...เก็บความเศร้าใส่ย่ามแสงจันทร์...

สนทนากับความเงียบงันในคืนหนาว

ชีวิตคนเหมือนดนตรีมีเรื่องราว

ด้านหนึ่งขาว..ด้านหนึ่งดำ..เหมือนค่ำคืน

 

  อยู่กับทุกข์..ก็ทุกข์ตรมจนจมลึก

อยู่กับสุข..ก็รู้สึก..ว่าสดชื่น

แท้ทุกสิ่งไม่จีรัง..ไม่ยั่งยืน

ใจปรุงแต่ง...จึงขมขื่นอยู่ร่ำไป

 

 ถึงจะเงียบเพียงไร..หากใจไม่เหงา

ก็จะเห็นแสงดาวพราวไสว

ถึงคืนหนาว...คงไม่มาก...หากก่อไฟ

...เพียงอาบไอไฟฟืน..ชื่นอุรา...

 

เก็บความเศร้า...ใส่ย่ามแสงจันทร์

สนทนากับความเงียบงัน...เพื่อค้นหา

คงได้รู้เรื่องราว...ก่อนทิวา

ว่า...ชีวิตมีค่า...แค่สามัญ

                                               กิ่งไผ่...ใบหลิว