เมื่อขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ฉันได้แยกห้องเรียนกับอ้อยเพื่อนรัก  แต่เราก็ยังเดินทางไปกลับด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน เพราะอยู่บ้านหลังเดียวกัน  ห้องเรียนของฉันอยู่ห้อง ๑ ส่วนอ้อยอยู่ห้อง ๒

         ที่ห้องเรียนของฉัน  มีนักเรียน ๔๖ คน  ฉันตัวเล็กและเตี้ยจึงถูกให้นั่งแถวหน้ามาตลอด  ในชั้นเรียนใหม่นี้จะมีจำนวนของเพื่อนเก่ามากกว่าเพื่อนใหม่ที่ถูกคัดมาจากห้องเรียนอื่น ๆ  มารวมกัน

         ฉันนั่งแถวกลางหน้าสุดคู่กับเพื่อนชื่อ "อุ้ยหรืออรณี" สองสามวันแรกเราไม่คุ้นกันสักเท่าไร  ส่วนแถวริมอีกข้างละ ๒ แถวล้วนเป็นที่นั่งเด็กผู้ด้อยความสูงทั้งหมด 

         วันต่อมาฉันเห็นอุ้ยดูซึม ๆ และไม่มีเพื่อนเลย  ฉันจึงเรื่มคุยด้วยและพาอุ้ยไปเข้าพวกกับอ้อย  รวมกันจากคู่กลายเป็นกลุ่ม ๓ คน  วันหนึ่งอุ้ยเล่าให้ฉันฟังว่า "เธอเป็นนักเรียนต่างอำเภอ คุณพ่อเป็นศึกษาธิการอำเภอ ส่วนคุณแม่เป็นครู  เธอมาพักอยู่กับญาติฝ่ายแม่แต่ไม่ได้รับความสะดวกเรื่องการใช้อุปกรณ์ภายในบ้านเช่นเครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ โดยเฉพาะเตารีด" 

        ฉันจึงอาสานำผ้าของอุ้ยไปรีดที่บ้านของฉันและนำกลับมาส่งอุ้ยวันเว้นวัน  อุ้ยได้เขียนจดหมายถึงฉันมีความว่า "เวลาเธอมีทุกข์เธอกลับไปนึกถึงพ่อแม่ที่อยู่ถึงต่างอำเภอ  และนึกถึงเพื่อนเก่าที่อยู่ต่างห้อง  และไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนที่นั่งใกล้ ๆ คนนี้" 

        แล้ว..ในที่สุดฉันจึงขออนุญาตจากคุณพ่อคุณแม่พาอุ้ยไปพักอยู่ที่บ้านของฉันจนเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย  บ้านของฉันจึงไม่เงียบเหงาที่มีเด็กถึง ๔ คนรวมทั้งเด็กชายชื่ออ้น 

        อุ้ยเรียนต่อที่เดียวกันกับอ้อยคือมหาลัยที่มีชื่อเสียง  แถบชายทะเลภาคตะวันออก "เอกภาษาอังกฤษ" ทั้งสองคน  ส่วนฉันได้เรียนที่มหาลัยใกล้บ้านเอกเดียวกันอีก 

          ชีวิตของเรา ๓ คนรวมทั้งผู้แอบติดตามอีก ๑ คนคือนายอ้นที่เริ่มเป็นหนุ่ม  รวมเป็น ๔ คนมักจะผลัดกันไปค้างบ้านนั้นบ้านนี้ ๓ แห่งคือบ้านของแม่สว่างศรี  คุณแม่ของอ้อย  และบ้านของแม่อาภรณ์ พ่อไพบูลย์ คุณแม่และคุณพ่อของอุ้ย 

          อ้อยและอุ้ยเข้ารับราชการเป็นครูในปีเดียวกัน  แต่คนละโรงเรียนคนละจังหวัด  ส่วนฉันไปเป็นลูกจ้างทำงานรับจ้างบริษัทเอกชนอยู่ถึง ๖ ปี  กว่าจะได้เป็นครูกับเขา  ระหว่างนั้นพวกเรา ๓ คนก็ยังทำตัวเหมือนเดิมผลัดกันไปเยี่ยมและนัดพบกันเหมือนเดิมส่วนใหญ่จะเป็นที่บ้านของฉัน 

         ระยะเวลาที่นัดพบกันก็ห่างขึ้น ๆ ครั้งสุดท้ายที่เราพบกันเมื่องานลาออกก่อนเกษียณอายุราชการของอุ้ยเมื่อ ๒๕๕๑ เพราะความจำเป็นเรื่องสุขภาพ  อย่างน้อยเราก็จะพบกันปีละครั้ง  อ้อยและอุ้ยจะเป็นฝ่ายมาเยี่ยมฉันทุกครั้ง  ไม่แปลกและไม่คิดใครควรจะไปเยี่ยมใครก่อน  แต่สัมพันธภาพยัง...เหมือนเดิม  อุ้ย "อรณีเพื่อนรักของฉัน"

 

http://campus.sanook.com/inlove/story_images/59.full.jpg