ครูครับ…
นับแต่วันที่ผมจบการศึกษาจากครูมา ผมยังรำลึกถึงครูอยู่เสมอ ยังจำได้ดีถึงรอยไม้เรียวของครู และหญ้าแพรก ข้าวตอก ดอกมะเขือ และดอกเข็ม ที่ครูเคยพาพวกผมไปปลูกและยังมีต้นยอกับกอไผ่ข้างห้องครูอีกสองต้นที่ผมยังจำไม่ลืมและจำมันไว้ในใจเสมอ จนถึงทุกวันนี้ วันที่ผม ลูกศิษย์คนนี้ของครู กำลังพยายามเดินตามแนวทางที่ครูพร่ำสอน
ครูครับ…ครูรู้ไหม ที่ผมมีวันนี้ได้ ก็เพราะผมมีครูดี ครูคอยแกะ สลัก ชัก กลึง ปั้นแต่งชีวิตของผมด้วยมือครู มือของนายช่าง “มือพิมพ์คน” ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก
ครูครับ…ทุกคืนก่อนนอนผมสวดมนต์อ้อนวอนพระรัตนตรัยให้ปกปักรักษาคุ้มครองครูของผมทุกวัน ผมไม่มีวันลืมครูเลย วันที่ผมคิดถึงครู
คือ..วันที่ผมหายใจเข้าออกอยู่ขอรับ..
อุดมการณ์ของครูผู้ถือมั่น
มุ่งสร้างสรรค์สอนศิษย์ด้วยจิตหมาย
แม้ต้องทนเหนื่อยยากลำบากกาย
ยังขวนขวายความรู้สู่นักเรียน
เป็นแม่พิมพ์บ่มเพาะความเหมาะสม
ด้วยชื่นชมชี้ช่องมองปรับเปลี่ยน
ให้เด็กมีความมานะและพากเพียร
อาจติเตียนเพื่อก่อความพอใจ
นี่แหละครูในอุดมคติฉัน
ขอมุ่งมั่นยึดแนวทางท่านวางไว้
จะเป็นพิมพ์แบบอย่างสร้างชาติไทย
จากหัวใจเด็กคนหนึ่งที่ซึ้งครู
...........................................
ขอบคุณครับคุณครู
..ธรรมะสวัสดีขอรับ..
ขอร่วมรำลึกนึำกถึงความดีของครูกับท่านอาจารย์ธรรมฐิต
นมัสการพระคุณเจ้า
มาอ่านกลอนเพราะๆ น้อมรำลึกถึงพระคุณครูค่ะ
... รอยไม้เรียวของครู และหญ้าแพรก ข้าวตอก ดอกมะเขือ และดอกเข็ม ...
กราบนมัสการเจ้าค่ะ
วันนี้วันครู แวะมาอ่านบันทึกท่านธรรมฐิตน้อมรำลึกถึงพระคุณครูเจ้าค่ะ
ที่แน่ๆ วันนี้คุณครูมาหาที่บ้านด้วยค่ะ
เป็นคุณครูคนแรกในชีวิตของดาว..คุณแม่ไงค่ะ อิอิ
สาธุๆๆที่แวะมาร่วมรำลึก..
สงสัยลูกศิษย์ไม่ไปโรงเรียนแน่เลยคุณครูเลยตามมาถึงบ้าน
นมัสการค่ะ ท่านธรรมฐิต
นำภาพดอกไม้ให้แง่คิดมาฝากค่ะ
สาธุๆๆ
น้อมรำลึกพระคุณครูขอรับ..
จริงอย่างที่จดหมายครูบอกไว้ เพราะตอนนี้คลุกคลีอยู่กันพวกนั้น แต่อยู่ในภาคตะวันออก
การเขียนจดหมายถึงครูต้องขึ้นต้นว่ายังไงค่