..ฉันยังคงเขียนบทกวี..

ลำนำแห่งราตรี..ที่เงียบเหงา

กระซิบผ่านดารา..ฟ้าสีเทา

เมื่อเมฆเข้า..บังจันทร์..อันลางเลือน

 

จันทร์เอ๋ย..จันทรา

ลอยคว้าง..กลางนภา..คราไร้เพื่อน

แม้วันนี้..มีดวงดาว..เข้ามาเยือน

ก็ลางเลือนแลลับ..กับเมฆา

 

..แสงจันทร์เคยกระจ่าง..

ใยวันนี้..ดูเลือนลาง..น่ากังขา

เคยนวลใยใสสว่าง..กลับพรางตา

หรือจันทรา..หมองเศร้า..เงียบเหงาใจ

 

รอยเหงา...กลางเงาจันทร์

คงไม่มีวัน..ลบเลือน..ลงไปได้

ก็..ยามจันทร์เคว้งคว้าง..อ้างว้างใจ

จะออดอ้อนกับใคร...ให้ปลอบโยน

                                             กิ่งไผ่...ใบหลิว