แล้วถ้าไม่ได้หวนกลับมา “สะหวันนะเขต” อีก...จะไหวรื้อ...

การบรรยายวันที่ 4 (21 Jan 10) จบลงค่อนข้างห้วน เพราะทราบข่าวว่าชาวสะหวันนะเขตจะจัดพิธีบายศรีสู่ขวัญให้พวกเรา... วิทยากรจาก HACC KKU Thailand

 

พิธีจัดอย่างเรียบง่ายด้วยการช่วยกันเก็บโต๊ะ เก้าอี้ทันทีเมื่อจบบรรยาย ปูเสื่อ แล้วมีการยกพานพุ่มบายศรีเข้ามา เราล้อมวงกัน... 

 

                      ตั้งใจรับพรกันถ้วนหน้า...

 

ผู้เขียนไม่ถนัดการร่วมพิธีแบบนี้นัก(นัยว่าผู้เขียนยังเด็ก...อิอิ...) ต้องอาศัยผู้เข้าอบรมหลายท่านคอยกระซิบบอก

“อาจารย์ จับพาน”

“อาจารย์พนมมือ”

 

ผู้เขียนขนลุกเมื่อพ่อหมอสวดสักพักแล้วมีเสียงร้องประสานตามของผู้เข้าร่วมพิธี คล้ายเรียกขวัญของพวกเรา

พอฟังออกว่าพรที่ให้เป็นการให้พรให้เจริญรุ่งเรือง มีสุขภาพดี และอื่นๆมากมาย... ผู้เขียนทำสมาธิและรับไว้หมด...

 

จากนั้นก็ถึงพิธีผูกแขน ผู้เข้าอบรมบอกให้ผู้เขียนยกถาดขยับออกมาด้านนอกเพื่อจะผูกแขนได้ง่ายขึ้น

ขณะผูกแขน ผู้เขียนได้ยินคำอวยพรที่มีให้พรอยู่ตลอดเวลา... แต่ที่ประทับใจก็ตรงที่พูดว่า

 “อาจารย์อย่าลืมกันนา...”

“อาจารย์กลับมาอีกนา...”

“อย่าทิ้งน้องนา...”

“กลับมาช่วยกันนะ... เอาของดีๆมาช่วยชาวสะหวันด้วยนา...”

 

เสร็จพิธีบายศรีสู่ขวัญ อ.แก้วก็มอบของที่ระลึก ถูกใจจริงสำหรับผู้เขียนเพราะเป็นผ้าถุงลาว... ผู้เขียนกำลังอยากได้

 

จากนั้น ท่านอาจารย์ JJ มอบของฝากให้ทุกเมือง แล้วร่วมรับประทานมื้อเย็นและสนุกสนานร่วมกัน

 

มีคาราโอเกะให้ร้องเพลง มีรำวง มีเต้นรำในจังหวะชะชะช่าลาว ...แล้วก็มีการฝึกหัดเต้นจังหวะบัดสะหลบที่พวกเราอยากจะหัดด้วย...

เราสนุกด้วยกัน

 

งานนี้เลยมีเหงื่อออกบ้างเล็กน้อย

 

สุขซะนี่กระไร

 

แล้วถ้าไม่ได้หวนกลับมา “สะหวันนะเขต” อีก...จะไหวรื้อ...