เรื่องราว ความรัก ความผูกพัน ของเจ้าหน้าที่ กับโรงพยาบาลแห่งนี้ รพ.สีชมพู จ.ขอนแก่น

 วันนี้มีเรื่องราวน่ารักๆ และอบอุ่น ที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลเล็กๆ แห่งหนึ่งของประเทศไทย ซึ่งพอลล่าเชื่อว่าเรื่องราวแบบนี้ไม่ได้มีแห่งเดียว แต่มีอยู่ทุกๆแห่ง ทุกๆ ที่ เพียงแต่เรามองเห็นและสัมผัสได้หรือยัง ???

 

เรื่องราว ความรัก ความผูกพัน ของเจ้าหน้าที่ กับโรงพยาบาลแห่งนี้ รพ.สีชมพู จ.ขอนแก่น

 

 “เส้นสุดท้าย” เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาจากจิตวิญญาณของคนตัวเล็กๆ จำนวนมากที่ทำงานร่วมกันอยู่ในโรงพยาบาลชุมชน ที่มีระยะห่างไกลที่สุดจากจังหวัดขอนแก่น สภาพบ้านเมืองและความเป็นอยู่ของชุมชนคนไทยอีสาน ดูไม่น่าดึงดูดใจนัก สำหรับบุคลากรทางการแพทย์ที่ต้องย้ายถิ่นฐานมาทำงานอยู่ที่นี่ จึงเป็นเรื่องธรรมดา ที่จะมีแพทย์ ทันตแพทย์ หมุนเวียนเปลี่ยนหน้าใหม่กันอยู่ทุกปี เช่นเดียวกันกับตัวโรงพยาบาล ที่ดูเหมือนจะไม่แตกต่างจากโรงพยาบาลอื่นๆทั่วไปของประเทศไทย

 

ระยะเวลา 3 ปีของฉัน เทียบไม่ได้กับระยะเวลาที่ท่านผู้อำนวยการและพี่ๆอีกหลายคนได้เรียนรู้ร่วมกันมามากกว่า 10 ปี  ฉันมองเห็นการทะเลาะเบาะแว้ง ความขัดแย้ง ความไม่เข้าใจ ความขี้เกียจ ความน่าเบื่อ และอีกหลายๆความ ที่นำมาสู่การบีบคั้น และเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างตามมา แต่หลังจากพายุที่โหมกระหน่ำได้สงบลง เรามักจะได้สัมผัสกับแสงสว่าง และรอยยิ้มตามมาเสมอ  

เราคิดว่าไปที่ไหนก็เหมือนกันแหละ...เพราะทุกที่ จะมี 3 สิ่งที่เหมือนกันเสมอ”

“คือ สิ่งที่เราพอใจ สิ่งที่เราไม่พอใจ และสิ่งที่เรารู้สึกเฉยๆกับมัน”

 

 “ปรารถนาให้ทุกท่านมีความสุขในการทำงาน” เป็นเป้าหมายของอนุกรรมการบริหารความสุข (กบส.) ที่เกิดจากการรวมตัวกันของคนที่พร้อมจะทำให้เพื่อนร่วมงานมีความสุขในการทำงาน โดยไม่ต้องมีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร และมีการวางแผนกลยุทธ์กันแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว โดยการใช้ศิลปะในการมอง มองให้เห็นความสวยงาม ความดีงามที่ซ่อนอยู่ แล้วซึมซับมันลงในจิตในใจ

ขอบคุณผอ.ที่รักพวกเราเหมือนลูก

 

ขอบคุณพี่ๆน้องๆที่ร่วมฝ่าฟันมาด้วยกัน

 

ขอบคุณชาวอำเภอสีชมพูที่ให้เราได้เรียนรู้

 

ขอบคุณกลิ่นอายของฟางข้าวและหมอกในยามเช้า

 

ขอบคุณในความเป็นสีชมพู

ติดตามเรื่องราว น่ารัก น่าประทับใจ ได้มากมายที่เวทีการประชุม HA National Forum 11 th แล้วท่านจะรู้ว่า มันมีอยู่จริง....