เขียนในใจ เพราะอยู่บนรถประจำทางสายเชียงใหม่-ปาย-แม่ฮ่องสอน คืนวันที่ 26 เมษายน 2546เวลา ประมาณ 2 ทุ่ม ขณะที่ต้องเดินทางมารายงานตัวเข้ารับราชการใหม่ (อีกครั้ง)
วันเดินทาง
บนดอยเหงา คนเหงา ใจเหงา
บนดอนเหงา คนเศร้า ใจหมอง
บนดอยเหงา มีเรา น้ำตานอง
บนดอยเหงา สองมือ ปาดอัสสุชล
บนรถทัวร์ มัวหมอง มองหม่นหมาง
บนรถทัวร์สลัวลาง ทางถนน
บนรถทัวร์สายเปลี่ยว เที่ยว”ร้างคน”
บนรถทัวร์เพราะปะปน คนแปลกตา
ในใจอัดอั้นอก อึดอัดอก
ในใจพกช้ำชอก บอกเหว่ว้า
ในใจมีคำถาม ตามตามมา
ในใจว่าใยชีวิตจึงบิดเบือน
อยากมีคนใกล้เคียง เพียงไถ่ถาม
อยากมีคนติดตามยามยิ้มเจื่อน
อยากมีคนร่วมทางคืนลางเลือน
อยากเอ่ยเอื้อนสักนิด “เลิกคิดในใจ”
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ..กิ่งไผ่ใบหลิว...ที่เข้าให้กำลังใจ....ตอนนี้กำลังใจไปในโลกไซเบอร์นี่ละค่ะ....