ไพร่

 

O ใครกันหนอ..อำมาตย์แห่งชาตินี้
ตามวาทะวาที..เศรษฐีไพร่
หรือเพียงถ้อยคอยพล่าม..ออกตามใจ-
ที่ส่ายไหวสับสนอยู่อลเวง

O เมื่อนิยมก็นิยาม..ด้วยความรัก
จึง-ถ้อยวรรคชี้นำ..ย่อม-คร่ำเคร่ง
วาทะกรรมติดตื้นก็ครื้นเครง-
เพื่อรุดเร่งเร้ารัว..ทุกหัวใจ

O ชุ่มฉ่ำน้ำลายสอ..สิหมอนั่น
แล้วสงครามชนชั้นเล่า-ชั้นไหน ?
หรือชั้น-หวังอำนาจครองชาติไทย-
ด้วยทุนไพร่หมื่นล้าน..โอฬารนั้น

O ป้องหูใคร่ครวญฟัง..เสียงดังว่า
หรือเพียงวาทะกรรมเข้าห้ำหั่น ?
เจ้านายไพร่ตอกย้ำถ้อยรำพัน
ว่าสงครามชนชั้น..นั้นจำเป็น

O ใครกันหนอ..สับสนเรื่องชนชั้น
แถมดื้อรั้น..ปอกตนให้คนเห็น ?
ใครกันหนอ..โหมเร้าอยู่เช้าเย็น
พาไพร่เต้นตามอยู่ไม่รู้วัน

O เป็นไพร่ต้องมีนาย..คอยชายตา
เมื่อสั่งซ้ายสั่งขวา..ต้องหน้าหัน
ทั้งหัวหูคอยสดับ..พร้อมสรรพกัน-
ร่วมใจมั่นมุ่งสู้ศัตรูนาย

O พวกอำมาตย์..นั้น-ใคร..อยู่ไหนหนอ
ไพร่เขารอตามตี..อย่าหนีหาย
กำลังเขาเนื่องหนุนอยู่วุ่นวาย
เมื่อเสียงร่ายคารม..ดังขรมเมือง

O ฟังเถิดพวกศักดินา, ตัวข้านี้-
ใช่ว่ามีแต่ทุนคอยหนุนเนื่อง
แต่ยังมีต้นทุนความขุ่นเคือง
ไว้ปลดเปลื้องศักดิ์หงส์..เอาลงกอง

O ฟังเถิดพวกอำมาตย์..อำนาจปืน
ข้าขอขืนเข้ารบด้วยสบช่อง-
รุกเร้าใจไพร่เดือดยอมเลือด..นอง
แล้วเห็นพ้องล่มลาญเปลี่ยนบ้านเมือง

O ไพร่เขาอาจสับสนเรื่อง-ชนชั้น
ด้วยใจนั้นเคืองขุ่น..คอยหนุนเนื่อง
จึงทำให้ตัวข้า..ต้องมาเปลือง-
ปากแจงเรื่องราวมี..คอยชี้นำ

O ที่เคยเห็นอุปถัมภ์ช่วยค้ำจุน
ด้วยเงินทุนข้าวของ..จนพร้องพร่ำ-
คุณความดีสอดซุกอยู่ทุกคำ
เพราะเขาสัมผัสได้..ถึงไมตรี

O ไม่เคยคิดเสแสร้งคอยแฝงเลศ
เที่ยวลอบเร้นสาเหตุ..ของเศรษฐี
ข้าเป็นนายของไพร่..ที่ใยดี-
ทั้งอารี..ทั่วกันทุกชั้นชน

O พูดให้เขาท่องไว้ด้วยใจมั่น
เพื่อเขานั้นแจ้งเจตน์..ว่าเหตุผล-
ในทุกถ้อยวาทกรรม..ชี้นำคน
เพื่อปลิดป่นอำนาจ..อำมาตย์ไทย

O โอ่-หนอฟังลำบาก..แค่ปากพูด-
เพื่อพิสูจน์กับตา..คำว่าไพร่-
ว่าคือคนแน่ชัด..หรือสัตว์ใด
หรือเพียงถ้อยสาไถย..ที่ควรลืม ?