...

 

 

 

วันเสาร์สบายๆ ในวันครู ให้น้อมรำลึกถึงสมัยยังเป็นนักเรียน แน่นอนว่า ภาพเหตุการณ์ในวันวานสมัยเรียนยังผุดพรายในทรงจำ มีมากมายหลายช่วงตามวัย และล้วนมีเรื่องราวหลากรส ตั้งแต่ลืมตา อุแว๊ จวบจนเติบใหญ่ ในทุกวันนี้ ... เราทุกคนคงจะมีคุณครู ทั้งที่อยู่ในระบบ สถาบัน ผ่านการหล่อหลอม หลากหลายสิ่งแวดล้อม มากมายให้ได้รำลึก ใช่ไหมคะ

... นักเรียนบ้านนอกอย่างปู ยังจำภาพครั้งแรกที่เข้ากรุงไปสอบหาที่เรียนต่อชั้นม.ปลาย ได้ดีเลยค่ะ ชื่อสถาบันนั้นหาสำคัญไม่ หากแต่เราทราบว่าจุดมุ่งหมายที่แน่ชัดคืออะไร สันติ ราษฎร์ วิทยาลัย โรงเรียน แห่งแรกในการใช้ชีวิต ต่างบ้าน ต่างวิถี ในป่าคอนกรีต ... ตลอดระยะเวลา ๓ ปี เด็กบางกะปินั่งรถเมล์ ข้ามมายังฝั่งพระนคร พญาไท ไปกลับ .. นานนะคะ  ...

... ช่วงที่ทำงานทางเหนือ อิสาน เวลาลงมากทม. สถานที่แรกที่ต้องไปเยี่ยมเยือน คือโรงเรียนนี่ล่ะคะ ไปชมไปไหว้หลวงปู่ฤาษี อารยะมันตระ หลวงปู่ผู้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางจิตวิญญาณของพวกเรา หรือแม้แต่ชาวบ้านละแวกนั้น  ทุกคนจะทราบว่า หลวงปู่ชอบน้ำมะพร้าว ผลไม้ ไม่ทานเนื้อ ..  เพลงประจำโรงเรียนซึ่งแต่งโดย ครูล้วน ควันธรรม ก็พูดถึงหลวงปู่ด้วยค่ะ

            ... นักเรียนน้อยใหญ่ ตั้งใจเรียนดู หลวงปู่ฤาษีอารยะมันตระ เราบูชาท่าน เคารพท่านในศักดิ์ศรี

             ...  พระคุณของครูที่เคยเฆี่ยนตี นั่นคือความดีที่เรารักครู

ไม่เสื่อมคลาย   ....  สันติราษฏร์วิทยาลัย

… หกโมงครึ่งปูก็มาถึงโรงเรียนแล้วล่ะคะ จำได้ว่าลงเพชรบุรีซอย ๕ แล้วเดินอ้อยอิ่ง ชมวิถีริมทาง ต้องเดินผ่านทางรถไฟ ช่วง ๒ ปีแรกเข้าด้านหลังโรงเรียนตลอดค่ะ บรรยากาศดีกว่าเยอะ มาถึงก็จะมานั่งซุ้มไทรทอง ใต้ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น รอลุงภารโรงมาเปิดห้อง เมื่อถึงเวรใครทำความสะอาดก็ทำกันไป เรายังทำการบ้านไม่เสร็จ ก็นั่งทำกันตรงนี้ ... ส่วนใหญ่จะทำกันแล้วเสร็จตั้งแต่ที่บ้าน พอถึงโรงเรียนก็อ่านนิดหน่อย

... มาถึงแต่เช้าก็เติมอาหารใส่ท้องก่อน โรงอาหารที่นี่อยู่ชั้นล่างใต้อาหารกิจกรรม เมื่อก่อนเป็นเพิงๆ ไม่ถาวรอย่างเช่นทุกวันนี้ .. ร้านอาหารมีหลากหลายให้เลือก ปูมีร้านประจำ กับเมนูประจำ ตบท้ายด้วยโอวัลติน อิ อิ รักเดียวใจเดียวซะ แม้กระทั่งล่าสุดที่ไปเยี่ยมเยือน คุณป้าร้านประจำก็ยังจำได้ ทักทายกันแบบน่ารัก คุณป้า คุณลุง ขายอาหาร เครื่องดื่ม ก็ยังมาขายอยู่ บางร้านก็มีรุ่นลูก หลานมาช่วย

... ๘ โมงเช้า เข้าแถวเคารพธงชาติ สวดมนต์ไหว้พระ ฟังครูเทศนา อิ อิ รุ่นพี่เสนอข่าว ทุกๆ ปีช่วงประกาศผล จะมีพิธีมอบเหรียญ และเกียรติบัตรเรียนดี ... ด้วยคุณครูส่วนใหญ่ที่นี่จะค่อนข้าง เอาจริงเอาจัง ตั้งใจมุ่งมั่น เอาใจใส่ นักเรียนทุกๆ ชั้น มอบให้ทั้งพระเดช พระคุณ ... ฝ่ายปกครองก็ดุ ค่ะ หากแต่ดุ เพราะรัก เมตตา อยากเห็นศิษย์ได้ดี ทุกเช้า เย็น ครูอาจารย์จะมาร่วมเข้าแถว และดูแลนักเรียนช่วงเย็น ระหว่างเข้าแถวกลับบ้าน

ส่วนใหญ่ น้องๆ ม.ต้นจะโดนหนักค่ะ เป็นที่รู้กันว่า ม.ปลายต้องเตรียมตัวเรียนเข้ม ... ครูเคี่ยวเข็ญจนนร.บ้านนอกคนนี้ เรียนทันเพื่อนโดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ ปูได้รับเกียรติบัตรเรียนดี คว้าเกรด ๔ ตั้งแปดวิชาอยู่หลายเทอม ... นอกจากวิชาการ คาบสุดท้ายจะเป็นวิชาบำเพ็ญประโยชน์ ฝึกมารยาท และการศาสนา ... ห้องเรียนของเรายังได้เป็นตัวแทนแข่งขันมารยาทไทยด้วย เราซ้อมกันทุกเย็นอย่างตั้งใจ จนได้รับรางวัลระดับโรงเรียนไปแข่งในกลุ่มค่ะ

... ยามว่างเว้นจากการเรียน ช่วงพักเล็ก พักกลางวัน หอสมุดก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่มีนักเรียนเข้าไปใช้บริการ หอสมุดโรงเรียนเรา มีหนังสือมากมาย หลากหลายประเภท ถูกใจหนอนหนังสือ นักอ่านทั้งหลายเลย ครูบรรณารักษ์ที่นี่เป็นครูผู้ชายค่ะ จำได้เลย อาจารย์ชิต ท่านเป็นครูสอนวิชาห้องสมุดด้วย ใจดี จ้ำจี้จ้ำไช ด้วยลักษณะนิสัย ทำให้พวกเรา ม. ปลายใช้เวลาที่นี่เยอะที่สุด คิดดูสิคะ แถมกลุ่มปูยังลงวิชาเลือกคาบสุดท้าย เป็นวิชาห้องสมุดเพิ่มอีกคาบนึงแล้ว บัตรห้องสมุดสีเหลือง เปลี่ยนไปหลายใบทีเดียว

ขอบอกว่าสนามหญ้าสำหรับเข้าแถวเคารพธงชาติ ใช้เป็นสนามเชียร์กีฬ่า สนามฟุตบอล สนามทำกิจกรรม ค่ายลูกเสือ เนตรนารี ยุวกาชาด หรือ ทำโครงงานวิทยาศาสตร์ อย่างเช่น ยามมีเหตุการณ์ นาฎลีลา บนท้องฟ้า สุริยุปราคาเอย หรือจะชมฟ้า สังเกตเมฆ ก็มีพื้นที่เพียงพอรองรับสบายๆ ส่วนหน้าอาคารเอนกประสงค์จะเป็นสนามบาสเก็ตบอล ..ส่วนภายในตัวอาคารเรียนรูปตัวอี สามารถทะลุถึงกันได้หมด ตรงกลางอาคารก็มีสนามวอลเลย์บอล ใต้อาคารกางโต๊ะปิงปอง พอถึงคาบวิชาพลศึกษา ก็แค่ลงมาใต้อาคารใกล้เคียงกันนั่นแหละ  

 ... สมัยนั้นเป็นปีแรกๆ ที่การแข่งขันกีฬาสีของแต่ละทีม ร่วมแสดงความมีน้ำใจนักกีฬา สปิริตอันแรงกล้ารวมพลัง ซ้อมเชียร์ จำได้ว่าทีมลีดเดอร์เราซ้อมหนักๆ มาก ช่วงเย็นของทุกๆ วัน แม้แต่วันเสาร์อาทิตย์ก็มาซ้อมกัน และแล้วความพยายามอยู่ทีไหน ความสำเร็จคงอยู่ไม่ไกล หลังจากนั้น เป็นนิมิตหมายให้รุ่นน้องๆ ได้ฝึกฝนและรับรางวัลชนะเลิศ เมื่อไปร่วมแข่งระดับภาค สิ่งสำคัญคงไม่ได้อยู่ที่ถ้วยรางวัล หากแต่อยู่ที่ เป้าหมายร่วมกันที่เราวาดหวังไว้ถึงเส้นชัย พร้อมผลพลอยได้คือ การมีส่วนร่วม เห็นน้ำใจของทุกๆ ฝ่ายทั้งกองหน้า กองหลังทีมสนับสนุน

ถ้าให้พรรณาโวหาร เกี่ยวกับลักษณะการสอนของคุณครูแต่ละท่าน ล้วนเป็นเอกลักษณ์ เล่ากันไม่หวาดไม่ไหวค่ะ ... เพราะครูไม่ได้สอนเฉพาะในวิชาที่กำหนดไว้ในตารางเท่านั้น แต่รวมถึง กิจกรรม การทำให้ดูเป็นแบบอย่าง มุมมอง ความคิด การเรียนรู้กันและกัน ผ่านการสร้างความสัมพันธ์ ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน โรงเรียนก็ได้เป็นส่วนหนึ่งเพื่อส่งเสริมวงการศึกษา แม้แต่วันเสาร์ อาทิตย์ ก็ยังเป็นศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน การสอบเทียบ สอบของภาครัฐต่างๆ ดังนั้นคุณครูทุกๆ ท่านล้วนต้องทำงานหนัก ไม่เคยปรากฏว่าครูจะยกเลิกสอนวิชาใดๆ ชั้นม. ปลาย เพราะพวกเราก็ไม่ยอมเช่นกัน อิ อิ แม้แต่วิชาพุทธศาสนา ยังเรียนกันแบบไม่มีใครอยากโดดชั่วโมงนี้ โอ้ย เรื่องมันยาวแน่เลยค่ะ

... กราบขอบพระคุณคุณครูทุกๆ ท่านที่เสียสละ อุทิศแรงกาย แรงใจ ประสิทธิ์ประสาทวิชา ไม่ว่าบู๊ หรือบุ๋น ... สถาบันไม่สำคัญหรอกนะคะ หากแต่บุคลากรครู เจ้าหน้าที่ และนักเรียนทุกท่าน ซึ่งเป็นฟันเฟืองหลักในการผลักดัน ขับเคลื่อน สร้างสรรค์ สิ่งดีๆสอดคล้อง ให้สามารถบรรลุผลตามเป้าหมาย นโยบายโดยรวมของสถาบัน อีกยังผลสำเร็จสร้างความภาคภูมิให้แก่สมาชิก เติมเต็มความฝันของแต่ละปัจเจกชนได้ต่างหาก

ขอน้อมจิตวันทา บูชาพระคุณครู ทุกๆ ท่านทั้งใน นอกระบบ ผู้เป็นครูโดยตรง โดยอ้อม ผู้แผ้วถางทางเดิน ผู้ชี้ทางสว่าง ในทุกเส้นทางของชีวิตค่ะ

... พระคุณครู เลิศล้ำ สุดรำพัน เกินคำจำนรร กล่าวอ้าง  ...

รักลูกศิษย์ ปลูกฝังทุกทาง ทำทุกอย่าง เพื่อศิษย์รัก ประจักษ์ใจ 

แนะชี้ทาง ให้ลูกศิษย์ ถึงฝั่งฝันรอด โดยปลอดภัย  ...  

...