บทเพลงเก่า ๆ กับคนแก่ ๆ ต่างก็มีความหมายในตัวของมัน อยู่ที่คลื่นลูกใหม่อย่างพวกเราว่าจะรับไว้หรือทิ้งไป

            เมื่อคืนนั่งอ่าน “ร่างนโยบายจุดเน้น กศน. 2553” ใน blog ของท่าน ผอ.ดิศกุล เกษมสวัสดิ์ เราเองพร้อมขานรับและปฏิบัติตามนโยบาย และเห็นด้วยอย่างยิ่งเกี่ยวกับการนำ ICT มาใช้ในงาน แล้วก็ยังนั่งอ่าน blog อื่น ๆ จนดึกกว่าจะเข้านอน

            ตื่นมาตอนเช้าต้องขับรถไปทำงานด้วยระยะทางยาวไกลและไปคนเดียวจึงต้องอาศัย “เพลง” เป็นเพื่อนคอยกระตุ้นไม่ให้หลับขณะขับรถ เพราะเมื่อคืนดึกไปหน่อย บังเอิญไปหยิบแผ่น CD ที่รวบรวมบทเพลงอันทรงคุณค่าเมื่อหลายสิบปีก่อน หรือเรียกกันง่าย ๆ ว่า “เพลงอมตะ” ซึ่งเป็นบทเพลงที่นิยมเปิดและขับร้องในงานแต่งงาน หรืองานเลี้ยงสังสรรค์ต่าง ๆ อาทิ เพลงจงรัก เพลงบุษบาเสี่ยงเทียน เพลงหากฉันรู้สักนิด เป็นต้น หากเป็นเมื่อวานนี้แผ่น CD เพลงดังกล่าวคงถูกปิดและเปลี่ยนเป็นเพลงแนว ๆ สไตล์วัยรุ่นที่ร้องแบบฟังได้บ้างฟังไม่ได้บ้าง แต่วันนี้ “เพลงอมตะ” ที่บังเอิญเปิดฟังกลับทำให้การขับรถมีชีวิตชีวายิ่งขึ้น กรอปกับบรรยากาศเป็นใจที่สภาพอากาศในตอนนั้นไม่มีแดด ท้องฟ้าครึ้ม ๆ อาจด้วยอิทธิพล “ไต้ฝุ่นนากิส” ที่แวะมาทักทายบ้านเรา การฟัง “เพลงอมตะ” ในเช้านี้จึงดูมีคุณค่ายิ่งนัก

             เขาว่ากันว่า “ดูละครให้ย้อนมองดูตัวเรา” การฟังเพลงก็เช่นกัน ฟังแล้วก็ลองย้อนมองดูตัวเอง เพลงเก่า ๆ ใช่ว่าจะดูเก่าแบบไร้ค่า หากแต่ยังทรงคุณค่าทั้งเนื้อหาและทำนอง ควรค่าแก่การฟังและรักษาไว้ ยิ่งเพลงเก๊าเก่าแล้วนำมาทำใหม่ใส่ดนตรีใหม่ให้ดูสดใสขึ้น แต่ยังคงความเป็นบทเพลงเดิมนั้น เรียกได้ว่า คุณค่ามากมายเหลือคณา เพราะยังมีผู้ฟังชื่นชอบและต้องการฟังอยู่ หากเปรียบกับชีวิตคนเรา บทเพลงเก่า ๆ ก็คงคล้ายกับผู้ที่ทำงานมานาน คร่ำวอดในวงการ ในยุทธจักรของการทำงาน สั่งสมประสบการณ์มาแรมปี บุคคลเหล่านี้ถือเป็นคลังปัญญา ขุมทรัพย์อันมีค่าจะหาใดเหมือน แต่ทว่า “ค่า” คงจะหมดไปหากไม่ได้มีการสานต่อหรือถ่ายทอดวิถีแห่งปัญญา

             ที่ กศน.อำเภอบางไทร มีข้าราชการเกษียณอายุราชการปีนี้ 1 คน คือ คุณไพโรจน์ ดิษยบุตร ที่เราติดปากเรียกว่า “น้าโรจน์” เราเองได้ใช้ชีวิตการทำงานร่วมกับน้าแกเพียงแค่ 5 เดือนเท่านั้น ด้วยบุคลิกที่นิ่ง สุขุม พูดน้อย แต่ไม่รู้ว่าต่อยหนักหรือเปล่า ที่สำคัญน้าโรจน์มีรอยยิ้มให้เพื่อนร่วมงานเสมอ เมื่อได้ไปสัมผัสจริง ๆ จึงไม่คาดคิดเลยว่า บุคคลที่ก้าวมาถึงวัย 60 ปีคนนี้ จะมีอะไรดี ๆ มอบให้เราติดตัวกลับบ้านอยู่เสมอ ในเวลาที่ได้พูดคุยสนทนาปรึกษาหารือกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องทั่วไป น้าโรจน์มักจะมีข้อคิดดี ๆ คำแนะนำเด็ด ๆ แฝงให้เราได้คิดตลอดเวลา

 

                  ......     ......    .......

 

             อันนี้กระมังที่เขาเรียกกันว่า “ยิ่งแก่ยิ่งเก๋า” หรือ “เหล้ายิ่งบ่มนานยิ่งอร่อย” บทเพลงเก่า ๆ กับคนแก่ ๆ ต่างก็มีความหมายในตัวของมัน อยู่ที่คลื่นลูกใหม่อย่างพวกเราว่าจะรับไว้หรือทิ้งไป หากยังคงรับไว้และสานต่อทั้งบทเพลงเก่าและคนแก่นี้ก็จะมีคุณค่าแก่เราตราบนานเท่านาน หรือว่าไม่จริง...