เธอเอ่ยคำลา...ในวันที่ฟ้าของฉันเป็นสีเทา

โลกที่ไม่มีเธอมันเงียบเหงา...เหมือนตะวันลาหาย

ฉันนั่งอยู่ในวงล้อมของแสงดาวที่ทอประกาย

แต่หัวใจฉันเดียวดาย...พร่างพรายด้วยน้ำตา

สุดกำลัง...จะยื้อเธอคืนกลับ

คำว่ารัก...กลายเป็นความลับ...อยู่ในใจอันเหว่ว้า

หนึ่งคำรักที่แอบเก็บไว้...เทียบไม่ได้กับหนึ่งคำลา

หมื่นคำขอร้องให้เธอกลับมา...เป็นเพียงแค่ฝันไป

เคยถามใจของฉันบ้างหรือเปล่า

ทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงของเรา..ฉันยังร้องไห้

คำสุดท้าย...ที่เธอบอก...สักวันฉันจะได้พบคนที่เข้าใจ

แต่คนที่เป็นทุกความหมาย...กำลังเดินออกไปจากชีวิตกัน

ไม่มีอีกแล้ว...คืนวันที่แสนดี

ไม่มีอีกแล้ว...เสียงของเธอที่บอกจะคิดถึงฉัน

ไม่มีอีกแล้ว...ทุกความหมายที่เคยร่วมกัน

ไม่มีอีกแล้ว..เธอกับฉัน..เมื่อความรักถึงวันต้องจบลง

                          กิ่งไผ่...ใบหลิว