ความรู้สึกดีๆในวันเกิดเหตุ "หัวหมู่เบาหวานดูงาน"


ในวันนี้อ้อรู้แล้วว่า โลกใบเล็กๆที่รายล้อมอ้ออยู่ มีสิ่งดีๆและมีค่าที่อ้อต้องเก็บรักษา ....และทนุถนอมโลกของอ้อไว้ด้วยความรัก ......เช่นกัน

วันนี้คงยังทำงานอะไรที่ค้างๆไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้กล่าวขอบคุณและถ่ายทอดความรู้สึกที่เกิดในช่วงวันที่ผ่านมา

  • ขอบคุณ หมอฝน มากๆ สำหรับ แรงใจ  และความอบอุ่น ในเรื่องราวของการเดินทางที่ เลวร้ายสุดขีด  แต่เราไปต่อได้  ตี 3  โทรหาหมอฝน ได้ยินเสียงหมอฝน  “ก็อุ่นใจ”  รู้สึกได้ว่า เป็นห่วง  “พี่ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดี๋ยวฝนจัดการเอง”   ทั้งๆที่รู้ว่า หมอฝนต้องประสานแบบด่วนมากในตอนเช้า และคงชุลมุลน่าดู เพราะเรานัดกัน 8.30 น แต่น้ำเสียงหมอฝน ที่บอกมาเรารู้ได้เลยว่า เป็นห่วงและจะจัดการทางพื้นที่ ในเรื่องเวลาที่นัดหมายได้โดยดี  มันรู้สึกอุ่นใจจริงๆ  อบอุ่น อบอุ่น ที่มันอบอุ่นจริงๆ  อุ่นใจ ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ  วันนี้ มานั่งนึกทบทวนว่าเราได้อะไรบ้าง คงบอกได้ว่า รู้ว่า เครือข่ายของเรา รักกันจริงๆ  เราคือพี่-น้อง เราคือ กัลยาณมิตร เรา คือ ครอบครัวเดียวกันจริงๆ 

   

  • ขอบคุณ พี่ๆ PCU พี่อ้อ อุ๋ย พี่ปุ๊ พี่นาฎ พี่ติ๋ว พี่สุ พี่เพย พี่เภา พี่แอน พี่ไก่ พี่รัตน์ พี่จอย พี่อาง พี่แจ้ เมื่อเจอปัญหาหนักๆ  ที่นี่รอบตัวอ้อ มีพี่ มีน้อง ที่พร้อมยืนอยู่แก้ปัญหา ให้กำลังใจ มีเสียงหัวเราะ (เขียนมาถึงตรงนี้ น้ำตามันไหล ขอร้องไห้นะ แต่ร้องไห้เพราะซาบซึ้งใจจริงๆ) ถ้าใครอยู่ในเหตุการณ์คงรู้ว่า มันยากที่มานั่งหัวเราะจริงๆ ชีวิตมันแขวนบนเส้นด้าย กับ(ไอ้)คนขับรถที่ไร้ความรับผิดชอบ และหนักที่สุดคือ เจ้าของรถทัวที่ลอยแพเรา โดยไร้ความรับผิดชอบเช่นกัน 

หัวเราะได้ ยิ้มได้ ที่เห็น พี่นง พี่อ้อ แจ็ค นั่งบนเก้าอี้เสริม เก้าอี้พลาสติกสีแดงที่แจ็คเรียกว่า เก้าอี้แห่งความรัก

  • ขอบคุณ อาจารย์นิพัธ พี่โต้ง พี่นู๋ เจี๊ยบ และพี่อ้อย ที่รักและเข้าใจอ้อ ขอร้องไห้อีกที  ถึงอยู่ไกล เพราะอาจารย์และพี่ๆรออยู่ที่โคราช อ้อและทีมยังไม่รู้ชะตากรรมอยู่ที่สิงห์บุรี แต่มันเหมือนได้พลัง และรับรู้ว่าทุกคนส่งใจมาให้ผ่านอุปสรรคไปได้

  • มาถึงโรงแรม เห็นหน้าหัวหน้า พี่โต้ง มันอุ่นใจบอกไม่ถูก  หัวหน้า พี่โต้ง  ช่วยดูแล หัวหมู่แต่ละคน พี่และหัวหน้ายิ้ม ไปนั่งพูดคุย จับมือ สอบถาม ได้ใจทุกคนมหาศาล พี่นู๋ เจี๊ยบ พี่อ้อย รู้ไหม ตอนที่อ้อไปถึงแล้วทุกคนเดินมาจับมือ มากอด แค่เรียกว่าอ้อ.....มันเหมือนกำลังใจ และความรู้สึกที่ทุกคนมีส่งผ่านมาถึงอ้อ แบบไม่ต้องพูดอะไรเลย  อาจารย์นิพัธ และพี่โต้ง ที่ไม่ต้องบอกอะไร อ้อก็รับรู้ว่า อ้อไม่ต้องมาเครียดเรื่องงานที่เกิดปัญหา ไม่กดดันความรู้สึกเหมือนลูกน้องกับนาย  ซึ่งคงจะเกิดความรู้สึกแบบนี้ยาก ถ้าอ้อไม่ได้อยู่ที่เวชศาสตร์ครอบครัว โดยมีอาจารย์นิพัธ และพี่โต้งเป็นหัวหน้า  แต่วันนั้นที่มาแอบร้องไห้เพราะต้องต่อสู้กับความรู้สึกของผิดของตัวเองต่างหาก  แล้วเมื่อคิดได้ว่า มันผ่านไปแล้ว และถ้าเอาเวลามานั่งน้ำตาไหล  เราก็กำลังเสียเวลา เพราะตอนนี้ปัญหามันผ่านไปแล้ว จะมานั่งเสียเวลากับเหตุการณ์ที่ผ่านไปแล้วทำไม  ลุกไปทำงานที่อยู่ข้างหน้าจะดีกว่า ใช้เวลาให้ดีที่สุด  ไม่อยากเหมือนลิงกำถั่ว

  • และที่สำคัญที่สุด ขอบคุณพี่น้อง หัวหมู่เบาหวานทุกท่าน ที่อยู่ร่วมชะตากรรมที่แสนลำบาก ในการอยู่กับความเครียดบนรถตลอด 3 ชั่วโมงอันยาวนาน ที่รับรองได้ว่าไม่เคยมีใครได้พบเจอมาก่อนอย่างแน่นอน มันเลวร้ายจริงๆ  อดหลับอดนอน น้ำตาลคงขึ้น ความดันคงขึ้น   ทุกคนล้วนแต่เข้าใจ และพยายามทำให้สถานการณ์ที่เราสร้างได้ เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และกำลังใจ  ไม่ท้อและมุ่งมั่นที่จะเดินทางต่อโดยอะไรก็ได้ รถพัดลมก็ยอม และต่างคนต่างห่วงใยซึ่งกันและกัน  “หมออ้อ ป้าอุ้มหลานให้นะ หมอไปกินน้ำก่อนนะ” อ้อเดินถามแต่ละคนว่าไหวไหมคะ เหนื่อยไหมคะ  “ไหว” “เหนื่อยนิดหน่อย” อดจะน้ำตาไหลไม่ได้ ทั้งๆที่อดนอน เดินทางบนรถแบบยาวนาน ถึง 13 ชั่วโมง เดินทาง 3 ทุ่ม ถึงโคราช  เกือบ 10 โมง ทานข้าวและเดินทางไปครบุรี  ดูรูปแล้วตื้นตันใจ ทุกคนที่มามีความตั้งใจ มุ่งมั่น  พยายามมาเก็บเกี่ยว เพื่อนำเรื่องราวดี กลับไปทำต่อที่ชุมชน ด้วยใจจริง  ต้องว่า ทุกคนอดนอนเกือบ 48 ชั่วโมง แต่อยู่ได้ด้วยรอยยิ้ม วันนี้มานั่งน้ำตาไหล  น้ำตาที่บอกได้ถึงความรู้สึกดีๆที่เกิด ในช่วงเวลาที่เลวร้าย น้ำตาที่มันรู้สึกตื้นตันใจ ที่บอกว่า ถ้าบนโลกใบนี้ เราทุกคนต่างอยู่กันด้วยความรัก ความเอื้ออาทร ปรารถนาดี หวังดี จริงใจ  โลกของเราคงมีความสุขแน่ๆ

  • ในวันนี้อ้อรู้แล้วว่า โลกใบเล็กๆที่รายล้อมอ้ออยู่  มีสิ่งดีๆและมีค่าที่อ้อต้องเก็บรักษา  ....และทนุถนอมโลกของอ้อไว้ด้วยความรัก ......เช่นกัน

 

 

คำสำคัญ (Tags): #หัวหมู่เบาหวาน
หมายเลขบันทึก: 338723เขียนเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ 2010 01:42 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 22:28 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (5)

ตามมาให้กำลังใจด้วย คำว่า "เครือข่าย" มีความหมายมากกว่าที่คนทั่วๆ ไปคิดกันนะอ้อ

รักและคิดถึงทุกคน

คิดย้อนหลังไปก็มีความสุขนะอ้อ ได้เห็นน้ำใจของพวกเรารวมถึงหัวหน้าหมู่เบาหวานทุกๆคน สองสามวันที่ผ่านมารวมๆแล้วสุขมากกว่าทุกข์อยู่หลายเท่านะ แถมได้ความคิดเห็นมากมายจาก ครบุรี หัวเราะได้แล้วอ้อ แล้วก็ลุยงานต่อไปได้ 555

ดีละจ้ะอ้อ...ทุกคนรักและเข้าใจนะเราเป็นพี่เป็นน้องกัน ปัญหามีไว้แก้มองทุกอย่างให้ดีไว้ ต้องชมว่าน้องๆทุกคนเก่งมากทีเดียว...ต่อไปมีไรมาก็ไม่หวั่นละนิ...คืนนั้นนอนไม่หลับตั้งแต่ตีสามจนเช้า...อยากบอกว่าห่วงใยรอทุกคนอยู่ด้วยความเป็นห่วงโทร...อ้อต้องชื่นใจนะก่อนมาหัวหมู่บ้านกร่างได้คิด โครงการ "ใกล้บ้าน ใกล้ยา" กลับไปจะไปทำต้องตามไปดูกันซะแล้วว...มีกำลังใจขึ้นอีกโขเลยนิ...พร้อมลุยย...อย่างที่หัวหน้าสั่งรึยัง 555... 

อ่านแล้วก็อดตื้นตันใจน้ำตาไหลไปด้วยไม่ได้ ...เก็บแต่ความทรงจำดีๆไว้เป็นกำลังใจให้ตัวเองนะจ๊ะน้องอ้อ...พี่รัตน์พี่จอย พร้อมช่วยน้องเสมอ แต่อย่าถามถึงความรู้สึกวันนั้นเลยนะ แอบไปร้องไห้เหมือนกัน

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี