ทำอย่างไรคนหน้างาน...จึงจะรักการทำวิจัย?

เป็นคำถามที่ข้าพเจ้า...เกิดถามต่อเอง ขณะที่นั่งฟังการแลกเปลี่ยนรู้ในเครือข่ายเมืองแม่ย่าและงานเวชกรรมสังคม ... คนทำงานที่นี่มีพลังบางอย่างที่ข้าพเจ้ารับรู้ผ่านแววตา และเรื่องเล่าของพวกเขาที่สื่อออกมาถึงการงานของตนเอง แม้จะไม่ได้พูดทุกคน แต่มีพลังของความอยากจะทำแฝงอยู่...

การทำงานด้วยการนำวิถีแห่งแนวทางการทำวิจัยมาใช้...ทำเสมอเหมือนว่า นี่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต กระบวนการวิจัยเป็นกระบวนการที่นำพามนุษย์ให้มีสภาวะแห่งการคิดได้คิดเป็น อันเป็นคิดที่เป็นตรรกะ...

เมื่อไรที่เราคิดได้ คิดเป็น...สภาพการทำงานของเราจะลุ่มลึกและมีความสุขมากขึ้น

วิจัยทำให้เราไม่เป็น "คนหน้างานที่ตายทั้งเป็น"... มันจะทำให้เรามีพลังการเคลื่อนไหวอันมีความคิดที่เป็นระบบ เป็นเหตุเป็นผลมาหนุนนำ... ความมีชีวิตชีวาจะตามมา

ชีวิตทั้งชีวิตคือ เราต้องทำงาน

การทำงานอย่างไรล่ะ ถึงจะเป็นการทำงานที่เปี่ยมด้วยคุณค่าและความล้ำลึก ลึกซึ้ง...

ความรักที่จะเกิดขึ้นได้ต่อการทำวิจัย...เรานั้นต้องมองเห็นความดีความงามของวิจัยก่อน ว่าเจ้า "วิจัย" นี้มีความดีอะไร ความงามอะไร มีคุณค่าอะไร ส่วนข้อด้อยข้อเสีย หากว่าเราได้รักแล้ว เราจะยอมรับเข้าข้อด้อยข้อเสียนี้ได้ และอยู่ด้วยกันได้

หากว่า เราสมมติให้ "วิจัย" เป็นคู่รัก คู่ชีวิตของเราได้

เราคงจะรักวิจัย...และนำพามาที่การงานของเราได้ง่ายขึ้นเหมือนกันนะ...