วันนี้ขณะนั่งล้มลุกคลุกคลานอยู่กับงานวิทยานิพนธ์ของตัวเองเพื่อไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาอีกครั้งในวันเสาร์นี้ ก็มีเีสยงโทรศัพท์จากท่านลุงเอก (ผอ.สำนักสันติวิธีและธรรมาภิบาล สถาบันพระปกเกล้า) ให้ไปพบ ผอ. ท่านหนึ่งซึ่งทำงานอยู่ที่ศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ ภายในสถานบำบัดยาเสพติดหลัง ม.อ. ก่อนเดินทางไปในตอนบ่ายสองตามเวลานัดหมายท่าน ผอ. คนดังกล่าวก็โทรกลับมาหลังจากที่โทรไปตามนัดหมายเรียนให้ไปพบเวลาบ่ายสองโมงวันนี้ ท่านพูดกับผมเหมือนรู้จักกันมานาน

   ผมออกเดินทางจากที่พัก(พูดเหมือนไกลเลยอยู่ห่างจากศูนย์สุขภาพจิตเพียงแค่ไม่ถึง ๓ กิโลเมตรครับ อิอิ) ไปยังสถานที่นัดหมายคือศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ สถานบำบัดยาเสพติดประจำจังหวัดปัตตานี ไปถึงก็ชี้แจงพี่รักษาความปลอดภัยว่ามาหาท่าน ผอ.ศูนย์สุขภาพจิตพี่ยามก็บอกว่า อ๋อ...ท่าน พญ.เพชรดาว  โต๊ะมีนา ผมเอารถเข้าที่เดินไปตามทางที่พี่ยามบอกระหว่างเดินภายในศูนย์บำบัดยาเสพติดก็เห็นน้องมากมายกำลังนั่งกันอยู่ นึกหวั่นๆ อิอิ แต่ก็ใจดีสู้เสือเดินไปยังสำนักงานท่าน ผอ. ชั้นสองเปิดประตูให้เข้าไปก็พบท่าน ผอ.นั่งอยู่ ท่านคือ พญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา ลูกสาวอดีต ส.ส.ท่านเด่น โต๊ะมีนา จริงๆ

   ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากครับที่ได้เข้าพบท่าน หลังจากนั่งลงในห้องของท่าน ผอ.พญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา ท่ายก็ถามไถที่มาที่ไปในการมาทำงานที่นี่ (สามจังหวัดชายแดนภาคใต้) พร้อมกับถามเรื่องการศึกษาท่านทราบมาว่าเป็นคนชอบอ่านชอบเขียน ผมก็ได้แต่ยิ้มและตอบว่าครับๆ อยากจะบอกผู้อ่านครับว่า พญ.เพชรดาว เป็นคนสุภาพอ่อนโยนมากครับ จนผมได้แต่ครับๆ พอตั้งสติได้ก็พูดคุยกับท่านอย่างเป็นกันเองครับ ท่านถามว่า "สนใจจะไปเรียนต่อ ดร. ไหม๊ ผมบอกว่าอินชาอัลลอฮฺ(หากพระเจ้าทรงประสงค์) ก็คิดอยู่เหมือนกันเรื่องนี้ ท่านบอกว่ามีทุนของออสเตรเลียให้เขาต้องการได้คนในพื้นที่สามจังหวัดไปเรียนต่อที่โน่น ผมบอกว่าผมไม่ใช่คนพื้นที่ ท่านก็ถามว่าเป็นคนที่ไหนผมก็เลยสาธยายให้ท่านฟังถึงที่มาที่ไปครับ ผมรู้สึกอึ้งเหมือนชีวิตฝันไปในตอนกลางวันกับอะไรหลายๆอย่าง (อัลฮัมดุลิลละฮฺ) แล้วผมก็เรียนท่านว่าผมกำลังเรียนต่อ ป.โท อยู่ท่านถามว่าเรียนที่ไหน ทำงานอยู่ที่ไหนก็เลยบอกไปว่าอยู่มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ท่านอมยิ้มแล้วแนะนำให้ผมรู้จักกับพี่นัสเซอรูดิงเจ้าหน้าที่ประจำศูนย์ว่านี่อาจารย์ฟูอ๊าด

      เมื่อพูดคุยกันได้สักพักท่านก็บอกว่ามีเรื่องจะให้ช่วยทำเพราะงานชิ้นนี้เคยให้พนักงานร่วมกว่า ๒๐ ชีวิตทำก็ทำไม่ได้อันเนื่องจากข้อจำกัดหลายๆอย่างโดยเฉพาะเรื่องภาษา ท่านก็เริ่มหยิบเอกสารต่างๆมาให้ผมดูและอธิบายการทำงานของศูนย์สุขภาพจิตที่ผ่านมาว่าเป็นอย่างไร หลังจากนั้นท่านก็บอกว่าพอเข้าใจไหม๊ผมบอกว่าเข้าใจครับท่านก็เลยเอาข้อมูลเอกสารทั้งหมดให้พนักงานเอามาให้พร้อมไฟล์ที่บันทึก ผมอมยิ้มพร้อมเข้าใจอะไรบางอย่าง ด้วยภารกิจของท่านมากมายมีโครงการงานที่ทางศูนย์ทำเรื่องเยียวยาไม่สามารถเรียบเรียงให้คนภายนอกได้รับรู้เป็นภาษาทั่วไป (ไม่ใช่วิชาการ) ท่านเลยอยากได้คนเรียบเรียงในแต่ละเรื่องราวที่ทางศูนย์ได้ลงพื้นที่ผมนึกว่าให้ผมทำอะไรเมื่อรู้ประเด็นเป้าหมายที่ให้ผมไปพบก็เข้าใจ พร้อมยินดีเรียบเรียงให้เพราะท่านอยากเผยแพร่ให้หน่วยงานต่างๆได้รับทราบข้อมูลหลายๆอย่างที่คนทำงานศูนย์สุขภาพจิตไปประสบพบเจอมา (ข้อมูลพร้อมแค่เรียบเรียงแบบนี้ก็สบายครับ...อิอิ)

      ท่านอธิบายเจตนารมณ์เสร็จสรรพก็บอกว่าเกรงใจมากที่ให้ทำงานนี้แต่ท่านได้รับการแนะนำจากท่านลุงเอก ว่ามีคนที่สามารถทำงานนี้ได้ (อิอิ...ลุงเอก ชวนผมงานเข้าครับ ขอบคุณนะครับลุงเอกที่เชื่อใจและเชื่อมือ) อ๋อ...ลืมบอกไปท่าน ผอ.พญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา  ท่านเรียนที่สถาบันพระปกเกล้าด้วยครับก็เลยได้รับคำแนะนำจากท่านลุงเอกของเรามา

       พูดคุยแลกเปลี่ยนหลากหลายเรื่องราวเกี่ยวกับพื้นที่ ท่าน พญ.เพรดาว โต๊ะมีนา พูดคุยในหลายๆประเด็นอย่างน่าสนใจ ผมฟังแล้วยอมรับเลยครับว่าท่านเป็นผู้หญิงที่ทำงานจริงๆและเป็นคนอ่อนน้อมสุภาพอ่อนโยนมาก เหมาะสมแล้วที่เป็น ผอ.ศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ เพราะพื้นที่แห่งนี้ยังต้องการคนพื้นที่ที่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างอย่างนี้แบบนี้แหละในความคิดของผม

         งานที่ผมรับมาในครั้งนี้เป็นความท้าทายมากครับกับการพิสูจน์อะไรบางอย่างในงานเขียนชิ้นนี้ภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ หากเสร็จสิ้นภารกิจชิ้นนี้สิ่งที่ผมฝันและตั้งใจจะเดินตามฝันก็จะเป็นจริงมากขึ้น ทุกๆฉากทุกๆตอนมันช่างเป็นบททดสอบที่คุ้มค่าจริงๆครับ อัลฮัมดุลิลละฮฺ (ขอบคุณพระเจ้า)

         ...เสร็จสิ้นภารกิจชิ้นนี้แล้วจะนำมาเล่าสู่กันฟังอีกครั้งนะครับ ประสบการณ์ที่ผู้ใหญ่หยิบยื่นให้ในครั้งนี้ช่างเป็นประสบการณ์อีกด้านของชีวิตจริงๆ อัลฮัมดุลิลละฮฺ (ขอบคุณพระเจ้า)

            ...ดีใจครับที่วันนี้ผู้ใหญ่เห็นคุณค่าักับงานที่ผ่านมา

            ...ขอพระเจ้าได้โปรดให้สิ่งที่อยากทำชิ้นนี้ราบรื่นเพื่อต่อเติมฝันต่อไปครับ