ฝนตกหมาดๆ ดินยังชุ่มหญ้า ฟ้าโปร่งเบา รุ้งสองตัวโค้งต่ำ ลงจรดดิน “รุ้งกินน้ำ” เสียงเด็กน้อยตื่นเต้นเหมือนใจของฉันที่วูบไหวเสมอเมื่อเห็นรุ้งกินน้ำ อันที่จริงก็แค่การหักเหของแสง แต่รุ้งกินน้ำก็เป็นตำนานของชาติต่างๆ เป็นความหวัง เป็นเรื่องราวผจญภัย และความรัก “ห้ามชี้นะลูก” คุณยายเอ่ยเบาๆ นิ้วจะกุด ฉันแอบถอนใจ ที่เห็นเด็กน้อยหน้าเสีย และคงใจเสียว่านิ้วจะแหว่ง เขารีบเอานิ้วไปอม “เพื่อซ่อนนิ้วไม่ให้รุ้งเห็น ฉันกระพริบตาไม่ให้หยาดใสๆริน จนเกิดการหักเหในใจ เพราะฉันกลัวว่า รุ้งในใจของฉันจะเป็นแค่การหักเหของแสงแห่งรัก ที่ไม่อาจชี้ให้เห็นชัด เพราะกลัวหัวใจจะกุดและแหว่งหาย เช่นกัน