ทุกการกระทำต้องมีครั้งแรก

  การปฏิบัติธรรมเป็นของกลาง ที่ทุกชนชั้นศาสนา สามารถปฏิบัติได้ เพราะเราทุกคนมีธรรมชาติเดียวกัน

ธรรมชาติแห่งการดิ้นรนของใจ

 

 

ธรรมชาติแห่งการหยุดนิ่งของใจ

และมนุษย์ทุกคน ก็สามารถค้นหาแนวทางแห่งความสุขสงบของตนได้ โดยไม่มีข้อยกเว้น สุดแต่ว่าจะมองเห็นความสำคัญ หรือเกิดแรงบันดาลใจเมื่อใด และเริ่มลงมือเมื่่อไหร่

 

 

เมื่อสามวันที่ผ่านมา ผู้เขียนได้ให้โอกาสตัวเอง ไปปฏิบัติธรรม อยู่กับธรรมชาติ เสียงสวดมนต์และเสียงใบไม้ไหว พร้อมกับอากาศที่ 17 องศา ความหนาวเย็นที่หลงฤดูกาลมาพอดี ทำให้บังเกิดความรู้สึกสบาย ผ่อนคลายและสันโดษ

 

 

  ผู้เขียนเดินทางไปกับ พี่สาวหนึ่งคน น้องสาวหนึ่งคน และหลานสาวอีกหนึ่งคน ที่จริงการไปปฏิบัติธรรมครั้งนี้ พี่บุญเรือนของผู้เขียน ควรจะได้ไปด้วย ตามที่เรานัดแนะเอาไว้ ตั้งแต่เมื่อครั้งก่อน แต่ไม่นึกว่า การที่ทางอาจารย์ขอเลื่อนกำหนดออกไป เป็นปลายเดือนมีนาคม กลับทำให้ โอกาสของพี่สาวของผู้เขียนพลอยหมดไปด้วย เพราะพี่มาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2553

 

 

 ชีวิตของเราสั้นนัก เมื่อเทียบกับชาวสวรรค์ ที่กล่าวกันว่า มีเทพธิดาเก็บดอกไม้ และแอบลงมาเกิดในโลกมนุษย์ จนแก่ตาย กลับไปขึ้นสวรรค์ เพื่อนๆเทพธิดายังเก็บดอกไม้ไม่เสร็จเลย แต่ลมหายใจคนเรา กลับสั้นยิ่งกว่า เพียงแค่ลมนั้นเดินทางจากปลายจมูก สู่ปลายปอด แล้วไม่เดินทางย้อนกลับออกมาอีก เราก็ตายเสียแล้ว

 อย่าเฝ้าสงสัย ได้แต่ตั้งคำถามว่าอะไร ทำไม เหตุใด สรรพสิ่งจึงเป็นเช่นนี้ เช่นนี้ จงไปปฏิบัติธรรม ให้ใจเราสงบเถิด คำตอบก็จะพรั่งพรูออกมามากมาย  แม้มิได้ตั้งคำถามเลย

 

 การไปหาครูบาอาจารย์ในการปฏิบัติธรรมนั้น เพื่อจะได้รู้แนวทาง ได้อุปนิสัยติดตัวกลับมา แต่ที่จริงแล้ว ครูใหญ่ที่สุด คือเราเอง ไม่มีใครสอนสั่ง หรือกำหนดเราได้ นอกจากตัวเราเอง

  ทุกการกระทำต้องมีครั้งแรก หากจะต้องใช้แรงใจมากมาย ในการออกไปค้นหาตัวเองเป็นครั้งแรก ดิฉันขอส่งแรงใจให้ด้วยความยินดีและเต็มใจค่ะ

 

 

  เอาบูญสว่างๆ มาฝากทุกๆท่านค่ะ