เธอ...เคยล้มลง เคยมีมืออันห่วงใย ฉุดดึงเธอให้ลุกขึ้นสู้ใหม่ แล้วเธอ...ก็มุ่งหน้าตามฝันต่อไป เธอ...ล้มลงอีกครั้งหนึ่งในวันนี้ เธอ...มองหามือที่คุ้นเคย ไม่มีมือ...มีแต่คนเฝ้าดู บอกให้เธอลุกขึ้นเอง...เธอร่ำไห้ คนไร้น้ำใจ คนนั้น...คือ ฉันเอง ที่อยากเห็นเธอเข้มแข็ง หยัดยืนด้วยตัวเอง วันใดที่ฉันไม่อยู่ เธอ...จะได้ลุกขึ้นเอง และก้าวเดินไปอย่างมั่นคง เธอ...อย่าร้องไห้ ฉันก็ไม่ แค่มีน้ำใสไหลจากตา
สวัสดีคุณบุษรา
ที่แวะมาเยี่ยมนะครับ....
สวัสดีคะ
ตามมาเติมกำลังใจให้ตัวเองคะ
สวัสดีเช่นกันที่มาเยี่ยมเยือนนะครับ...
สวัสดีค่ะ แวะมาเยี่ยมเยือน และอ่านบทกวีดี ๆ ค่ะ
สวัสดีค่ะ ..คุณ Phornphon
แวะมาทักทายค่ะ ^^
สวัสดีคุณ patcha ที่มาเยี่ยมครับ
ขอบคุณครับ...
สวัสดีคุณเพลินเพลงที่มาทักทายครับ...
ใช่เลยค่ะ ตนเป็นที่พึ่งของตน
สวัสดีคุณ Noktalay ครับ
ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
ขอบคุณครับ...
สวัสดีค่ะ
การยืนมองคนที่ล้มลง...ให้ลุกขึ้นด้วยตัวเอง....ไม่ใช่"คนใจร้าย"
แต่เป็นการกระทำของ "คนที่หวังดี" ต่างหากล่ะคะ
สวัสดีคุณกิ่งไผ่ใบหลิว
ขอบคุณที่มาเติมเต็มนะครับ...
โดนใจจริงๆค่ะ เมื่อเขาล้มแล้วยังพยายามช่วยให้ลุกขึ้นยืน
เพื่อต่อสู้ด้วยตนเองให้ได้ โดยเราคอยเฝ้าดูห่างๆ
เป็นการสอนที่สร้างความเข็มแข็งจริงๆ
ขอเป็นกำลังใจให้นะค่ะ
สวัสดีครับ คุณชีวิตต้องสู้ครับ
บางครั้งเราก็ต้องยอมนิ่งเฉย
เพื่อให้คนที่เรารักได้เรียนรู้นะครับ
ขอบพระคุณครับ...
สวัสดีค่ะมาช้าไปแต่แสดงให้เห็นว่ายังไม่ลืมกันนะคะ
ไม่ยื่นมือ ให้เธอ ไม่เป็นไร
เพียงอยู่ใกล้ๆ สบตา ไว้
หากอยู่ไกล ส่งใจให้ กำลังใจ
... ก็พอเพียง ... ;)
สวัสดีพี่หมูจ๋าที่มาเยี่ยมครับ ^ _ ^
สวัสดีคุณ poo ครับ
ขอบพระคุณสำหรับทกลอนครับ...
"ไม่ยื่นมือ ให้เธอ ไม่เป็นไร
เพียงอยู่ใกล้ๆ สบตา ไว้
หากอยู่ไกล ส่งใจให้ กำลังใจ
ก็พอเพียง"