1a1spd_20071024155938_b  ครูอ้อยเล็กเขียนบอกว่า

การอ่านให้อะไรกับเรามากมาย นอกจากความรู้ ความเพลิดเพลิน แล้ว การอ่านยังเป็นเครื่องมือประเทืองปัญญาชั้นเยี่ยมของคนเรา และเป็นช่องทางการสื่อสารอีกช่องทางหนึ่ง ที่ทำให้คนทั้งหลายถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของตนเอง ไปยังบุคคลอื่น การอ่านทำให้รอบรู้เรื่องนั้น ๆ อย่างชัดเจน และเป็นภูมิปัญญาที่จะถ่ายทอดต่อถึงคนรุ่นหลัง ๆ ต่อไป

 

ผมนำเรื่องหนึ่งในหลาย ๆ เรื่องของหนังสือเล่มนี้ มาเล่าสู่กันฟัง

ลองอ่านดูนะครับ

 

เฮ้อ! เกิดเป็นหมาขี้เรื้อนนี่มีแต่ทุกข์ ถ้าได้เกิดเป็นอย่างอื่น ก็คงไม่ทุกข์นะ

เจ้าหมาขี้เรื้อนตัวน้อย คิดอยู่ในใจ

 

            พระผู้เป็นเจ้าในสรวงสวรรค์ ทรงทราบความคิดของมัน จึงอยากสั่งสอนให้รู้ว่า

  การเกิดทุกคราวเป็นทุกข์ร่ำไป  ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม

  คนจน คนรวย คนอ้วน คนผอม ผู้ชาย ผู้หญิง

 

               และเช้าวันหนึ่ง....ขณะที่หมาขี้เรื้อนกำลังชะเง้อมองพระอาทิตย์ อยู่นั้น มันก็คิดไปต่าง ๆ นานา และสรุปในใจว่า

ถ้าได้เกิดเป็นพระอาทิตย์ก็คงมีความสุขที่สุดในโลก....คงเด่นดังเพราะรัศมีรุ่งเรือง ลอยสูงกว่าใคร   เด่นเหมือนได้เป็นนักร้องชื่อดัง อะไรประมาณนั้น คิดพลางน้ำลายก็หกไหลอยู่ในใจ

               

               และแล้วผู้เป็นเจ้าก็ปรากฏกายขึ้น...ทรงซักถามเจ้าหมาน้อย อยู่หลายคำถาม

               เจ้าหมาน้อยบอกกับพระองค์ว่า....มันเบื่อชีวิตหมา!!!...และอยากเกิดเป็น ดวงอาทิตย์ เพราะคิดว่าคงมีความสุขดีกว่าที่เป็นอยู่เวลานี้....

 

              พระผู้เป็นเจ้าบอกว่า....การเกิดเป็นดวงอาทิตย์ก็เป็นทุกข์นะ แต่ก็ไม่ขัดความอยากของเจ้าหมาน้อยและทรงดลบันดาล เสกหมาน้อยให้เกิดไปเป็นดวงอาทิตย์ ในบัดดล.........

 

@&^%โอมเพี้ยง@!@%$

 และแล้ว ...ร่างของหมาน้อยก็หายแว่บไป !!

  และมาปรากฏเด่นเป็นดวงอาทิตย์ ลอยเด้นเด่น...อยู่บนฟ้า

 

 แรก ๆ มันก็คึกคะนอง และดีใจที่คนทั้งโลกมองมันเป็นจุดเดียว

....

เชื่อมั้ย!!ความอยากของมัน ไม่มีสิ้นสุด ขอเปลี่ยนเป็นโน้นเป็นนี่

 

               ด้วยสาเหตุเดียว คือ เบื่อ!!! หงุดหงิด!!!  และเป็นพระอาทิตย์อยู่ได้ไม่นาน ก็ขอพระผู้เป็นเจ้าเปลี่ยนเป็น เมฆ เพราะความที่ เมฆ บดบังแสงอาทิตย์ ยามเข้าหน้าฝน และชอบเมฆ ตรงที่ ลอยละล่อง ไปทางโน้นที ทางนี้ที เปลี่ยนรูปร่างไปได้ตามอำเภอใจ

               ก่อนที่พระองค์ จะเปลี่ยนให้มันกลายเป็นเมฆ สมใจ พระองค์ก็เพียรบอกว่า

อย่าเกิดดีกว่า   ดับเชื้อ เกิดเป็นนิพพานดีกว่า

การเกิดทุกคราวเป็นทุกข์ร่ำไปนะ มันก็เหมือนกับการกินอาหารอย่างเดียว นะ แรก ๆ ก็อร่อยดี แต่พอซ้ำไปซ้ำมา บ่อย ๆ ทุกวัน มันก็เบื่อจำเจ    ยังอยากเกิดอีกหรือ?

 

               เจ้าหมาน้อยดื้อด้าน....อ้อนวอนขอเกิดให้ได้....

              จากเมฆ เบื่อ แล้วก็เบื่อ เพราะหมู่เมฆแตกกลุ่มกระจัดกระจายทุกครั้งเมื่อเจอแรงลมพัด จึงอยากเปลี่ยนเป็นจอมปลวก เพราะจอมปลวกถูกกระแสลมพัด ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรสักที

               ก่อนที่พระองค์จะเปลี่ยนให้มันเป็นจอมปลวก พระองค์ก็ยังคงพูดว่า

 

นั่น!ก็ยังไม่พ้นทุกข์หรอก!!!

 

               มันก็ยังคงยืนยันที่จะเปลี่ยน เพราะคิดด้วยเหตุผลเดิมว่า “คงไม่ทุกข์อีกแล้ว”

 

               จากจอมปลวก -----> ขอเกิดใหม่ เป็น ควาย เนื่องจากควายเข้ามาขวิดจอมปลวกจนกระจุยกระจาย

 

                จากควาย ------> ขอเกิดใหม่ เป็น เชือกล่ามควาย เพราะเชือกสามารถปราบพยศของควายให้มันไม่สามารถไปไหนได้

 

พระองค์ ก็ยังคงเพียรบอกมันอยู่เสมอว่า

 “ เจ้าเบื่อการเกิด อยากนิพพานแล้วหรือยัง?”

มันยังคงยืนยันความต้องการแบบเดิมว่า

“ยังอยากเกิด อยู่ เพราะคิดว่าเชือกน่าจะชนะทุกสิ่งทุกอย่าง”

 

                  อยู่มาวันหนึ่ง.....มีหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง เข้ามากัดเชือกที่ล่ามควายไว้จนขาด...เมื่อมันเห็นดังนั้น มันก็ตีอกชกตัว และรำพึงรำพันกับตัวเองว่า

 

\@#เฮ้อ%+!! ชีวิตนี้ ช่างมีแต่ความพลัดพรากสูญเสีย มันไม่จีรังยั่งยืนสักอย่าง

 

และบอกความประสงค์ของมัน กับพระผู้เป็นเจ้า ไปว่า

มันอยากเกิดไปเป็นหมาขี้เรื้อนอีก” มันตอบเพราะต้องการชนะทุกสิ่งทุกอย่าง หารู้ไม่ว่าผู้ชนะก็ทุกข์ด้วยเวร  ผู้แพ้ก็ทุกข์ด้วยความเสียใจ แต่ผู้อยู่เหนือแพ้ เหนือชนะคือ นิพพาน

 

               พระผู้เป็นเจ้าหัวเราะ ...เอิ๊ก!!!เอิ๊ก!!!

และทรงดลบันดาลให้มันได้เกิดมาเป็นหมาขี้เรื้อนสู่สถานะเดิมของมัน

               เมื่อมันเป็นหมาขี้เรื้อนสมใจ แล้ว... มันจึงนอนขดตัว ทำตาปริบปริบ ไม่สนใจต่อ ความอยากดัง อยากเด่น หรืออยากมีอำนาจอิทธิพลใด ๆ ทั้งสิ้น

                มันอยู่อย่างสงบ เพ่งพิจารณารูปนามแล้วเห็นว่า แท้จริงนั้น ไม่มีตัวกู – ของกูเกิดมาจริง ๆ เลย

                แต่จิตวิปลาสไปหลงยึดว่า..  เป็นนั่น!! เป็นนี่!!ตามโลกสมมติ จึงทำให้ทุกข์

                และเจ้าหมาขี้เรื้อน ก็ตกลงใจอย่างแน่วแน่ว่า

นิพพานยิ่งกว่าสุข การเกิดทุกคราวเป็นทุกข์ร่ำไป เบื่อแล้วการเกิดเป็น ตัวกู – ของกู

 

  

              ผมรู้สึกยินดี และถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับหนังสือเล่มนี้ จากคุณครูอ้อยเล็ก

              เพียงแค่ เรื่องเดียว ในหลาย ๆ เรื่องของหนังสือเล่มนี้ ไม่ใช่เพียงแค่ความบันเทิง หรือความเพลิดเพลินจากการอ่าน รวมเรื่องสั้นขำขัน เท่านั้น ความง่ายต่อการสื่อภาษาที่เขียนของหนังสือเล่มนี้ ทำให้เข้าใจ ธรรมะ ที่พระองค์ทรงสั่งสอนไว้ ง่ายขึ้น หากใครได้อ่าน เพียงใช้ความรู้สึกร่วมไปกับภาษาที่เขียน ผมเชื่อว่า....ธรรมะ จะอยู่ใกล้ตัวของผู้อ่าน เสมอ...

 

ขอขอบคุณ คุณครูอ้อยเล็ก ด้วย...ความทรงจำวัยเยาว์จากภาพถ่ายในอดีต ที่ผมเคยสัมผัส ณ ดินแดนแห่งนี้ “นครปฐม”  และจะจารึก ชื่อของคุณครู อ้อยเล็ก ไว้ในหัวใจ ของผมด้วยเช่นกัน

 

               รู้สึกยินดี และเป็นเกียรติ นะครับที่ .... พื้นที่ประเทืองปัญญาแห่งนี้ ทำให้เราได้พบกัน

ขอบคุณ gotoknow ด้วยนะครับ (ไม่เคยคิดว่า...เวลาที่ใช้ไปในพื้นที่แห่งนี้จะก่อให้เกิดแรงบันดาลใจที่จะทำอะไร ให้กับชีวิตมากมายเพียงนี้ วันนี้คิดแล้วครับว่า...นี่คือเสน่ห์ของ gotoknow อย่างแท้จริง ที่สร้างสิ่งมหัศจรรย์สิ่งหนึ่งให้เกิดขึ้นบนโลกใบนี้