กว่าจะเป็นสมภาร

ไม่ได้เขียนบันทึกมานาน ตั้งแต่ต้องรับหน้าที่ดูแลวัดในฐานะผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนเจ้าอาวาส และก่อนสิ้นปีที่แล้ว (๒๗ ธ.ค. ๒๕๕๒) ท่านเจ้าอาวาสก็ได้มรณภาพลง ผู้เขียนก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส จนกระทั้งเมื่อวานนี้ (๒๒ ก.พ. ๒๕๕๓) เพิ่งเสร็จงานรับมอบตราตั้งเป็นเจ้าอาวาส (คลิกดูรูปวันงาน)

สำหรับงานเมื่อวานนี้นั้น ผู้เขียนได้คัดเลือกบันทึกบางเรื่องที่เคยเล่าไว้เล่นๆ จัดพิมพ์เป็นหนังสือแจกเป็นของที่ระลึกโดยตั้งชื่อ "กว่าจะเป็นสมภาร"

อนึ่ง กิจการงานของวัดยางทอง ผู้เขียนได้จัดตั้ง Web ใหม่ขึ้นมา คือ http://www.watyangtong.com/ เพื่อประชาสัมพันธ์วัด โดยได้ Link งานเขียนไปจาก Gotoknow.org และ Lanpanya.com ดังนั้น ผู้สนใจอาจแวะไปเยี่ยม ทักทาย หรือแนะนำบางอย่างได้ตามอัธยาศัย...

ในระยะเวลาเกือบปีที่ผ่านมาที่ได้สัมผัสการเป็นเจ้าอาวาสหรือสมภารทั้งที่เป็นเพียงแต่พฤตินัยหรือได้เป็นโดยสมบูรณ์ตามนิตินัยก็ตาม สำเนียกได้ว่าเหนื่อยจริงๆ จนสรุปได้ว่าการเป็นสมภารนั้น ต้องเป็นทั้งทาสของพระ-เณรในวัด เป็นทั้งทาสของชาวบ้าน และโดยที่สุดก็เป็นทาสของวัด...

เมื่อเป็นสมภาร ก็พยายามทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อพยายามยกวัดยางทองขึ้นมา ตั้งแต่กวาดขยะ เทขยะ ไปจนถึงแสดงธรรม ทำเวบ และเขียนหนังสือ... ซึ่งประเด็นนี้ มิใช่เรื่องยากนัก

เรื่องที่ยากก็คือ ต้องเอาใจโดยการพยายามฟังทุกฝ่ายและทุกคนเท่าที่พอจะยับยั้งความรู้สึกได้ ซึ่งทุกคนก็มีความเห็น มีความคิด พยายามจะแนะนำบอกกล่าวโดยความหวังดี ซึ่งประดาเรื่องที่แนะนำเหล่านั้น โดยมากแล้ว ใครๆ ก็คิดได้ มิใช่เรื่องยากหรือซับซ้อนอะไรนัก...อีกอย่างหนึ่งก็ต้องทนฟังเสียงบ่นเรื่องส่วนตัวของบรรดาญาติโยมที่มาทำบุญ ทั้งๆ ที่เรื่องส่วนตัวของผู้เขียนเองก็เยอะแยะที่อยากจะบ่นให้ใครสักคนฟังบ้าง...

นี้ก็เริ่มบ่นอีกแล้ว... สรุปว่าในฐานะเจ้าอาวาสวัดยางทอง อำเภอเมืองสงขลา ผู้เขียนก็ขอเชิญชวนบรรดาญาติโยมแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนบ้างตามอัธยาศัย เผื่อใครมีโอกาสผ่านไปสงขลา...

ขอเจริญพร