อยากตายเธอไม่รัก
อยาก....บอกเธอทุกวันฉันฝันเพ้อ
อยาก....บอกเธอความเปลี่ยวว้างกลางใจฉัน
อยาก....บอกเธอฉันขมขื่นทุกคืนวัน
อยาก....บอกเธอว่าฉันเจ็บหัวใจ
ตาย......จากโลกจากโศกร้ายทำลายสิ้น
ตาย......จากดินป่นไปใครช่วยได้
ตาย......จากเธอโหยหาคราอาลัย
ตาย......จากใจเธอห่างร้างโรยรา
เธอ...เป็นเธอไม่มองมาให้ฟ้าสวย
เธอ..ห่างไกลเกินช่วยให้หรรษา
เธอ...ไม่รักยิ่งหมองน้ำนองตา
เธอ...ไม่มาเมินหม่นทนรักเธอ
ไม่...อาจดึงฟ้างามลงดินต่ำ
ไม่....อาจย้ำให้เชื่อเช่นเสนอ
ไม่...กล้าบอกความจริงคราได้เจอ
ไม่..เผยอเด็ดดอกฟ้ามาแนบครอง
รัก..ต่างความคิดทุกข์คดเคี้ยว
รัก...ข้างเดียวบีบรัดใจกลัดหนอง
รัก...แล้วช้ำชอกใจใฝ่หมายปอง
รัก...เราสองเป็นแค่ฝันของฉันเอง
ศานติศุกร์ ตุลา
2540
แต่งไว้ตอนหนุ่ม ๆ ครับ
" ไม่เคยคิดจะมีวันนี้ได้
ไม่เคยหมายมุ่งมาตรปรารถนา
ด้วยเจียมเนื้อเจียมตัวตลอดมา
มิอาจดึงดอกฟ้ามาเชยชม ...
แต่งไว้ตั้งแต่หนุ่มๆ กลอนน่ารักจังค่ะ แสดงว่าตอนนี้คงสมหวังแล้วนะคะ อิ อิ
งั้นต้องเขียนกลอนใหม่แล้วกระมังคะ อยากตายบนตักเธอ ;) ... สุขสันต์วันครูค่ะ
ยังเหมือนเดิมครับ
แต่ไม่อยกตายมากกว่า
สุขสันต์วันครูครับ
แต่งกลอนดี อ้อนดีนะ
ชีวิตนี้มีค่า อย่าเอาเวลาไปใช้กับเรื่องไร้สาระเลยค่ะ อ่าว! –“<div style=";"></div>
สวัสดีค่ะ คุณ
สันติสุข
สวัสดีค่ะ
แวะอ่านกลอนกระแทกใจค่ะ
เขียนได้อารมณ์ ถ่อมตน....น้อยเนื้อต่ำใจ อะไรจะปานนั้น
หวังว่า....ตอนนี้คงมีคนทำให้อยากอยู่ต่อแล้วนะคะ