ชีพจรลงรถอีกแล้วสิเรา ...
การเดินทางแบบมุงุมมะงาหรา ได้เริ่มขึ้นแล้ว...
ผู้เขียนมีเพื่อนชายคนหนึ่ง ทำงานอยู่พัทยา รู้จักกันมาสองสามปี จากอินเทอร์เน็ต
เคยไปมาหาสู่เขา ไม่กี่ครั้ง เหตุเพราะเราไกลกัน
เมื่อเดือนตุลา-พ.ย.ที่ผ่านมา เพื่อนคนนี้ (ชื่อ มานพ) โทรมาหา แล้วบอกว่าอยากมาเที่ยวภาคเหนือ อยากมาไหว้หลวงพ่อพุทธชินราช และอยากมาเที่ยวบ้านเราด้วย ในช่วงที่เขาได้หยุดงานยาว (27ธ.ค.-3 ม.ค.)
ให้เราไปรับและไปส่งเขาได้ไหม? เขามั่นใจตัวเรา แล้วทำไมเราไม่มั่นใจตัวเองล่ะ สงสารก็โอเค ใจตุ๊มๆต่อมๆ
ว่าจะไปรับไงวุ้ยเนี่ย ถนนหนทาง ยังไม่เคยขับจากพิโลกไปพัทยาคนเดียวซะที (งานเข้า...) เอาก็เอา ตกลงกะเพื่อนไปแล้ว คงไม่หลงทางหรอกน่า ทางอยู่กะปาก (ท่องไว้ให้ขึ้นใจ)
วันศุกร์ที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ไปโรงเรียน กลับมาล้างรถ ดูดฝุ่น ที่คาร์แคร์ ไม่ล้างเองเดี๋ยวเหนื่อย เก็บแรงไว้พรุ่งนี้ แถมใช้หนุ่มๆที่นั่นตรวจลมล้อรถ เติมลม เติมน้ำให้ด้วย ออกจากคาร์แคร์แวะบ้านเพื่อนที่ซอยแป้งนวล 10 นาที บอกเพื่อนว่าจะไปกินข้าวบ้านพี่คิมที่อ.วังทอง เพื่อนพูดว่า...ถ้ากลับเร็วไปหาที่มดเดินนะ (เคยได้ยินแต่ถนนคนเดิน) เราถามไปทำไมล่ะ...ฉลองคริสต์มาสไง (อ้อ แสดงว่าเป็นชื่อร้านอาหาร แล้วมันอยู่ตรงไหนเนี่ย! )...ไม่ไปหรอกเพราะต้องนอนแต่หัวค่ำน่ะ พรุ่งนี้เดินทางไกล สองทุ่มกว่ากลับจากบ้านพี่คิม รีบนอนเพื่อจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ไม่ร้อนและถนนคงจะว่างๆดี
วันเสาร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2552
                ซักผ้า อาบน้ำ แต่งตัวออกจากบ้าน 9.00น. (สายเลยเรา) ขับรถออกจากบ้าน ไปตามทางที่ได้สอบถามมาและดูแผนที่ด้วย ขึ้นทางด่วน ด่านเปิดฟรีปีใหม่ ใจลอยตกทางด่วน ไปลิบเลย โผล่อีกทีบางบ่อ สมุทรปราการ พระเจ้าช่วย ตะเกียกตะกายหาทางขึ้นทางด่วนใหม่ แล้วเข้าชลบุรี ไปโผล่แหลมฉบัง เลยศรีราชาที่จะไปแวะนอนพักอีก อ้าววกขึ้นมาใหม่ ไปนอนศรีราชา เช้าจึงจะไปรับเพื่อน
วันอาทิตย์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2552
                นัดเพื่อนว่าจะไปรับสองโมง งานนี้ตรงเวลา เพื่อนเตรียมตัวรอแล้ว ขึ้นรถ กลับสายมอเตอร์เวย์ ถึงชัยนาทแวะสวนนกชัยนาท รายละเอียดที่บันทึกก่อนหน้านี้ เสร็จแล้วจึงกลับบ้าน ให้เพื่อนนอนพักที่บ้านเพราะเขาไม่ชอบนอนโรงแรม เราจึงเสียสละเตียงให้เพื่อนนอน ส่วนเราปูเสื่อผืน หมอนใบ มุงครอบนอนหน้าทีวี
วันจันทร์ที่ 28-30 ธันวาคม พ.ศ. 2552
                ไปโรงเรียน ปล่อยเพื่อนเล่นเน็ท อยู่บ้านกับแม่ของเรา  บ่ายวันที่ 30 ขับรถไปสกลนคร คนเดียวโดยไม่บอกใคร และดูแผนที่ ดูป้ายบอกทางเท่านั้นเอง (ไปสายนครไทย ด่านซ้าย ภูเรือ เลย อุดร หนองบัวลำภู สกลนคร) ไปถึงสกลสามทุ่มกว่า จอดรถห้านาทีที่วัดพระธาตุ เขามีงานกัน แล้วขับรถกลับทันที วิ่งมาประมาณ 200 กิโล(ตีหนึ่งกว่า) เลยอุดรมาแล้ว ถึงทางเข้าอ.หนองวัวซอ แวะจอดนอนจุดบริการประชาชนทันที ตีสามกว่า พวกตำรวจบ้านขับรถเครื่องไปนอนบ้านกันหมด เหลือเราเฝ้าด่านคนเดียว
วันพฤหัสบดีที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2552
                ตื่นหกโมงเช้า ขับรถต่อ แวะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ปั๊มภูเรือ เจอฝนตกที่นครไทย บ่ายโมงกว่ารถชนกันหลายคันที่ทางจะลงเขาวังทอง ถึงบ้านรับเพื่อนออกไปไหว้หลวงพ่อพุทธชินราช  ไปร้านแว่นตัดแว่นตา ไปศาลพระนเรศวร ที่โรงเรียนชาย(มืดเลย) แล้วมาร่วมฉลองปีใหม่กะคนข้างๆบ้าน โชว์ร้องเพลงคาราโอเกะด้วยนะ
วันศุกร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553
                โมงนึงไปใส่บาตรที่วัด ต่อด้วยไปทำบุญบ้านที่ในเมือง เข้าบ้านตัวเองบ่ายโมง รับเพื่อนไปร้านแว่นรับแว่นที่สั่งตัด แล้วไปศาลพระนเรศวร ที่โรงเรียนชายอีกครั้งหนึ่ง
วันเสาร์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2553
                ซักผ้า อาบน้ำ แต่งตัว เตรียมส่งเพื่อนกลับพัทยา เก้าโมงออกจากบ้าน คราวนี้ไม่หลง ไม่ตกทางอีกแล้ว เพื่อนบอกแวะศรีราชา จะซื้อโน้ทบุ้ค  ถึงศรีราชา ห้าโมงเย็นกว่า ลงโปแกรมเสร็จสองทุ่ม กลับพิโลกไม่ไหวแล้ว จึงเข้านอนพักที่โรงแรมในมูลนิธิพระมหาไถ่
วันอาทิตย์ที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2553
                ตื่นสองโมงกว่า เพื่อนให้ไปรับที่ตึกเขาทำงานและพักที่นั่นสามโมงเช้า พากันไปเที่ยวเมืองจำลอง ดูเสร็จ ขับรถส่งเพื่อนที่มูลนิธิ   11.30น.ออกจากพัทยา ถึงพิโลก 17.30 น. (ห้าร้อยกว่าโล) ก่อนเข้าบ้าน แวะปิดทองฝังลูกนิมิต ที่วัดเด่นโบสถ์โพธิ์ทอง   
 
ปล. อยากบอกเพื่อนว่า
มานพเพื่อนรัก
                เราอาจต้อนรับเพื่อนไม่ดีพอ แต่ขออาสารับใช้เพื่อนเช่นเดิมจ้ะ ถ้าเพื่อนขอมา
                       จากยายแมว (ผีเสื้อสมุทร ฉายาเพื่อนตั้งให้)