ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน การเรียนรู้ ไม่มีวันสาย สุดแต่ใจจะไขว่คว้า

                  

 

 

       

ราตรีประดับดาว

 

ถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์ผู้สอน เสร็จแล้วก็มาถ่ายรูปร่วมกับญาติ

ผู้เขียนลำดับภาพก่อนหลังสับสนไปหมด จะเห็นว่า กว่าจะเลิกงาน หัวฟู เหงื่อตก เพราะมีการร้องรำทำเพลง  อย่างสุดสะวิงเลยคะ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ เนื่องจากความสนุกสนาน เพื่อนๆมีหลายอายุ มีทุกระดับ  หลากหลายอาชีพประจำ  พากันสนุกสนานกันอย่างเต็มที่คะ  เหงื่อตกไปตาม ๆกันคะ

ตามจริงก่อนที่จะมาใส่ชุดเล่นนี้  ทุกคน ต่างก็ใส่ชุดบัณฑิต กันทุกๆคน แต่บางคนไม่ถนัด จึงไปเปลี่ยนใส่ชุดเล่น ถึงจะสนุกได้อย่างเต็มที่ ส่วนคนที่ไม่เปลี่ยน ก็ยังใส่ชุดนักศึกษา ร้องรำทำเพลง กันอยู่ก็มี อย่างผู้เขียนไม่เปลี่ยนเลย

ทุกคนต่างก็สนุกสนาน หยอกกัน หยอกกล้อง  เต้นรำ ส่วนมากก็จะเป็นบัณฑิต เปลี่ยนกันขึ้นร้องเพลง ส่วนคนที่อยู่ข้างล่างก็เต้น เต้นอยู่ตามโต๊ะก็มี

ที่เห็นร้องเพลงอยู่นี้ ดอกเตอร์สุขสกล วลัญตะกุล เป็นอาจารย์ท่านหนึ่งที่ได้ สอนนักศึกษา ระดับปริญญาตรี และระดับปริญญาโท  ท่านน่ารักมาก มีเสน่ห์อยู่ในตัว และกล้าร้องเพลง กล้าฟ้อน กล้ารำ  แม้แต่เพลงผู้ชายร้อง ท่านก็ร้องได้ ท่านขึ้นไป ร้องเพลงของผู้ชายคนละท่อน สลับกัน กับผู้ชายแท้

สำหรับผู้เขียน ท่านจะสังเกตเห็นว่า ภาพล่างทางขวามือ ผมยังไม่กระเซอะกระเซิง เหงื่อยังไม่ตก ตอนแรกดูดี ตอนท้ายๆ เหงื่อตกคะ หน้าตาซับเหงื่อไม่ได้เลย ไม่ซับเหงื่อเลยคะ  เต็มที่กับความสนุกสนาน ดูความแตกต่างก็แล้วกัน 

บรรยากาศ เย้วๆๆพวงมาลัย ใบละร้อยบาท หลายใบเชียว

ดร.เก๋  กับประธานนักศึกษา ไปกันได้ บัณฑิตกับอาจารย์

นักศึกษาบัณฑิต ทุกๆคนสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ เรียกเสียงฮา อย่างสนุกสนาน ภาพเสื้อสีชมพู ผู้หญิงกำลังร้องหมอลำซิ่ง กับสามีบัณฑิต ก็มาเป็นหมอแคนคลอเคลียกันเรียกเสียงฮา พี่น้องคงไม่รู้ หมอแคน เวลาเขาเป่าแคน เขาจะเล่นเอวยังไง ในภาพนี้ก็เล่น แบบนั้น แต่ไม่มีใครว่า เพราะเขาเป็นสามีภรรยากัน

น้องบรีม บรีม ก็มาร่วมกินโต๊ะจีนกับยายด้วย ไม่งอแงเลย เพราะชอบฟังเพลงมาก ฟังไปฟังมาก็หลับไปเลย ไม่กวนยายคะ เสื้อสีเทา อาจารย์นพพร เชื้อขำ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร มาจากกรุงเทพ มาร่วมแสดงความยินดีด้วย

ในบริเวณงาน จะมีร้านถ่ายรูปมาทำซุ้มให้ถ่ายรูป ในบริเวณงาน  มองไปข้างหลังยังเห็นเวทีเลยคะ  มาถ่ายที่ซุ้ม แล้วก็สั่งซื้อรูป แต่ผู้เขียน อาศัยไปถ่ายแต่ไม่ได้สั่งซื้อ เพราะมีในกล้อง แล้วนำไปเก็บไว้ในคอมมากมายเลยคะ

เหงื่อจะไม่ตกได้ไง ตั้งแต่ 6 โมงเย็น จนถึง 5 ทุ่ม กิน ดื่ม ทักทาย ศูนย์เรียนรู้อำเภออื่นๆ ที่มาร่วมงาน  เก็บภาพถ่ายรูปร่วมกัน  แล้วก็เต้นรำ ตลอดๆๆๆๆๆ ยิ้ม ยิ้ม  เย้วๆๆๆๆๆ เต็มที่ กับเต็มทีคะ ปล่อยแก่คะ

ตามจริงบัณฑิตทุกคน จะมีพวงมาลัยดอกดาวเรืองคล้องคอทุกๆคน ประมาณ 80 พวง ที่นักศึกษารุ่นน้อง เขามาแสดงความยินดีด้วย และปีหน้า เขาก็จะจบระดับปริญญาเหมือนรุ่นพี่เช่นกัน ปีหน้ารุ่นพี่ที่จบก็คงมาคล้องพวงมาลัย ร่วมยินดีเช่นกันคะ   ตอนมอบพวงมาลัยยืนเรียงแถว สวยมาก แล้วรุ่นน้องก็เอาพวงมาลัยมาคล้อง  แต่ผู้เขียนให้คนถ่ายรูปไม่เป็นมาถ่ายให้ ภาพสวยๆ สำคัญๆๆๆ มัวไปหลายภาพ ภาพที่สวยคือตนเองถ่าย หรือไม่ก็ตั้งค่าให้ก่อน  ถ้าคนอื่นถ่าย ถ่ายไม่เป็นเลยคะ ภาพเสียไป

อาจารย์ ดอกเตอร์สุขสกล วลัญตะกุล อาจารย์หญิงที่ใส่เนคไทค์ ท่านก็น่ารักมาก สนุกสนานกับบัณฑิต อย่างเต็มที่  ชื่อเล่นท่านว่า อาจารย์เก๋ ทั้งร้องเพลง ทั้งเต้นรำ น่ารักมากคะ ไม่ว่าจะอยู่ในอริบทไหน

สนุกสนานกันอย่างเต็มที่ บัณฑิตสนุกสนานมากแล้ว ญาติพี่น้องก็ออกมาฟ้อนมารำด้วยกัน ผู้เขียนเองก็ปล่อยแก่ทีเดียว คะ ดูแล้วทุกๆคนก็ลืมแก่คะ เหงื่อตก

บรรยากาศ ซ้ายเสื้อสีม่วง ผอ.สุวิรัตน์ รักษาเคน ผอ.โรงเรียนบ้านฝาง อ.กระนวน เป็นอาจารย์ ช่วยสอน คู่คิด แนะนำนักศึกษาในการทำรายงานตามวิชาที่สอน ทางขวามือ ใส่ชุดครุยตามวิทยฐานะ  ผอ.เต็ม นะวะศรี ศูนย์การเรียนรู้ห้วยเม็ก กาฬสินธุ์  ท่านเป็นผู้ดูแลบัณฑิต ศูนย์การเรียนรู้ห้วยเม็ก

ถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์ผู้สอน ใส่ชุดครุยตามวิทยฐาน จะเห็นว่ายืนอยู่ด้านล่าง

ภาพอาจารย์ผู้สอน ยืนอยู่ด้านล่าง ท่านก็ใส่เสื้อครุยตามวิทยฐานะของท่าน  มาร่วมถ่ายรูปกับนักศึกษาอาจารย์ดอกเตอร์สุขสกล วลัญตะกุล ใส่เสื้อครุยสีเหลือง  ตอนนี้ทุกคนยังสวยกัน เหงื่อยังไม่ตก เพราะพึ่งเริ่มงาน เวลา 6 โมงเย็น หลังจากนักศึกษาถ่ายรูปกลุ่มแล้ว ต่างก็แยกย้ายไปถ่ายรูปกับญาติพี่น้อง ตามซุ้มที่ช่างถ่ายรูป ช่างภาพเขา มาเตรียมทำซุ้มสวยๆไว้ให้ ไปใช้ถ่ายรูปกัน อยู่ในบริเวณงาน

ผู้ชาย เสื้อยืดสีเทา อาจารย์นพพร เชื้อขำ อาจารย์หลัก มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ท่านเดินทางจากกรุงเทพมาร่วมฉลอง  เดินทางมาร่วมงานด้วย จนเลิก ท่านก็ตีรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ ขอบคุณนะคะ แล้วก็ถ่ายรูปร่วมกับญาติพี่น้องคะ

บรรดานักร้องที่ต่างเปลี่ยนกันขึ้นร้องตลอดคืนผู้เขียนอุ้มหลาน บรีม บรีมไปเต้น

รูปบนร้องเพลง ส่วนรูปนี้ เต้นกันจังเลย แล้วแต่จะเต้นคะ คิดว่ามึนๆๆกันบ้างคะ

โต๊ะจีน ประมาณ 32 โต๊ะ  มีนั่งอยู่ หรือว่างเพราะออกไปเต้น  สำหรับผู้เขียนก็เดินถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนๆไว้ ทักทายกัน  ในที่สุดงานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกลาคะ

สู้ ตายคะ ทุกๆคน ไม่รู้ว่า จะได้ร่วมสังสรรค์แบบนี้อีกเมื่อไร

ภาพนี้ ควรจะเป็นภาพแรก เพราะเชิญอาจารย์ที่เป็นผู้ช่วยสอนนักศึกษาตั้งแต่ปีที่ 1 ถึงปีที่ 3 ที่อยู่ในอำเภอกระนวนทุกๆท่าน ขึ้นมาแสดงความรู้สึก และแสดงความยินดี เป็นภาพเริ่มต้นเปิดงานกันคะ

ถ่ายภาพเก็บเท่าที่จะเก็บไว้ได้

นักศึกษา  รุ่นน้องปีหน้าก็จะจบระดับปริญญาตรี  ได้นำพวงมาลัยมาสรวมให้รุ่นพี่ บัณฑิตทุกคน ดอกดาวเรือง ได้ทุกคนคะ 

เสื้อสีฟ้าผู้ชาย ทนายความนาย สงคราม เมืองมนตรี อดีต สจ. พร้อมคุณนายแม่  นงลักษณ์  เมืองมนตรี ซ้ายมือคนสุดท้าย   ท่านเป็นผู้สนับสนุนและผลักดัน ให้มีการศึกษาระดับ ปริญญาตรี ปริญญาโท ให้แก่คนด้อยโอกาศ สูงอายุ ที่เป็นผู้นำชุมชน แต่การศึกษายังไม่สูงพอ เพื่อการพัฒนาการเป็นผู้นำ เสริมศักยภาพ และสมรรถภาพ เพื่อรู้เท่าทันในยุคโลกาภิวัตน์

นั่งกันเต็มอยู่ ดูคนออกไปเต้น เรากินลูกเดียว เพราะชอบดื่มกิน มากกว่าเต้น ไม่กล้าออกไปเต้นหน้าเวที พอดึกๆ ก็เต้นอยู่รอบโต๊ะอาหารตนเอง ครึกครื้น เคาะขวดไป

ถ่ายรูปร่วมกับศูนย์การเรียนรู้ ศูนย์การศึกษาห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธ์ ที่เรียนแนวเหมือนกัน เขามาร่วมแสดงความยินดีด้วยคะ

ยิ้มๆ เสื้อคลุมดำ เป็นอาจารย์ผู้ช่วยสอน และเป็น ผอ.ศูนย์การเรียนรู้ห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธ์ ท่านชื่อว่า อาจารย์ เต็ม นะวะศรี  ทักทายและหยอกเอินกันในบางครั้ง เพราะอายุรุ่นเดียวกัน

เดินถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนในแต่ละโต๊ะ ดูที่โต๊ะอาหาร ยังไม่ได้วางอาหารเลยคะ

คุณนายแม่ นักศึกษาเรียกท่าน คุณนายแม่นงลักษณ์ เมืองมนตรี  ผู้อยู่เบื้องหลัง และอำนวยความสะดวก ติดต่อประสานงานให้นักศึกษา จนได้ศึกษาจบกัน ท่านเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง แก้ไขปัญหา และติดต่อประสานงานกับมหาวิทยาลัย ทุกอย่าง  เปรียบท่านเป็น ผอ.อยู่เบื้องหลัง

ดอกเตอร์สุขสกล วลัญตะกุล นักศึกษาเรียกว่าอาจารย์เก๋ ท่านจะเป็นผู้ดูแล และประสานงาน นักศึกษาระดับปริญญาโท แก้ไข ติดต่อประสานงาน ท่านอยู่เบื้องหลัง แม้แต่นักศึกษาระดับปริญญาตรี ก็ยังได้อาศัยให้ท่านช่วยประสานงาน กับมหาวิทยาลัยให้เช่นกัน ยอมรับ ท่านน่ารักและเก่งมากคะ

น่ารักจังเลยคะ อาจารย์เก๋ ถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์และนักศึกษา

อาจารย์เก๋ น่ารัก

สนุกสนานกันใหญ่เลยคะ  ดูเวลา 2 ทุ่มแล้วนะ อาจารย์ตุ๊กตาคาดเอวสีน้ำตาล  อาจารย์ช่วยสอนสอนบริหารการเงินและออมทรัพย์  ตอนนี้ทำงานประจำอยู่ที่ธนาคารแห่งหนึ่ง  มาร่วมแสดงความยินดีด้วย

เก็บภาพโต๊ะจีน คนกินกินไป คนเต้น เต้นไป คนร้องเพลงก็ร้องไป สถานที่เต้นมันกว้าง คนเต้นเลยดูเหมือนไม่มี  ตามจริงมีมากนะคะ เก็บแต่ภาพตนเอง

ดูลีลาผู้เขียนซิคะ ตอนนี้เหงื่อก็ตกมากแล้ว มือไม้ไปหมดแล้ว รับรองไม่เมา

หนุกหนานจัง ตามความจริง มีคนมารำมากมาย แต่มาถ่ายรูปตอนเริ่มเพลง ก็เลยเห็นคนมาเต้นน้อยคะ  คนขี้ดื้อ ไม่มีอาย เต้นจนเหงื่อตกคะ เย้วๆๆๆ

ดูซิคะ ได้ไง มัน มัน คะ  สูงวัยทั้งนั้นเลย ที่เห็นในภาพ มีแต่ญาติพี่น้องบัณฑิต มาร่วมฟ้อนรำด้วยกันคะ นั่งดู อดไม่ไหว ขอแจมคะ

ถ้าควักกะปิคะ ที่เห็นไม่ใช่ใครอื่นนะคะ เสื้อสีเหลืองแม่สามีคะ มายินดีกับลูกสะไภ้คะ แล้วก็เลยร่วมรำวงด้วยคะ โต๊ะแต่ละโต๊ะ จะเป็นครอบครัวบัณฑิต มาร่วมแสดงความยินดีด้วยคะ

เหงื่อตกแล้ว ก็กอดคอกันถ่ายรูปคะ  บัณฑิตด้วยกันคะ ได้โอกาสกอดคอเรา

ดูชุดบัณฑิตผู้ชาย ก็รุ่ยไปตามความสนุกสนาน มึนๆๆ

หนุกหนานคะ หน้ามันเชียว สามีใครน้า,,, ถือโอกาสมาโอบไหล่เรา ถ่ายรูป

คงอยากโอบตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษา แต่โอบไม่ได้   ตอนนี้ได้โอกาส

ผอ.สุวิรัตน์ รักษาเคน เสื้อสีเทา แขนยาว  อยู่กลาง ท่านเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านฝาง เป็นอาจารย์ช่วยสอนวิชา ส่งเสริมประสบการณ์ชีวิต ท่านก็ร่วมร้องเพลง พร้อมกับฟ้อนรำจนงานเลิก  ท่านเป็นอาจารย์ที่เอาใจใส่นักศึกษา เคี่ยวเข็ญ รายงานทำไม่ถูกไปแก้ไขจนถูก  วิชาเดียว แก้ 6 ครั้ง จนไม่มีที่ติ ตอนแรกผู้เขียนก็โกรธมาก นึกว่าจะง่าย แต่พอรู้เหตุผลว่า ระดับนี้ ควรจะทำแบบไหน ไม่ใช่นักเรียนมัธยม สุกเอาเผากินได้ไง ก็ถึงได้อภัยคะ เพราะเราก็ทำเพื่อศักดิศรีเราเช่นกัน จบแล้วคะไม่คิดมาก ท่านก็ทนดีกับการบ่นของนักศึกษาแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน  ท่านก็ต้องทำตามหน้าที่ สมกับการเป็นอาจารย์ที่ได้รับการคัดเลือกมาดูแลนักศึกษาให้ได้ผลตามคาดหมายของวิชา

กลับมาบ้าน ลูกชาย ก็กลับมาจากมอบตัว ปล่อยให้ไปมอบตัวเอาเองคะ ถือว่าโตแล้ว  เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยบูรพาชลบุรีปีแรก(สาขาการดนตรีและการแสดง) มาจากชลบุรี  แต่งตัวเสียหล่อ เลยถ่ายรูปร่วมไว้คะ ชุดนักศึกษา เสื้อแขนยาว จะร้อนไหมนี่ แต่ที่ชลบุรีใกล้ทะเล อากาศอาจจะดีนะคะ

    

 ขอจบก่อนนะคะ ดึกแล้วคะ ง่วงแล้ววววววววว