ผมเข้าใจความรู้สึกของครูขณะที่กำลังสอนแล้วนักเรียนคุยกัน
เพราะผมก็เป็น “ครู” เช่นกัน เพียงแต่ผมสอนผู้ใหญ่ ไม่ใช่เด็ก
เวลาผู้เรียนคุยกัน ผมมักจะหันมามองที่ตนเองก่อนว่า
ผมกำลังพูดมากเกินจำเป็นหรือเปล่า?
เป็นเรื่องที่ไม่มีประโยชน์อะไรกับเขา
ไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตและงานของเขา
ไม่กระทบใจเขา เขาจึงไม่สนใจหรือเปล่า?
สิ่งที่ผมมักทำเมื่อรู้สึกว่าผู้เรียนคุยกัน คือ หยุดพูด(บรรยาย)
โดยอาจจะยืนมองคนที่กำลังคุยกันแล้วยิ้มเฉยๆ อยู่อย่างนั้น
ผมพบว่าการเงียบและยิ้มของเรา มักทำให้เขาหยุดคุยกันแทบทุกครั้ง
กรณีที่บางคู่คุยกันเสียงดังมาก รบกวนคนอื่นๆ
ผมก็จะพูดขอให้ทุกคนเงียบก่อน
แต่คนที่คุยกันเขามักจะไม่ได้ยินคำขอร้องของผม ยังคงคุยกันต่อ
เมื่อคนอื่นๆ เงียบหมดแล้ว ทั้งห้องก็จะได้ยินเสียงคุยของสองคนนั้น
ครู่หนึ่งเขาก็จะรู้สึกตัวและหยุดไปเอง
จากนั้นผมก็จะเปลี่ยนมาใช้วิธีการสอนอย่างอื่น
เช่นตั้งคำถามให้เขาได้เป็นฝ่ายพูดบ้าง
จัดกิจกรรมที่ให้ได้เคลื่อนไหวร่างกายบ้าง
หรือไม่ก็พักสัก 5 - 10 นาที ยืดเส้นยืดสาย
แล้วค่อยกลับมาว่ากันใหม่ต่อไป
ทำเหมือนๆ กันเลยค่ะ แต่บางครั้ง มาตรการเงียบและยิ้ม ก็ทำให้อดสงสารคนที่เหลือสองคนสามคนที่ยังคุยกันอยู่ แล้วคนอื่นเงียบไม่ได้ นะคะ (แต่โชคดีไม่ได้เป็นการเรียนการสอน เป็นการประชุมกันเสียมากกว่า คนเลยน้อยหน่อย)
สวัสดีค่ะ
*** บางครั้งลองใช้ภาษากาย ( ฮาๆ ) ก็จัดการได้ระดับหนึ่งค่ะ
เมื่อวานก็พบเรื่องนี้ ที่การประชุมเพียง 5 คน ยังคุยกัน และไม่สนใจการประชุม เหมือนไม่เคยพบกัน ในคราวต่อป จึงพูดไว้ก่อนเลยว่า ตั้งใจประชุมกันหน่อย ด้วยเรามีเวลากันน้อย
แต่ตอนที่เขาคุยกันนั้น รู้สึกว่า เขาไม่เคารพองค์ประชุมเลย แต่ก็ไม่ได้ ดุ หรือ ว่ากล่าว เพียงแต่พูดต่อไป และมองเขา เขาก็ยังพูดต่อ เลยห้องเสียงดังด้วยคน 3 คน
พอเสร็จการประชุมวาระนั้น เราถาม ก็ตอบไม่ได้ ก็เลย บอกเขาว่า เพราะ เขาไม่ทันได้ฟังเรา อวัยวะ ปาก กับหู ของเขา ทำงานพร้อมกันไม่ได้
ขอบคุณค่ะ เข้าใจความรู้สึกนี้ค่ะ
สวัสดีค่ะ
ใช้เหมือนกันค่ะ
แบบคุณแม่ขอร้อง
และหลังจากจบชั่วโมงจะเรียกมาคุย
แบบไม่เป็นทางการ
สร้างความสนิทสนม และเป็นกันเอง
แต่โดยมากเด็กจะไม่ค่อยได้คุยนอกเรื่องค่ะ
เพราะเวลาจะหมดไปกิจกรรมที่กำหนดขึ้น
ขอบคุณค่ะ
สำหรับผม เด็กจะคุย ก็ปล่อยให้คุยไป สักระยะหนึ่ง โดยที่ผมจะเงียบ
แล้วก็บอกว่า "อย่าเพิ่งโฆษณา ดูละคอนให้จบตอนเสียก่อน" (ฮา)
ครับ
ขออนุญาติเอามาทำรายงานนะคะ