เราจะทำอะไรต่อไป … ดี

 

 

 

ณ คิมหันต์ เดือนนี้ มื้อนี้ หยามนี้ ทั่วทุกพื้นที่ยังคงมีแสงแดด ... และคงยังมีแสงแดด แผดเผากันต่อไป ... เชิญชวนปล่อยวางจิต ใจไปเดินเล่นกันเต๊อะเจ้า

วันที่มีแสงแดด

        เราพากันออกไปเดินเล่นที่ภูเขา

        เธอกุมมือฉันไว้

        ไออุ่นจากมือเธอ

        ลมหายใจของเธอ

        และถ้อยคำของเธอ

        เธอถามฉันว่า

ขุนเขานั้นสูงสักเพียงใด

คำตอบนั้นมีอยู่แล้ว

และเคยมีคนตอบแล้วนานแสนนาน

ฉันตอบเธอว่า

อย่าเป็นกังวลเลย

นี่ไม่ใช่เขาพระเมรุ หรือเขาไกรลาศ

ด้วยสองเท้าของพวกเราก็อาจก้าวไปถึงได้

ด้วยสองมือของพวกเราก็อาจทำลายมันได้

ไม่มีสิ่งใดที่อยู่เหนือความสามารถของพวกเรา

ขอเพียงแต่ให้เรามีความตั้งใจจริง มั่นใจจริง

และลงมือทำจริง

อย่าย่อท้อเมื่อมีอุปสรรค

อย่าชะงักเมื่อมีผองภัย

ถ้าเธอต้องการที่จะขึ้นไปให้ถึงยอด

เราก็จะเริมก้าวกันตั้งแต่เดี๋ยวนี้

โปรดอย่าถามฉันว่า มันจะเป็นเวลานานเพียงใด

โปรดอย่าถามฉันว่า เราจะเหน็ดเหนื่อยเพียงใด

โปรดอย่าถามฉันว่า เราจะเจ็บปวดเพียงใด

แต่จงถามฉันว่า

หลังจากนั้นแล้ว

เราจะทำอะไรต่อไป

 

บางสิ่งอยู่เหนือการควบคุม สภาพอากาศธรรมชาติแม่นสิเปี๋ยนไป หื้อทำใจหลาวแล .. บ่เป็นหยังดอกบอกใจเฮาเอง หื้อเวลาพิสูจน์ความดีสิงามคงทน ...  ;)    

 

จากเรื่อง ทุ่งดอกหญ้า ...  ประภัสสร เสวิกุล