บทเพลงแห่งความรัก สะท้อนผ่านระบบประสาทไปช้าๆ

หยิบฉวยไม่ได้แต่ทิ่มแทงใจ

บทเพลงแห่งรัก ทำให้เราต่างปกปิดความจริงที่อยากบอก

เพียงเพราะกลัวการปฏิเสธ กลัวเธอคิดว่าฉันปฏิเสธ และก็กลัวเธอปฏิเสธ

ในบทเพลงเดียวกัน ฉันยกมือลูบหัวตัวเองเบาๆ ซักซ้อมการปลอบประโลม และคิดหาคำดีๆ กลั่นกรอง เพื่อจะบอกความจริงแก่เธอ

ฉันจะบอกเธออย่างไร ยากยิ่งกว่าฉันจะบอกอะไรเธอ

ศิลปะการพูดเป็นการเรียนรู้ทางสังคมที่ปิดกั้นอิสระของจิตวิญญาณ ทำให้ขลาดกลัวต่อการถูกทอดทิ้ง และวิ่งหนีหลักความจริงของความไม่มี

ศิลปะการพูดทำให้บางครั้งเราก็ต่างเข้าใจกันผิดเพราะคำที่เลือกมาอย่างอ่อนหวานนั้นเอง

...

แล้วฉันควรจะบอกเธออย่างไรดี...รีรอ และลังเล...อย่างขลาดเขินและหวาดหวั่น จนลืมสิ่งที่ควรเป็น..