ทุกวัน จำเจแบบนี้ทุกๆวัน แต่ฉันคิดว่ามันก็เป็นประสบการณ์ชีวิตในการที่ฉันเพิ่งเริ่มต้นทำงาน และฉันจะต้องเรียนรู้อะไรอีกหลายๆ อย่างอีกเยอะเลย และฉันคอยบอกกับตัวเองว่า ฉันจะทำวันนี้และทุกๆ วันให้ดีที่สุด
สวัสดีคุณครูพี่เลี้ยง อยู่กับเด็กทุกวัน รักเด็กให้มาก ๆ ว่าที่คุณครูป.บัณฑิต
สวัสดีครับ
อดทนครับคิดว่าทำเพื่อเด็กที่เรารักครับ
สวัสดีครับ ครูพี่เลี้ยง
ก่อนอื่นขอเป็นกำลังใจให้นะครับ แต่อย่าถ้อถอยนะ แต่การที่ครูพี่เลี้ยงได้ทำงานหรืองานครั้งแรกนะครับมันเป็นสิ่งที่ดีในชีวิต แต่ผมคิดว่าครูพี่เลี้ยงต้องเจออะไรอีกมากมายในชีวิตอีก ขอให้สู้ๆต่อไปนะครับ
ขอบคุณครับ