“ครูเพื่อศิษย์” อาจจะฟังดูคล้ายๆ “สู้เพื่อแม่”  บางคนคิดว่า ครูท่านนี้คงเกิดมาเพื่อสิ่งนี้....เกิดมาเพื่อเป็นครูและทำเพื่อลูกศิษย์อันเป็นที่รักก็เป็นแน่  เรื่องที่ฉันจะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริงระหว่างฉันกับคุณครูท่านหนึ่งชื่อ “ครูวารี”

                ครูวารีเป็นครูผู้หญิง รูปร่างท้วม ผิวคล้ำ ท่าทางออกจะเป็นทอม และไม่มีแฟนด้วย  แต่ครั้งหนึ่งท่านเคยเล่าให้ฟังว่า ที่ท่านไม่มีแฟนเป็นเพราะท่านรู้สึกดีกับผู้ชายคนหนึ่งที่ตอนเด็กเคยไปรับจ้างชกมวย เพื่อนำเงินมาให้เพื่อนรักอย่างครูวารีไปสมัครสอบตำรวจ  แต่ตอนนี้เขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ฉันจึงอนุมานว่าคุณครูวารีคงรักผู้ชายคนนี้คนเดียวในใจ ถ้าไม่ใช่ชายคนนี้คงไม่แต่งงานด้วย (ฉันเดาเอาเอง) และที่คุณครูออกดูทอมๆ คงเพราะ ครอบครัวท่านมีแต่ผู้หญิง ท่านจึงต้องปกป้องพี่สาว น้องสาวที่อยู่ในบ้าน และที่สำคัญท่านรักคุณแม่ของท่านมาก มีอยู่บ่อยครั้งท่านจะรับคุณแม่จาก จ.กำแพงเพชร มาอยู่ที่เชียงใหม่ และเดินไปซื้อหมูมาปิ้งให้คุณแม่ของท่าน เพราะท่านบอกว่าคุณแม่ท่านชอบทานหมูปิ้งที่สุด

               

           คุณครูวารี เป็นครูสอนวิชาฟิสิกส์ที่ดุมาก ชอบตี และเข้มงวดกับการตรวจงาน และเป็นคนที่ตรงต่อเวลามากๆ ใครส่งงานช้าจะถูกตี และพูดทำร้ายจิตใจอย่างแรง มีหลายครั้งที่ฉันทั้งกลัวและเกลียดท่าน  แต่ภายหลังต่อมาท่านสนับสนุนให้ฉันไปที่ต่างๆ เพื่อไปแข่งขันตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ การทำโครงงาน ท่านจะดุด่าฉันเสมอและคำดุด่านี้เองเป็นกำลังใจให้ฉันฮึดสู้เพื่อตัวเอง เพื่อพ่อแม่และเพื่อครูวารีที่ทุ่มเท พร่ำสอนฉันทุกอย่าง

 

                ตอนไปแข่งขันตอบปัญหาที่กรุงเทพฯ ครูวารีพาฉันไปนั่งรถเมล์ทุกสายทุกสีในกรุงเทพฯ และสอนเรื่องการนั่งรถในกรุงเทพ ความปลอดภัย การระวังตัวในเมืองใหญ่ ได้สอนอะไรมากมาย และที่ฉันจำได้แม่นยำและใช้สอนเด็กทุกวันนี้คือ เคล็ดลับครูวารี คือ การทานช็อคโกแล็ตเวลานั่งรถนานๆ ฉันเป็นคนเมารถได้ง่าย และจะเชื่องซึมตลอด  ครูวารีซื้อช็อคโกแล็ตให้ฉันซึ่งพอฉันทานแล้วรู้สึกดีมาก ทุกวันนี้เวลาฉันเมารถก็จะซื้อซ็อคโกแล็ตมาทาน และนึกถึงครูวารีเสมอ

 

                เมื่อปีที่แล้วฉันกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเดิมได้พบคุณครูวารี ตอนนี้ท่านแก่ขึ้นมาก และกำลังจะย้ายโรงเรียนไปสอนสันทรายวิทยาคม เพราะท่านต้องการให้คุณแม่ท่านอยู่ใกล้โรงพยาบาลให้มากที่สุด เพราะมีปัญหาสุขภาพ ฉันหวังว่าสักวันคงได้เจอกับท่านอีก... คุณครูวารีของฉัน...ครูเพื่อศิษย์จริงๆ

                ครูวารีได้สอนให้ฉันรู้สัจธรรมที่ว่า “คุณจะได้ทำงานตรงกับที่ใจรักได้ยากมาก ถ้าคุณไม่มีเส้น...” สมกับคำกล่าวที่ฉันเคยได้ยินมาว่า “ค่าของคนอยู่ที่ว่าคุณเป็นคนของใคร” มันอาจไม่จริงเสมอไป แต่ครูวารีเคยอยากเป็นตำรวจ แม้สอบได้คะแนนสูงสุด แต่ก็แพ้เส้น... จึงมาเป็นครู แต่ครูเองก็รักในอาชีพของตน... 

 

                ส่วนฉันอยากเป็นครู แต่เดินทางมาผิดสายอ้อมไปตั้งไกลกว่าจะกลับมาสู่จุดมุ่งหมายของชีวิต ก็นานพอดู แล้วจึงได้เข้ามาเป็นครูก็เพราะเส้นสาย ฟังดูแล้วอาจน่าอับอายแต่ฉันก็ภูมิใจที่ได้เป็น “ครู”  และฉันจะทำเพื่อศิษย์ของฉันต่อไป โดยเป็นแบบอย่างที่ดีต่อศิษย์ และชักนำศิษย์ไปในทางที่ดี เป็นกำลังใจให้ให้คำชี้แนะแก่ศิษย์ อย่างเช่น คุณครูวารีของฉัน...