มนต์ราตรี

หวันเย็น...ตะวันลับอับสิ้นแสง                    ให้อ่อนแรงล้านักพักกายนิ่ง

 คิดถึงอกอบอุ่นให้พักพิง                           ไม่ประวิงลมหนาวยามค่ำเยือน

แม้ดวงจันทร์...อยู่ไกลถึงฟ้านั่น                 ยังเห็นกันเหมือนมีพี่อยู่เป็นเพื่อน

บนนภาเห็นเมฆาแลหมู่เดือน                     สะกิดเตือนดั่งเหมือนเรามีคู่ใจ

มีนที...แลแสงจันทร์อยู่เป็นเพื่อน                ดาวล้อมเดือนเกลื่อนฟ้าสว่างไสว

เห็นเมฆาพาเดือนคล้อยเคลื่อนไป               ส่งสายใยแบ่งใจรักไปให้ดาว

สายลมพรู...พาพัดน้ำค้างหยด                   ใสหมดจดเย็นรดใจให้เหน็บหนาว

ยิ่งตกดึกหยาดน้ำค้างยิ่งพร่างพราว             วับวับวาวหนาวแนบแอบอิงใจ

ดาวระยิบ...วิบวับจับแผ่นฟ้า                       ล้อมจันทราส่องแสงถึงพื้นน้ำใส

กลิ่นไอน้ำหวานละมุนอุ่นถึงใจ                    ให้หลงไหลเมื่อได้ยลมนต์ราตรี

............................