เช้านี้ขณะซักผ้า ทำให้หนูระลึกถึงคำนี้ขึ้นมา “ถ้าคิดจะรักก็ต้องพร้อมที่จะเสี่ยง” แล้วก็ยิ้ม ตอนนี้ไม่ใช่แค่หนูคิดจะรักหรอกค่ะ แต่ใจหนูหน่ะ รักไปแล้ว คำถามที่ถามขึ้นมาคือ แล้วตอนนี้รักใคร รักความรู้สึกรักที่เกิดขึ้นในใจ หรือ รักที่ตัวบุคลล หรือ รักที่การกระทำ อืม ใจหนูยังไม่สามารถแจกแจงได้ละเอียด คำที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้คือ

“หนูรักครู และหนูรักตนเอง”

 

หนูรักอะไรในครูเหรอ?

รักความเด็ดเดี่ยว ความมุ่งมั่น ความกล้าหาญ ความอดทน ความมีเมตตา ศรัทธาของท่านที่ไม่เคยคลอนแคลน อ้าวถ้าเช่นนั้นหนูก็ไม่ได้รักที่ตัวครูนะนี่ หนูรักคุณความดีของครูต่างหากหล่ะ เพราะอะไรนะ เพราะรู้สึกได้ว่าทุกครั้งที่ระลึกถึงท่านสิ่งเหล่านี้ก็ปรากฏขึ้นในใจ ครูเป็นความดีงามที่ใจหนูเข้าไปสัมผัสเท่านั้นเอง

 

ถ้าเช่นนนั้นหากหนูรักครู ก็ต้องน้อมนำคำสอนครู มาสั่งสอนใจให้ถึงพร้อม ท่านสอนสั่งให้มีสติ ให้แนวทางที่นำไปสู่ความเจริญแห่งจิตใจ สิ่งที่ครูให้แนวทางสำหรับหนูไว้ว่าต้องสั่งสม ๔ อย่างให้ถึงพร้อม คือ มีสติ อดทน ตั้งใจ และศรัทธา หนูรู้สึกในใจตนเองเสมอ ๆ ว่า “รักและบูชาครู” แต่การกระทำยังไม่ถึงพร้อมผลจึงยังไม่สามารถแสดงตัวได้เต็มที่  เพราะความรักไม่ได้อธิบายหรือบอกกันด้วยคำพูด แต่ความรักคือ ใจที่สื่อถึงใจต่างหากหล่ะ

 

 

หนูรักตนเอง

รักอะไรในตนเองนะ?

รักเพราะว่าไม่เคยจากไปไหน ไม่ว่าระลึกถึงเมื่อใดก็รู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ ทุกครั้งที่มีภัย ก็กายนี้ ใจนี้เองที่ปกป้องคุ้มภัยเป็นด่านแรก ปัญหาทุกสิ่งอย่างที่ผ่านมาในชีวิต ก็กายนี้ใจนี้อยู่เป็นเพื่อนกัน ช่วยกันหาทางออกของปัญหา ความสงบแห่งกายใจนำทางให้เกิดปัญญา

 

มันน่าแปลกจัง หนูไม่เคยมั่นใจในความรักได้มากเท่าครั้งนี้ค่ะ หนูคิดว่าหนูเจอแล้ว เจอคนรู้ใจที่เขาอยู่ไม่ไกล เจอเพื่อนคู่คิด ที่พร้อมไปกับหนูได้ทุก ๆ ที่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น กายนี้ใจนี้ก็พร้อมที่จะจับมือและร่วมเรียนรู้ไปด้วยกัน ตอนนี้รู้สึกได้ถึงความตื้นตันในใจ เพราะรู้สึกได้ถึงความรักในกันและกัน ไม่ใช่ความรู้ที่เกินตัวอีกต่อไป ขณะที่รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวในกาย แล้วใจก็ปรากฏความอุ่นใจขึ้นมา ความปลอดภัยไม่ใช่ต้องวิ่งไปพึ่งพิงผู้ใดที่ไหน ความปลอดภัยนั้นอยู่ ณ ตรงนี้ ตรงที่มีกายและใจ ฉันรักเธอนะและฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ขอบคุณนะที่อยู่เป็นเพื่อนกันตลอดมา