พี่ ๆ เอาหนูไหมคะ..???

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.............. 

เหล่านักวิชาการเกษตรทั้งหลายได้ออกไปเยี่ยมแปลงเกษตรกรผู้ปลูกข้าวโพดหวาน....และถั่วฝักยาว..

หลังจากทักทายกันจนข้าวโพดหมดไปหลายฝักแล้ว....

 ก็ได้สอบถามแนวทางการปลูกพืชให้ปลอดภัยและได้มาตรฐาน.....เพื่อหา..ภูมิปัญญา...ที่เกษตรกรใช้ในพื้นที่จริง.....สอบถามไปหลายเรื่อง....เดินไปเดินมาแล้วก็พบกับ.....

 

ขวดบรรจุหนูนาเป็น ๆ ..หลายตัว...ส่วนตัวใหญ่เป็นหนูท้องขาว..แน่นิ่งอยู่ในถุงในล่อนข้าง ๆ กัน นึกไปถึงการใช้ไฟฟ้าจับหนูของป้าคนเมืองน้ำดำ....ไม่แน่ใจว่าได้คืนละกี่ตัว....

“...หนูนี้ท่านได้แต่ใดมา...??”

“ใช้จั่น..จับ..”ลุงตอบ

จั่น...เป็นเครื่องมือในการจับปลา..อันนี้รู้จัก...แต่จั่น..จะใช้เชือกขวางทางผ่าน...เมื่อปลาว่ายผ่านเชือก..ก็จะดึงให้ประตูจั่นลั่นลงมาขังปลาไว้ภายใน....

แต่ถ้านำมาจับหนูนา..ซึ่งขนาดเล็กกว่ามาก..ไม่น่าเป็นไปได้ที่หนูจะวิ่งผ่านเชือกแรงขนาดทำให้จั่น..ลั่น..ได้..

“...ทั้งหมดนี่จับได้ในคืนเดียว...ใช้จั่น 15 หลัง...” คุณลุงอธิบายต่อ

จั่น..เมื่อลั่นแล้วจะปิดทางเข้าออก...จั่นแค่ 15 หลัง..ต่อให้หนูเข้าทุกหลัง..บางหลังอาจเข้า 2 ตัว..แต่ก็ไม่น่าจะได้เกิน 20 ตัว ทำไมถึงได้หนูมากขนาดนี้...??? ...น่าจะมีอะไรที่มากกว่าสิ่งที่เรารู้เป็นแน่แท้....??

“นี่ไงครับจั่นจับหนู...ของผม”

อ๋อ..อันเล็กนิดเดียว...เหมาะกับหนูนาตัวเล็ก ๆ น่ารักเชียว....

แล้วมันทำงานอย่างไรหว่า....

 

อ๋อ...เปลี่ยนจากเชือกขวางทางเข้า..เป็นกระดานหกให้หนูขึ้นไปยืนแทน....ฉลาดนักนะ....

...เอาข้าวเปลือกวางล่อตรงมุมด้านในสุดของถาดสังกะสี....วางให้ปลายด้านนอกลอยสูงจากพื้นเล็กน้อย...รอเวลาหนูขึ้นมายืนจะได้กระดกลงดึงปลายเหล็กให้หลุดจากเชือกที่ยึดประตูอยู่ปล่อยให้ประตูกระดกลงมาปิดทางออก...สิ้นสุดอิสรภาพ...

 

“..แล้วทำอย่างไรถึงได้คืนละตั้งหลาย ๆ ตัวครับ...”

“ก็ขยันเดินเก็บหนูนะสิครับ..พอใส่เสร็จปั๊บ..หนูเข้าจั่นตัวไหนก็จะได้ยินเสียงจั่นลั่น..เราก็เดินไปตรวจดู..ตัวไหนลั่นก็จับใส่ถุงไนล่อน...แล้วห้างจั่นใหม่..ตรงที่เก่า..เดี๋ยว ๆ ก็ลั่นอีก..ยิ่งขยันเดินตรวจ..ยิ่งได้หนูเยอะ...”

“ห้างตรงที่เก่า..หนูมันไม่กลัวหรือครับ..น่าจะห้างที่ไหมไปเรื่อย ๆ รึเปล่า...” ความคิดเห็น...

“อ๋อ...หนูพวกนี้อยู่เป็นรัง...ถ้าเห็นอาหารที่ไหนก็จะบอกกันให้มากินที่นั่นจนหมดก่อนแล้วค่อยหาใหม่...ฉะนั้นถ้าจั่นตัวไหนมีหนูเข้า...ให้ใส่ที่เดิม...จนกว่าจะไม่มีหนูเข้า..แต่ถ้าจั่นตัวไหนไม่มีหนูเข้า..ต้องย้ายที่ไหม..โดยดูจากร่องรอยการทำลายของหนู...แบบนี้...” ความจริง...

 

“...ถ้าข้าวโพดต้นไหนมีรอยหนูแทะ....เราก็ไปวางจั่น..ไว้ใกล้ ๆ โคนต้น...ดึงใบข้าวโพดรอบ ๆ ต้นออกไม่ให้หนูไต่ขึ้นใบไปถึงฝักข้าวโพด ก่อนเข้าจั่น...ข้าวเปลือกก็ล่อหนูไม่ให้กินข้าวโพด..ข้าวโพดก็ช่วยเติมปุ๋ยในดินช่วงหน้าแล้ง...พอหน้าฝนข้าวก็ได้กินปุ๋ยในดินต่อ เป็นการพึ่งพาซึ่งกันและกัน....”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... “ถ้าต้องการให้พืชปลอดภัย..สัตว์ย่อมไม่ปลอดภัย....” เอย...^^