ระหว่างวันที่  17-21 กุมภาพนธ์ 2553 โรงเรียนเชียงกลมวิทยา มีการจัดกิจกรรมในโครงการค่ายติวเพื่อเพิ่มผลสัมฤทธิ์พิชิตโอเน็ต ปีการศึกษา 2552 โดยมีลักษณะเป็นโครงการพิเศษ เพื่อเพิ่มผลสัมฤทธิ์การสอบโอเน็ตของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
       ในปีการศึกษา 2553 โรงเรียนเชียงกลมวิทยา มีนักเรียนชั้น ม. 6 ทั้งหมด 90 คน โดยเรียนในแผนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ จำนวน 38 คน และแผนศิลป์-ทั่วไป จำนวน 42 คน เนื่องจากในปีการศึกษาที่ผ่านมา โดยเฉลี่ยนักเรียนทำคะแนนได้ในระดับต่ำ ไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานระดับชาติ ซึ่งโรงเรียนพบว่ามีสาเหตุมาจากหลายๆ ปัจจัย ที่ส่งผลต่อคะแนนจากการสอบของนักเรียน ดังนั้น จึงได้จัดกิจกรรมในโครงการฯ นี้ขึ้น
       กิจกรรมโครงการค่ายติวเพื่อเพิ่มผลสัมฤทธิ์พิชิตโอเน็ต ปีการศึกษา 2552 มีลักษณะกิจกรรมดังต่อไปนี้
      - วันที่ 17-19 กุมภาพันธ์ 2553  มีการจัดตารางเรียนพิเศษ สำหรับนักเรียนชั้น ม.6 เพื่อเรียนรู้ลักษณะของข้อสอบโอเน็ต แนวทางการทำข้อสอบ สรุปเนื้อหาสาระของสิ่งที่เรียนในชั้นมัธยมปลาย และการทบทวนความรู้จากครูผู้สอนทั้ง 8 กลุ่มสาระ
      - ในคืนวันที่ 19-20 กุมภาพันธ์ 2553 นักเรียนชั้น ม.6 ทุกคน มารายงานตัวเข้าค่ายที่โรงเรียน เพื่อจะได้เดินทางไปสอบพร้อมกัน ณ สนามสอบโรงเรียนเชียงคาน และมีกิจกรรมสร้างแรงจูงใจในการสอบ เพื่อให้นักเรียนตั้งใจในการทำข้อสอบตามศักยภาพของตนเองอย่างแท้จริง
      - วันที่ 20-21 กุมภาพันธ์ เป็นการสอบของนักเรียน ตามตารางสอบที่ สทศ. ได้กำหนดไว้
       ผลที่ได้รับจากการทำกิจกรรมในโครงการนี้
       ...โดยส่วนตัวของผู้เขียนคิดว่า เป็นกิจกรรมที่ดี ที่สามารถกระตุ้นให้นักเรียนเกิดความพร้อม และความตะหนักในการทำข้อสอบโอเน็ต เห็นความสำคัญของการสอบ O-NET ทั้งต่อตนเองและโรงเรียนมากขึ้น มีความตั้งใจและเอาใจใส่ในการทำข้อสอบมากขึ้น และที่สำคัญไม่น้อยไปกว่าสิ่งอื่นใด คือ ...สัมพันธภาพที่ดีระหว่างครู-นักเรียน-โรงเรียน ที่เกิดขึ้นใน 5 วัน 2 คืน... เด็กๆ รู้ถึงบทบาท หน้าที่ ความสำคัญของตนเอง อันนำไปสู่การปฏิบัติหน้าที่ของตนเองให้สมบูรณ์มากขึ้น...
       กิจกรรมเล็กๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่อาจเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ หรือความรู้ทั้งหมดให้เกิดขึ้นเสร็จสรรพ พร้อมออกดอกผลได้ในทันที...
       ...แต่กิจกรรมนี้ เด็กๆ รับรู้ว่า ครู-อาจารย์ และโรงเรียน ให้ความสำคัญกับเขามาก "ชีวิตการเป็นนักเรียน เป็นวัยแห่งความสุข" เวลาที่เขาอยู่ในบทบาทของนักเรียนเหลือน้อยลงทุกวัน ในเวลาอันใกล้...อนาคตข้างหน้ารอเขาอยู่ และแค่เขารู้ว่าตนเองต้องทำทุกๆ วันให้ดีขึ้น...เพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า...ต่อไป เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว...กับความตั้งใจของ คนที่ได้ชื่อว่า "ครู"