แม้เป็นเพียง..ดอกหญ้า..กลางป่าทุ่ง

ไม่เรืองรุ่งพอที่ใครจะใฝ่เพ้อ

เพียงเดินผ่าน ก็หลีกหลบ มิพบเจอ

แถมร้องเฮ้อ..เฮือกใหญ่ ตาไม่มอง

 

แม้ดอกหญ้าจะอาภัพหรืออับโชค

มีทุกข์โศกเพิ่มพูนถึงคูณสอง

แต่ความภาคภูมิใจไม่เป็นรอง

ในมุมมองให้เห็นความเป็นจริง

 

อันหมู่มวลดอกหญ้าตามนาไร่

ถูกอาศัยใช้ประโยชน์ได้หลายสิ่ง

เป็นเชื้อไฟให้แสงแหล่งพักพิง

เป็นอาหารดียิ่งของวัวควาย

 

เป็นดอกไม้ประดับสำหรับร่าง

ของคนอย่างชาวดินถิ่นที่หมาย

เป็นมงกุฏดอกหญ้าที่ท้าทาย

งามเฉิดฉายสมค่ามาจากดิน

 

เป็นไม้กวาดดอกหญ้าราคาย่อม

ให้คนพร้อมได้รับเป็นทรัพย์สิน

เป็นที่เกาะของน้ำค้างพร่างรวยริน

เป็นภาพศิลป์ควรค่าน่ายินดี

                 กิ่งไผ่...ใบหลิว

บทกวีบรรณาการ  "ณัฐวรรธน์"