๑๕
เราอาจมองหาใครสักคนที่กำลังมองหาใครอยู่
ในชีวิตลวงชั่วขณะและว่างเปล่านี้ น่าจะได้พูดว่า
“รักเธอนะ” อย่างซึ้งที่สุดกับใครสักคน
จะมีอะไรเลยสำคัญ ในชั่วครู่ของชีวิตแค่นั้นเอง
ผ่านไป ผ่านไป วนเวียนไปในการเกิดดับ
เริ่มต้นแล้วจบลง จบลงแล้วเริ่มใหม่. . . . . .
เพียงเวลาสั้นๆครั้งนี้ น่าจะได้เปลือยหัวใจต่อกันระหว่างชีวิตอย่างถึงที่สุด
ให้ได้รู้ว่าความหมายของคำว่ารักธรรมดาๆ คือ ชีวิตทั้งหมดที่อบอุ่นสัมพันธ์
คือชีวิตที่เข้าใจความจริงครั้งหนึ่งนี้
เราจะเปลือยความเป็นตัวเป็นตนของเราจนหมดสิ้น
เปิดความกลัว ความเหงา ความเปลี่ยวเปล่าออก
ไม่ให้เหลืออะไรให้ค้นหาปิดบัง
หมดสิ้นไม่เหลือแม้เนื้อแท้ให้ยืดถือ ให้ถึงที่สุดแห่งความเข้าใจ
เราน่าจะมีโอกาสได้พูดกับใครคนหนึ่งว่า
“คุณคือผู้หญิงในหัวใจ คือความรู้สึกที่ดีงามในชีวิตผม”
เราน่าจะได้มีโอกาสบอกความหมายต่อใครคนนั้น
และเค้าเองก็อาจบอกความหมายกับเราง่ายๆว่า
“คุณคือความฝันของฉัน”
เราจะรักกันไปตลอดในโลกแห่งนี้ เพียงชั่วขณะนี้
เวลาสั้นๆครั้งหนึ่ง ของภาพลวงแห่งการเกิดดับ
เริ่มต้นและจบลง
ในชีวิตชั่วขณะหนึ่ง
หมู่บ้านแห่งความเงียบเหงาที่สร้างขึ้นเองอาจเปิดกว้างออก
การเดินเที่ยวผ่านความหนาวในยามดึกไปเรื่อย
จะหยุดลงด้วยไออุ่นของแดดยามเช้า
แม้ว่า
สิ่งต่างๆคือความว่างเปล่า
และจบลงเพียงความว่างเปล่า
มาเริ่มใหม่-ดำเนินไปด้วยความว่างเปล่า
และวันหนึ่งเรามาพบกันอีกครั้งในการเริ่มใหม่
ก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
บนความว่างเปล่า, เท่านั้นเอง.
