เราเรียนรู้ด้วยงานการฝึกหัด เราปฎิบัติเพื่อหวังทางศึกษา หาเลี้ยงชีพเพื่อชีวิตวัฒนา ใช้วิชาบริการงานสังคม
   

       ได้เห็นรูปเก่าๆของพี่ท่านหนึ่งก็อดนึกถึงสมัยที่ฉันยังเรียนวิทยาลัยเกษตรไม่ได้... อกท. องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในสมัยที่ฉันยังเป็นนักศึกษาฉันไม่ได้ยินดียินร้ายกับการไปร่วมกิจกรรม การแข่งขันทักษะเกษตรสักเท่าไร ฉันเนี่ยมันคนไม่มีสาระ ตอนเรียนก็ไม่ได้เอาจริงเอาจังนักได้แต่สนุกสนานไปวันวัน แต่ฉันก็ได้ไปร่วมกิจกรรมทุกที่ที่มีการจัดเพราะว่าฉันเป็นคณะกรรมการ อกท. ฉันเป็นรองนายก  เป็นเลขา เป็นเหรัญญิก ปฎิคม และผู้สื่อข่าว......เป็นมาเกือบทุกตำแหน่งสาเหตุไม่ใช่เพราะว่าฉันทำงานเก่งอะไรหรอก แต่เพราะเพื่อนรักฉันมากกว่า ฉันเป็นพวกคุยตลก และบางครั้งก็ดูจริงจัง กล้าได้กล้าเสีย กล้าพูด คงจะเป็นจุดขายของฉันล่ะมั้ง..
 

ฉันได้เห็นเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่ทุ่มเท ฝึกฝน ทักษะแต่ละอย่างฉันมานึกชมเชยในใจคนพวกเนี่ยเค้าเก่งต่อไปภายภาคหน้าเค้าก็ต้องได้ดีแน่นอน และส่วนใหญ่จะจริง

 

สมัยที่ฉันเรียนปวช.เพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่งเธอต้องแข่งขันทักษะดินและปุ๋ย เธอก็ชวนฉันไปที่ห้องตัวอย่างดินทุกครั้งเอาตัวอย่างดินมาบี้ดูเนื้อดิน เพื่อแยกแยะชนิดของดิน ฉันก็ดูก็ทำไปกับเธอด้วย เอ่อ!! ที่จริงมันก็สนุกดีนี่หน่า...

 

ฉันก็นึกตลกตัวเองจริงๆ เมื่อไม่มีใครแข่งขันทักษะไหน หรือมาแข่งไม่ครบอาจารย์ชอบเรียกให้ฉันเข้าไปแข่งทั้งๆที่ไม่ได้ซ้อม และไม่มีความถนัดในทักษะนั้นเลย.. มีทักษะหนึ่งคือการชำแหละไก่บรรรจุหีบห่อ...อาจารย์จับฉันลงไปแข่งขันกับรุ่นพี่ที่เก่งโครตๆคนหนึ่ง ฉันก็เป็นพวกบ้าจี้..ไม่ชอบให้ใครมายุ..เพราะยุขึ้น..ฉันลงแข่ง เรียกเสียงกรี๊ด เสียงฮา แต่ละคน ฮากันน้ำหูน้ำตาไหล ตอนที่ฉันไล่จับไก่เพื่อมาเชือดคอ  ..บ้าจริงๆเลยฉัน..ทำไปได้

 

มีอีกทักษะหนึ่งที่ฉันถูกจับแข่งขันแทนรุ่นพี่ที่ไม่มา คือทักษะการพูดในที่ชุมชน ..ฉันมีเวลาเตรียมตัวไม่กี่ชั่วโมง เมื่อถึงหน่วยของฉัน ฉันเดินออกไปเหมือนมีแต่วิญญาน เพราะมันหวิวมาก  เหงื่อออกโทรมกาย ใจมันสั่น มือมันสั่นตัวเย็นเจี๊ยบ เพราะว่าฉันกลัวลืมบทที่ฉันสู้อุตส่าห์ท่องมา หากฉันเดินสะดุดอะไรก่อนขึ้นเวทีรับรองว่าลืมหมดแน่ๆ แต่ดีที่ไม่สะดุด แต่การพูดของฉันก็ไม่ได้เรียกร้องความสนใจให้กรรมการ ฉันได้ที่7 จาก 12 หน่วย ..นึกแล้วก็อ๊ายอาย..ทำไปได้

 

การแข่งขันทักษะมีตั้งแต่ระดับหน่วยคือแข่งขันกันเองเพื่อเฟ้นหาคนเก่ง เมื่อได้แล้วก็มีระดับภาค ฉันอยู่ภาคกลาง ก็ไปแข่งกับภาคกลาง และเมื่อได้ที่1 ระดับภาคแล้วก็ไปแข่งระดับชาติ คือเอาทุกภาค เหนือ กลาง อีสาน ใต้ มารวมแข่งขันกันอีกที  กว่าที่จะได้ที่1 ในระดับชาติไม่ต้องพูดถึงว่าแต่ละคนก็ต้องฝึกซ้อมแค่ไหน ฉันเพิ่งเห็นประโยชน์และคุณค่าของการเรียนรู้ด้วยการปฎิบัติจริงนี่แหละ....

 

ในประเทศเกาหลีเขาสร้างชาติมาด้วยหยาดเหงื่อ....เขาสอนให้คนรุ่นใหม่ได้รู้จักการทำการเกษตร "โรงเรียนชาวนาคานาอาน" เป็นโรงเรียนฝึกคนให้เป็นคน ไม่ว่าคุณจะอาชีพอะไร หากจะเป็นคนที่สมบูรณ์ใช้การได้ ต้องผ่านการฝึกมาจากโรงเรียนฝึกผู้นำแห่งนี้ ที่นี่จะได้เรียนรู้เรื่องระเบียบ วินัย ขยัน ซื่อสัตย์ เสียสละ และเห็นคุณค่าของ อาหาร...

 

ฉันมีหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ The Unique Cannaan Farm Of Korea...ฉันชอบหลายๆตอน แต่มีตอนหนึ่งโดน...ใจ

 

"When the people are hungry a bag of rice will be a wanderful present."

 

ฉันกำลังรอน้องปู อันดามัน มาแปลให้ซึ้งๆในคอมเมนท์ฉัน..อืมน้องซิลเวีย ก็วิเศษนะคะ...

 

ฉันจึงนึกนิยมชมชอบคนที่เป็นเกษตรกร มีการเกษตรในหัวใจ ...และวิญญาน..เพราะเขาคือฮีโร่ในใจฉันนะซิ...จะบอกให้